CAD.  Podstawy pracy w AutoCAD’zie

 

1. Programy graficzne: rastrowe i wektorowe, CAD, wersje AutoCADa, Prezentacja1
2. Ekran AutoCADa i jego elementy. Dopasowanie programu do potrzeb. Prezentacja2
3. Tworzenie rysunków: ustalenie środowiska (granice, jednostki, siatka). Otwieranie i zapisywanie.
4. Wprowadzanie poleceń, liczb, punktów i współrzednych. Zbiór wskazań. Obliczenia matematyczne. 
5. Ogladanie rysunku (ZOOM,  NFRAGM/PAN, PRZERYS/REDRAW, REGEN, ROZDZ/VIERES),  Klawisze funkcyjne.
Prezentacja3
6. Projektowanie precyzyjne: układy współrzędnych, siatka, skok, orto, tryby lokalizacji
7. Rysowanie liniiprostej, półprostej, trasy, punktu, polilinii,
 

Programy graficzne wspomagające projektowanie (CAD), na przykładzie programu AutoCAD: podstawowe elementy rysunku

Wstęp,  podstawowe pojęcia:

Programami do komputerowego wspomagania projektowania są m. in. AutoCAD firmy Autodesk i MicroStation firmy Bentley..

AutoCAD dostępny był dla komputerów IBM PC (DOS, OS/2, SCO Xenix 386, Windows), Apple Macintosh, stacji roboczych
(np. Sun Microsystems, DEC - system operacyjny ULTRIX i VMS, Apollo).
AutoCADy w wersji na platformy PC do wersji 12 włącznie pracowały w systemie DOS, w wersji 13 w DOS i Windows, wersja 14, 2000 i nowsze tylko w Windows 9x.
AutoCAD jest programem do wspomagania projektowania i kreślenia, który działa na szerokiej gamie standardowych komputerów, dając zyski z dużej użyteczności systemu CAD
nawet w małych firmach.
Oferuje obszerny zestaw środków do 2 - 3-wymiarowego rysowania i projektowania, łącznie z modelowaniem bryłowym i powierzchniowym.
Znajduje zastosowania w takich dziedzinach nauki i techniki jak: architektura, budownictwo, chemia, elektrotechnika, elektronika, mechanika, inżynieria,
CAM, kartografia, zarządzania, skład drukarski, ilustracje techniczne.
MicroStatation 95 firmy Bentley jest programem wspomagającym programowanie 2D i 3D dla DOS, MS Windows, MS Windows 9x, Windows NT oraz IBM OS/2 Warp,
DEC Alpha Windows NT i PowerPC WindowsNT.
Pracuje na komputerach PC, Apple, stacjach roboczych UNIX. Przeznaczony do rysowania, projektowania, wizualizacji, analizy, zarządzania bazą danych i modelowania.
Ma wygląd identyczny dla wszystkich platform sprzętowych. Jest szczególnie przydatny dla grupy projektantów i grup roboczych korzystających ze wspólnych danych.
Stosowany przez architektów, kartografów, inżynierów, kreślarzy i innych w projektowaniu komputerowym.

AutoCAD i jego wersje

AutoCAD – program tworzony i rozpowszechniany przez firmę Autodesk, wykorzystywanym do dwuwymiarowego (2D) i trójwymiarowego (3D) komputerowego wspomagania projektowania.
Specjalizowane wersje AutoCADa (np. AutoCAD Mechanical) umożliwiają również wykonywanie grafiki inżynierskiej 2,5D, metodą FBM.

 
Pierwotnie wykorzystywany był tylko przez mechaników, jednak z czasem został rozszerzony i aktualnie jest używany przez architektów i innych projektantów dzięki temu,
że firma Autodesk rozszerzyła program o wiele specjalistycznych "nakładek" np.: AutoCAD Electrical, AutoCAD Mechanical, Mechanical Desktop, Architectural Desktop, Civil Design itp.
AutoCAD jest w tym wypadku podstawą do której dołączone są biblioteki, funkcje, interfejsy specyficzne dla danej branży.

 
Ponieważ AutoCAD ma otwartą architekturę wiele zewnętrznych firm stworzyło własne nakładki.
Przykładem może być AutoPLANT firmy Rebis (obecnie oddział firmy Bentley) przeznaczony do projektowania instalacji rurowych.

Istnieje wiele wersji językowych AutoCAD-a, m.in. wersja polska (polecenia w języku polskim).

 

Wersje oprogramowania

AutoCAD

AutoCAD LT

AutoCAD Mechanical

AutoCAD Electrical

AutoCAD MEP (dawniej Buliding Systems)

AutoCAD Architecture (dawniej Architectural Desktop)

AutoCAD Civil 3D

AutoCAD Inventor

 

Formaty plików

 
Pliki rysunków programu AutoCAD posiadają rozszerzenie DWG, oraz jego odpowiednik w ASCII – DXF.
Pliki DWG stały się standardem de facto dla aplikacji CAD. Pliki DWG często nie są kompatybilne między poszczególnymi wersjami AutoCAD. DWG jest formatem binarnym i własnością firmy Autodesk.
Dokumentacja dotycząca formatu nie jest udostępniana innym producentom oprogramowania w celu ograniczenia konkurencji na rynku i utrzymania pozycji monopolistycznej.
Programy innych producentów mogą używać plików w tym formacie dzięki inżynierii wstecznej.

 

Historia

 

Pierwsza wersja AutoCADa została pokazana w listopadzie 1982 na targach COMDEX w Las Vegas[2], a miesiąc później rozpoczęła się sprzedaż programu. Aktualną wersją jest AutoCAD 2011.

 

 

Obsługiwane platformy

 

Istniały wersje dla innych systemów operacyjnych takich jak CP/M, DOS, Macintosh (ostatnie wydanie w 1992) i Unix (ostatnie wydanie w roku 1994), ale począwszy od Release 14 wydanego w 1997 Autodesk zrezygnował z ich tworzenia.
Jednak w 2009 roku zmienił zdanie i AutoCAD 2012 przygotowywany jest również w wersji na Mac OS X 10.6

Możliwe uruchomienie programu na emulatorach takich jak Microsoft Virtual PC, VirtualBox, Wine, DosEmu.

 

 

 

Filozofia pracy z programem AutoCAD

Gdy osoby, które pracowały przy desce kreślarskiej, przesiadają się z deski na AutoCAD-a, starają się wprowadzić w życie wszystko to, czego się nauczyli,
więc rozpoczynając rysunek, zadają następujące pytania:

·         jaki format strony;

·         jaka skala.

W AutoCAdzie nie jesteśmy ograniczani formatem strony, mamy nieograniczoną

przestrzeń, a skala - standardowo 1:1.

 

 

Tworzenie rysunków

Przy tworzeniu nowych rysunków na ogół korzystamy ze standardu, szablonu rysunku.

 

Używanie standardu

Opcja ta pozwala na praktycznie natychmiastowe przejście do rysowania w programie; jedyną

rzeczą, którą musimy zrobić, jest wybranie jednostek rysunkowych:

·         metryczne (milimetry, centymetry, metry);

·         angielskie (stopy, cale).

 


Ekran AutoCADa i jego elementy. Dopasowanie programu do potrzeb

 

1.   Ekran podstawowy (kursor graficzny, obszar rysunku, interfejs użytkownika).

Firma Autodesk, producent programu AutoCAD, ściśle współpracuje z biurami projektowymi, czego wynikiem jest starannie przemyślany i bardzo użyteczny interfejs użytkownika.
Wszystkie ikony są bardzo czytelne i intuicyjne, zebrane są w bardzo dobrze, moim zdaniem, zorganizowane grupy.

Po uruchomieniu programu pokazuje się okno w którym są następujące elementy:


Główne elementy AutoCADa:

Obszar rysunku

 

 

Dostosowanie programu do własnych potrzeb

Interfejs użytkownika można modyfikować – np. prawy klawisz myszy obok menu głównego.

Bardzo często zdarza się, że nie odpowiadają nam fabryczne ustawienia programu, mimo że są niezłe.
Jednak każdy może, wprowadzić modyfikacje.
Jako że zmiana wielu ustawień nie ma sensu, ale pewne można dla własnych potrzeb i te które mają kluczowy wpływ na wydajność pracy z programem.

 

Zaczniemy od kliknięcia prawym klawiszem myszki w obszarze dialogowym okna i w wyświetlonym okienku wybieramy ostatnią z pozycji Opcje.
Spowoduje to otwarcie dużego okna dialogowego przedstawionego na rysunku

 

W okienku jest wiele zakładek, które jak na razie nic nam nie mówią. Na tym etapie nauki właściwie niewiele będziemy w nich zmieniać.
Podstawowe zmiany, jakie będą nas interesowały, znajdują się w zakładce Ekran; są to:

* zmiana koloru tła;
* zmiana kroju czcionki w obszarze dialogowym;
* zmiana wielkości krzyża nitkowego.
 
Reszty parametrów nie powinno się na tym etapie zmieniać, ponieważ w miarę poznawania programu omówię, jak można zmieniać poszczególne parametry, aby ułatwić sobie życie.
 
Zacznijmy od zmienienia kolorów naszego programu -- klikamy na przycisku Kolory i naszym oczom pokazuje się okienko dialogowe pokazane na rysunku
W okienku tym możemy zmienić kolor tła, np. na zielony, kolor tekstu w obszarze dialogowym, kolor obszaru dialogowego itd. Jak tego dokonać?
Musimy klikać w kolejnych obszarach, którym chcemy zmienić kolor, lub wybierać je z rozwijanego menu i nadawać im kolor z również rozwijanego menu Kolor .

Rozmiar krzyża nitkowego zmienia się poprzez przesunięcie suwaka.
 
Kolejną rzeczą, jaką zrobimy, będzie ustawienie automatycznego zapisu efektów naszej pracy co, powiedzmy, 20 minut. Standardowo opcja ta jest nastawiona na 120 minut,
co może doprowadzić do utraty efektów długiej pracy. Przechodzimy na zakładkę Otwórz i zapisz i zmieniamy liczbę minut na 20, klikamy OK.

Podstawowe parametry już mamy ustawione, więc przyszedł czas na pokazanie, jak wyciągać ukryte paski narzędzi.
Sprawa również jest mało skomplikowana, a jej przedstawienie pozwoli mi na pomijanie tej operacji podczas kolejnych lekcji.
Aby wyciągnąć ukryty pasek narzędzi, klikamy polecenie Widok w górnym menu, następnie wybieramy opcje Paski narzędzi.

Powinno wyświetlić się poniższe okienko dialogowe
 
Pierwotne paski narzędzi można odzyskać poprzez wpisanie polecenia menu i wczytanie pliku ACAD.MNU.

Wprowadzanie poleceń, liczb, punktów i współrzednych. Zbiór wskazań. Obliczenia matematyczne.  

 

Wprowadzanie poleceń

W celu powtórzenia ostatnio wprowadzonego polecenia wystarczy nacisnąć na znak gotowości <Enter> lub <Spacja>.
Po wydaniu polecenia AutoCAD z reguły oczekuje na dodatkowe dane, np. nazwy opcji, punkty rysunku, odległości itp.

Wprowadzanie liczb:

Wprowadzanie punktów i współrzędnych:

 

Jeżeli współrzędna Z może być pominięta, to jej wartość jest określona przez aktualny poziom.
Współrzędne można podawać w Globalnym Układzie Współrzędnych:
GUW bezwzględne *x,y lub *x,y,x
GUW X,Y(,Z) względne @*dx,dy
GUW wzgl. biegunowe @*odl<kąt
Użycie filtrów X/Y/Z pozwala na podanie wszystkich 3 współrzędnych punktu wykorzystując współrzędne X,Y, Z punktów pośrednich.
Np. podanie .X spowoduje, że AutoCAD przejmie współrzędną X od następnie wskazanego punktu i poprosi o podanie wartości YZ.

 

Jeżeli zmienna systemowa FILEDIA ma wartość różną od zera, to pojawia się okno dialogowe z nazwami plików.
Można też wywołać okno dialogowe nawet w przypadku, gdy zmienna ta ma wartość 0 - wprowadzając znak tyldy, po zgłoszeniu się polecenia

Niektóre polecenia można wywoływać nakładkowo, poprzedzając je znakiem ' (apostrof).


Zbiór wskazań

Można wybrać jeden lub więcej obiektów do edycji (np. kopiowania czy wymazania). Zbiór takich obiektów nazywa się "zbiorem wskazań".
Do zbioru wskazań można dodawać elementy lub usuwać z niego.
Obiekty wybrane są wyróżnione.
Większość poleceń edycyjnych umożliwia, po wywołaniu polecenia, dokonanie wyboru obiektów do edycji.

Przy tworzeniu zbioru wskazań można posługiwać się opcjami:

 

Wybieranie obiektów w AutoCAD 14

Metoda

Zgłoszenie

Wybiera

za pomocą urządz. wskaz.

wskazać obiekt

Obiekt

Dodaj

d

Każdy wskazany obiekt (wyłącza tryb usuwania)

WSzystko

ws

Wszystkie obiekty na niezablokowanych warstwach

ZWbok

zw

Obiekty przecinane lub zawarte w wieloboku

pRZec

rz (należy przesuwać kursor od prawej do lewej)

Obiekty przecinane i zawarte w oknie wyboru

Krawędź

k

Obiekty przecinane przez pojedynczą krawędź wyboru

oStatni

s

Ostatnio utworzony widoczny obiekt

Poprzedni

p

Poprzedni zbiór wskazań

Usuń

u

Obiekty do usunięcia ze zbioru wskazań (Wyłącza tryb dodawania)

Okno

należy przesuwać kursor od lewej do prawej)

Obiekty zawarte w oknie wyboru

OWbok

ow

Obiekty zawarte w wieloboku wyboru

Jeżeli zakończono tworzenie zbioru wskazań (obiektów) to należy nacisnąć <Enter>. Opcja Jeden nie wymaga potwierdzenia.
Zbiór wskazań można utworzyć przed wywołaniem jednego z następujących poleceń edycyjnych lub informacyjnych:
BLOK DWIDOK KOPIUJ KRESKUJ LISTA LUSTRO OBRÓT ODZMCECHY PISZBLOK PRZESUŃ ROZBIJ ROZCIĄGNIJ SKALA SZYK WYMAŻ ZMCECHY ZMIEŃ
W przypadku następujących poleceń, które wymagają wybrania elementów, wcześniej utworzony zbiór wskazań jest ignorowany:
EDPLIN FAZUJ ODSUŃ PODZIEL POWKRAW POWOBRÓT POWWALC PRZERWIJ UTNIJ WYDŁUŻ ZAOKRĄGL ZMIERZ

Uchwyty

Przy edycji obiektów można też korzystać z uchwytów, mających postać kwadratowych ramek, które mogą pojawić się w charakterystycznych punktach obiektów,
określonych trybami lokalizacji punktów względem obiektów, (np. punkty kwadrantowe, środek okręgu, końce linii, środek symetrii).
Za pomocą uchwytów można wybrane obiekty rozciągać, przesuwać, obracać, skalować, kopiować, tworzyć lustrzane odbicia

 

 

Obliczenia matematyczne

1) obliczenia w linii poleceń przy pomocy polecenia _CAL
Np.  
a) 2*5.2

_CAL <Enter> 2*5.2 <Enter>

analogicznie

b)  22 *2 + 10,5
_CALC <Enter> 2^3*2+10.5 <Enter>

c) Pierwiastek z 10  à
 _CAL  <Enter>  SQRT(10)

 

2) Obliczenia w linii poleceń korzystając z odwrotnej notacji polskiej 

- nawias otwierający, znak działania, argumenty, znak zamyka jacy)
Przykłady:

a) 1+2+3+4+5

(+ 1 2 3 4 5)

b) 2*3+5

(+ (* 2 3.0)  5)

c) 27.3 /5   (czyli 27,3 :5)

(/  27.3  5)

 


2.  Ustalenia środowiska

Ø granice rysunku

Ø jednostki rysunkowe

Ø siatka punktów

Ustalenie środowiska, pojęcia podstawowe AutoCADa

Granice rysunku:

Polecenia: GRANICE lub _LIMITS

AutoCAD zakłada, ze rysowanie odbywa się w obszarze wyznaczonym przez granice rysunku. Granice rysunku definiuje się - powinno się rysować granicach.
Granice można zawsze zmienić. Mogą być włączone (ON) lub wyłączone (OFF).
Zakres rysunku - obszar prostokątny obejmujący wszystkie elementy rysunku - najmniejszy z możliwych obszar obejmujący cały rysunek

Granice

Pasek narzędzi: Ustawienia > Granice rysunku

Menu: Ustawienia > Granice rysunku

Klawiatura: GRANICE, _LIMITS

Zmienia granice dla poleceń Siatka i Zoom > Wszystko.
Granice są dwuwymiarowymi punktami reprezentującymi dolny lewy i górny prawy narożnik w Globalnym Układzie Współrzędnych (GUW).

Granice Nie[Tak]: Tak[Nie] · <Dolny lewy narożnik> <0.0000,0.0000>: Aby włączyć granice, wybierz Tak. Aby wyłączyć granice, wybierz Nie.
Aby ustalić nowe granice, wprowadź współrzędne x,y dolnego lewego narożnika.

Górny prawy narożnik <0.0000,0.0000>: Aby ustalić nowe granice, wprowadź współrzędne x,y górnego prawego narożnika

 

Jednostki rysunku:  JEDN, _UNITS

Odległość między punktami mierzona jest w jednostkach rysunku.
AutoCAD zapamiętuje współrzędne z dokładnością min. 14 cyfr dziesiętnych.
Jednostce można przyporządkować dowolna jednostkę miary, np. metr, mm, cal, cm.
Zwykle przyjmuje się milimetr.
Gotowy rysunek można wykreślić na ploterze/drukarce w dowolnej skali.

Zakładka Jednostki rysunku okna dialogowego Ustawienia rysunku steruje wszystkimi powiązanymi z jednostkami ustawieniami domyślnymi programu.
Zakładki tej używa się do zmiany takich ustawień domyślnych jak typy jednostek, kierunek kąta, kąt odniesienia i dokładność wyświetlania.
Z listy Zmień ustawienia dla, wybierz Jednostki liniowe, Jednostki kątowe lub Lokalny Układ Współrzędnych, aby ustalić ustawienia domyślne Jednostek rysunku.

Jednostki liniowe

Typy jednostek Wybierz sposób wyświetlania pomiarów liniowych.

Naukowe Zapis wykładniczy.

Dziesiętne Jednostki dziesiętne (używaj dla jednostek metrycznych).

Inżynierskie Stopy i dziesiętne części cala.

Architektoniczne Stopy i ułamki cala.

Ułamkowe Ułamki cala (bez stóp).

 

Tryb jednostek liniowych (LUNITS):

1. Naukowy    4.225E+01

2. Dziesiętny       42.25

3. Inżynierski   3'-6.25

4. Architektoniczny 3'-6 1/4

5. Ułamkowy    42 ¼

 

Jednostki kątowe

Typy jednostek Wybierz sposób wyświetlania pomiarów kątowych.

Dokładność wyświetlania Wybierz dokładność z jaką mają być wyświetlane pomiary kątowe.
Wartością domyślną jest 0 miejsc dziesiętnych; maksimum wynosi 8 miejsc dziesiętnych dla stopni dziesiętnych.

Zwrot kąta Wybierz czy chcesz mierzyć kąty o zwrocie zegarowym, czy przeciwnym do zegarowego (ustawienie domyślne) od kąta odniesienia.

Kąt odniesienia Wybierz kierunek, od którego chcesz mierzyć kąty. Ustawieniem domyślnym jest zero stopni, odpowiadające kierunkowi Wschód,
który jest najczęściej używanym kątem odniesienia. W niektórych rysunkach zero stopni odpowiada kierunkowi Północ.

 

Siatka

Pasek narzędzi: Ustawienia > Siatka

Menu: Ustawienia > Siatka

Klawiatura: SIATKA, _GRID

Skrót: F7

Alias: G

Wyświetla na ekranie siatkę punktów jako wizualne odniesienie dla rysowanych elementów. Dla siatki tej można określić odstęp.

 Siatka Nie: Tak · Różne · [Jednakowe] · <Odstęp siatki (jak skok)>:
Aby określić odstęp siatki, wprowadź wartość liczbową lub określ dwa punkty przy użyciu myszy. Aby włączyć siatkę, wybierz Tak. Aby wyłączyć siatkę, wybierz Nie (opcja ta jest dostępna, gdy siatka jest włączona).
Aby określić różne poziome i pionowe odstępy siatki, wybierz Różne. Gdy poziome i pionowe odstępy siatki są różne, wówczas pojawia się opcja Jednakowe; wybierz ją, aby ustalić takie same odstępy poziome i pionowe.

SKOK / _SNAP

Ogranicza ruch kursora do określonych skoków.

Pasek narzędzi: Ustawienia > Skok 

Menu: Ustawienia > Skok

Klawiatura: SKOK

Skrót: F9

Alias: SK

Skok Nie (x i y = 0.50000): Tak · Obrót · Styl · Różne · <Odstęp skoku>:

 

 

 

Warstwy

W edytorze można zdefiniować dowolną ilość warstw.
Do każdej warstwy przypisana jest jej nazwa, kolor i rodzaj linii.
Warstwa może być widoczna albo ukryta, zablokowana albo odblokowana.
Zawsze tylko jedna z warstw jest warstwą aktualna.
Do edycji można wybierać elementy z dowolnej odblokowanej warstwy.

 

Warstwa

Klawiatura: WARSTWA, _LAYER

Alias: WAR

Tworzy nazwane warstwy rysunku i przypisuje im cechy koloru i rodzaju linii. Ponadto, ustala warstwę aktualną, zamraża/odmraża, blokuje/odblokowuje i włącza/wyłącza warstwy.

 

Warstwy w programie AutoCAD są jak przezroczyste folie używane do rysowania ręcznego.
Warstwy są używane do organizowania różnych typów informacji rysunkowych.

W programie AutoCAD, każdy element w rysunku istnieje na warstwie.

Podczas rysowania elementu, jest on tworzony na warstwie aktualnej.

Użytkownik może sterować widocznością warstw w indywidualnych rzutniach.
Po wyłączeniu warstwy, elementy narysowane na tej warstwie nie są widoczne i nie są drukowane.
Mimo, że warstwa może być niewidoczna, to ciągle można ją wybrać na warstwę aktualną, w którym to przypadku nowe elementy są również niewidoczne, aż do ponownego włączenia tej warstwy.

Elementy na niewidocznych warstwach mogą również wpływać na wyświetlanie i drukowanie elementów na innych warstwach.
Na przykład, elementy na niewidocznych warstwach mogą zasłaniać inne elementy po użyciu polecenia Ukryj do usunięcia linii niewidocznych.

Warstwy można również zamrażać i odmrażać. Elementy narysowane na warstwach zamrożonych nie są wyświetlane, nie są drukowane i nie są regenerowane. Po zamrożeniu warstwy, jej elementy nie wpływają na wyświetlanie lub drukowanie innych elementów. Na przykład, elementy na warstwach zamrożonych nie zasłaniają innych elementów po użyciu polecenia Ukryj do usunięcia linii niewidocznych.
Ponadto, na warstwie zamrożonej nie można rysować, dopóki nie zostanie ona rozmrożona. Warstwy tej nie można również wybrać na warstwę aktualną.

Warstwy aktualnej nie można zamrozić. W przypadku próby zamrożenia warstwy aktualnej, wyświetlane jest okno dialogowe nakazujące określenie innej warstwy.
Podobnie, nie można zamrozić lub odmrozić warstwy rzutni. Aby ustalić tę właściwość, należy wyłączyć zmienną TILEMODE (Nie lub 0).

Warstwy można również zablokować i odblokować. Elementy na warstwie zablokowanej są ciągle widoczne i można je wydrukować, nie można ich jednak edytować.
Zablokowanie warstwy zapobiega przypadkowemu zmodyfikowaniu elementów.

Każda warstwa posiada własny kolor i własny rodzaj linii. Dla rysunków korzystających z styli drukowania użytkownika, warstwy również mogą mieć własny styl drukowania.
Elementy rysowane na określonej warstwie są wyświetlane w kolorze i z rodzajem linii powiązanymi z daną warstwą, dopóki ustawienia te nie zostaną zmienione.

 

Układy współrzędnych:

 

Globalny Układ Współrzędnych: GUS - World Coordinate System WCS - nie może być zmieniony.

Lokalny Układ Współrzędnych: LUW - User Coordinate System:
UCS - zdefiniowany przez użytkownika - o dowolnym punkcie przyłożenia (początku układu) i orientacji.

Może być dowolna ilość LUW

 

Globalny układ współrzędnych - os X pozioma, Y - os pionowa. Układ matematyczny - prawoskrętny.

W przypadku rys. przestrzennych można podawać tylko X, Y.

Z określona jest wtedy przez aktualny poziom jeśli nie podamy tej współrzędnej.

Gdy aktualny jest układ globalny to symbol G - wersja polska, lub W (World) - wersja angielska.

 

Symbol układu współrzędnych:  LUWSYMB, _UCSICON

Ustaw marker (symbol) układu współrzędnych

Symbol układu współrzędnych - polecenie  LUWSYMB / _UCSICON
Włącza lub wyłącza wyświetlanie symbolu LUW i steruje miejscem wyświetlania tego symbolu w rzutni.

Opcje:

·        Tak ON – włączenie markera – widoczny na ekranie
·        NIE  OFF - wyłączenie markera – nie jest widoczny na ekranie
·        Wszystkie ALL – komenda będzie dotyczyć markerów we wszystkich oknach rysunkowych (Viewports)
·        Początek ORigin – marker ma być umieszczony w początku bieżącego układu współrzędnych
·        Narożnik Noorigin – marker ma być umieszczony zawsze w lewym dolnym rogu ekranu

 Polecenie:

LUWSYMB

TAk/NIE/Wszystkie/POczątek/Narożnik/<TAk>:
Wybierz TAk lub NIE, aby przełączyć wyświetlanie symbolu LUW w wybranej rzutni.
Wybierz Wszystkie, aby wyświetlać ten symbol we wszystkich rzutniach.
Wybierz POczątek, aby wyświetlać ten symbol w początku rysunku
.
 

- W - World Coordinate System. – globalny układ współrzędnych
- + - symbol umieszczony w początku aktualnego układu współrzędnych - kwadrat - układu oglądany z dodatniego kierunku osi Z
- złamany ołówek - . XY prostopadła do ekranu - kierunek obserwacji prawie równoległy do płaszczyzny konstrukcyjnej XY aktualnego lokalnego układu współrzędnych
 (odchylenie < 1 stopnia)
- prostopadłościan w perspektywie ("sześcian") - perspektywa - włączony tryb rzutowania perspektywicznego
Reguła prawej dłoni - do definiowania układu

 


3.   Oglądanie rysunku: ZOOM, -NFRAGM/_PAN,
PRZERYS/_REDRAW, REGEN,  ROZDZ/_VIEWRES

Ogladanie rysunku (ZOOM, NFRAGM/PAN, PRZERYS/REDRAW, REGEN, ROZDZ/VIERES). Klawisze funkcyjne.

Powiększanie i panoramowanie obrazu.
Narzędzia służące do oglądania rysunku (ZOOM, PAN)
 

Zoom

Pasek narzędzi: Widok > Zoom Okno

Menu: Widok > Zoom > Zoom

Klawiatura: ZOOM

Alias: Z

 

ZOOM powiększa lub pomniejsza obraz aktywnego rysunku.
Aby przyjrzeć się rysunkowi dokładniej, można przybliżyć jego obraz - Zoom Bliżej.
Operacja ta powoduje, że rysunek na ekranie jest większy, a więc widać więcej szczegółów.
Podczas wykonywania operacji Zoom Bliżej lub Zoom Dalej, obraz jest powiększany lub pomniejszany o 50 procent.

Zoom Dalej  obniża powiększenie rysunku o połowę.
Podczas wykonywania operacji Zoom Bliżej i Zoom Dalej, fragment rysunku umieszczony w środku aktualnej rzutni pozostaje w środku ekranu.

 

 

Polecenie:

ZOOM:

Bliżej/dalej/Wszystko/Centrum/Zakres/Lewy/Poprzedni/Prawy/Okno/<Skala (nX/nXP):

 

Specify corner of window, enter a scale factor (nX or nXP), or

[All/Center/Dynamic/Extents/Previous/Scale/Window] <real time>:

 

Opcje:

·         Wszystko / ALL  - takie powieszenie by na ekranie znalazł sie obszar lezący w  granicach rysunku - LIMITS. 
Jeśli rysunek przekracza granice to  pokazany zostanie cały rysunek w możliwie największej skali.
Jest odpowiednikiem ZOOM Zakres

·          Centrum / Center C - podaje sie punkt centralny, który będzie na środku ekranu  oraz wysokość powiększanego obszaru

·         Dynamic D - powieszenie dynamiczne.
Na ekranie ukaże się prostokąt  z X w środku, który można przesuwać.
Wymiary prostokąta  zmieniamy naciskając lewy guzik myszy - przy prawej krawędzi  pojawi się strzałka.
Wymiary prostokąta zmieniają się  przy poruszaniu myszą lub kursorem. 
Naciskając lewy guzik  myszy wracamy do przesuwania prostokąta. 
Po wybraniu prosto kata o zadanych wymiarach i położeniu naciskamy prawy guzik  myszy.

·         Zakres Z / Extents  E  - cały rysunek na ekranie w możliwie największej  skali

·         Poprzedni  / Previous - poprzednie powieszenie

·         Lewy  / Left - podaje sie lewy dolny róg powiększanego obszaru oraz jego wysokość

·         Okno  / Window - wybiera sie na ekranie okno (prostokąt), który wypełni  cały ekran

·         ZOOM n  -
gdy n=1 to równoznaczne to jest ZOOM All 
à ZOOM 1
gdy n>1 - powiększenie n razy względem widoku pełnego - ZOOM All, np. ZOOM 2
n<1 - pomniejszenie względem ZOOM All, np. ZOOM 0.5

·         ZOOM nX - powiększenie określoną ilość X razy względem bieżącego  powiększenia
- np. ZOOM 2x - powiększenie 2 razy,   ZOOM 0.5x - 0.5x czyli pomniejszenie dwukrotne

 

Przykład:

  Command: LINIA /  LINE  L

   From point: 2,1

   To point:   @0,5

   To point @-10,2

   To point:  Zamknij  Z / Close C

   Command: LINE L

   From point: 6,4

   To point: @0.5,0

   To point: @-0.25,1

   To point: close

   Command: LINE L

   From point: 9,4

   To point: @1<0

   To point: @-0.5,0

   To point: @1<180

   To point: Z / Close

   a) Powiększamy prostokąt: ZOOM Okno / Window  ( z menu) lub ZOOM O/_W

   b) Przywołujemy cały rysunek: ZOOM  Zakres / _Extents

   c) Powiększamy trójkąt: ZOOM Center

   d) Przywołanie całego rysunku: ZOOM  Wszystko / All

   e) Powiększamy trójkąt i prostokąt za pomocą ZOOM Dynamic

   f) Powrót do poprzedniego powiększenia: ZOOM  Poprzedni / Previous

   g) Narysować prostą od punktu (2,1) do górnego wierzchołka trójkąta  powiększając okolice tego wierzchołka:

   Command: LINE

   From Point: 2,1

   To Point: 'ZOOM w (wybieramy z menu górnego ZOOM  O / Window lub piszemy   'ZOOM  o / w)  ukaże się: Resuming LINE Command

   To point: wskazujemy górny wierzchołek

   To point: <Enter>

   h) Powiększamy cały rysunek za pomocą ZOOM   Z / Extents:  i dodajemy prosta  wychodzącą poza dotychczasowe granice rysunku

   i) Rysujemy linie:  (20,2)  (22,5)

   j) Powiększamy rysunek za pomocą Zoom Zakres / Extents

 

 

 

 

 

PANORAMA -  NFRAGM, PAN

Pozwala przesunąć rysunek w dowolnym kierunku względem ekranu, bez powiększenia

 

Uwagi:

Komendę ‘PAN można wydać w czasie wykonywania innej komendy, podobnie jak ‘ZOOM

Komenda zmienia wyłącznie położenie punktu na ekranie, współrzędne pozostają bez zmian

 

WSKAZÓWKA Jeśli twoja mysz posiada środkowe kółko, naciśnij i przytrzymaj go, a następnie przesuwaj mysz aby panoramować rysunek.
Można również panoramować używając klawiszy strzałek

 

Panorama

Pasek narzędzi: Widok > Panorama

Menu: Widok > Pan[orama]

Klawiatura: -NFRAGM, _PAN, -PAN,  _-PAN, PANORAMA

Skrót:   - w IntelliCADzie
    
Strzałka w dół (w dół);      Strzałka w lewo (w lewo);      Page Down lub Shift+Strzałka w dół (w dół 1 ekran)

     Shift+Strzałka w lewo (w lewo 1 ekran);      Shift+Strzałka w prawo (w prawo 1 ekran)

     Page Up lub Shift+Strzałka w górę (w górę 1 ekran);      Strzałka w prawo (w prawo)

     Strzałka w górę (w górę);      Ctrl+Shift+prawy przycisk myszy (panorama w czasie rzeczywistym)

Alias: P, -P, TRPAN

Przeciąga obraz w rzutni umożliwiając zobaczenie obszarów niewidocznych w oknie.

 

Użycie polecenia Panorama

Używając narzędzia Panorama z paska narzędzi Widok można przesuwać rysunek w dowolnym kierunku.
Panoramowanie przesuwa widok rysunku w poziomie, w pionie lub po przekątnej.
Powiększenie rysunku pozostaje bez zmian, podobnie jak jego orientacja w przestrzeni.
Jedyną zmianą jest wyświetlany fragment rysunku.

PAN

Lewo/Prawo/Góra/Dół/SLEwo/SPRawo/SGOra/SDÓl/<Baza panoramy>

 

Przykładywersja angielska:
 
1)    Wskazujemy 2 punkty – wyjściowy I docelowy

Command: -pan
Specify base point or displacement:  [wskazujemy punkt  bazowy na ekranie]
Specify second point: [wskazujemy drugi punkt – docelowy]

2)    Wskazujemy wektor przesunięcia (-10, 2)
Command: -PAN
Specify base point or displacement: -10,2

 Specify second point:
 
3)     Wskazujemy współrzędne wyjściowe (4, 3) i docelowe (10, 8)
Command: -pan
Specify base point or displacement: 4,3
 Specify second point: 10,8
 

Zadanie

Przesunąć rysunek taka by jakiś punkt  P1 znalazł się w przybliżeniu na środku ekranu:

Polecenie: Panorama

 Lewo/Prawo/Góra/Dół/SLEwo/SPRawo/SGOra/SDOł/<Baza panoramy>: [wskazujemy punkt  bazowy na ekranie]
Punkt przemieszczenia panoramy: [wskazujemy drugi punkt – docelowy – około środka ekranu]

 

 

 

Przerysowanie i regeneracja rysunku

 

Polecenia PRZERYS / _REDRAW, _REDRAWALL
 oraz  REGEN i REGENW / _REGENALL

Podczas pracy nad rysunkiem, po zakończeniu polecenia, na ekranie mogą pozostać widoczne pozostałości po wykonanej operacji.
Ślady te można usunąć odświeżając (lub przerysowując) ekran.

Sposób przerysowania (odświeżenia) obrazu w aktualnym oknie

Wykonaj jedną z poniższych czynności:

Przerysuj

Pasek narzędzi: Widok > Przerysuj

Menu: Widok > Przerysuj

Klawiatura: PRZERYS / _REDRAW

Alias: PRYS

Aktualizuje ekran, eliminując wszystkie pozostałości po edycji elementów,
w postaci znaczników lub świecących pikseli, które mogą być widoczne na ekranie.


Przerysuj Wszystko

Pasek narzędzi: Widok > Przerysuj Wszystko

Klawiatura: PRZERYSW / REDRAWALL

Alias: PRYSW

Aktualizuje wszystkie rzutnie i usuwa pozostałości lub znaczniki z edytowanych elementów, które mogą być widoczne na ekranie.

 

Regeneracja rysunku 

Informacje o elementach rysunku są przechowywane w bazie danych jako wartości zmiennoprzecinkowe, zapewniając wysoki poziom dokładności.
Czasami rysunek musi zostać przeliczony (lub zregenerowany) ze zmiennoprzecinkowej bazy danych w celu konwersji tych wartości na odpowiednie współrzędne ekranowe.
Operacja ta odbywa się automatycznie.
Regenerację można również zainicjować ręcznie.
Gdy rysunek jest regenerowany, to jest również przerysowywany.

Aby zregenerować aktualne okno, napisz Regen w obszarze poleceń.
Jeśli wyświetlane jest więcej niż jedno okno, napisz Regenw w celu zregenerowania wszystkich okien.

Regen
Polecenie to nakazuje regenerację rysunku
Wykonywana jest automatycznie po wykonaniu niektórych innych poleceń i rzadko zachodzi konieczność jej wydania.
Menu: Widok > Przerysuj
Klawiatura: REGEN
 
Uwaga: Regeneracja trwa długo jeśli rysunek jest złożony.
Przykład:
Narysowany jest obszar (SOLID) wypełniony w środku. Chcemy usunąć wypełnienie - ma być kontur. Wydajemy komendę FILL OFF.
Należy wykonać regenerację. Wykonujemy komendę: REGEN.
Regeneruj Wszystko
Pasek narzędzi: Widok > Regeneruj Wszystko
Klawiatura: REGENW
Alias: REW
Regeneruje lub reprodukuje wszystkie rzutnie i ponownie przelicza położenie wszystkich elementów na ekranie.

Regeneruj Automatycznie

Klawiatura: REGENAUTO

: regenauto

REGENMODE ma aktualnie stan tak:  NIe/Przełącz/<TAk>:

 

Regeneruje aktualną rzutnię w odstępach czasowych określonych przez program, gdy zostanie włączony tryb automatycznej regeneracji.

Tak · Nie · Przełącz <Tak>: Aby zachować aktualne ustawienie, wybór domyślny, naciśnij Enter. Aby włączyć automatyczną regenerację,
wybierz Tak. Aby wyłączyć automatyczną regenerację, wybierz Nie.


WSKAZÓWKA Aby zaoszczędzić czasu podczas pracy z dużym rysunkiem, wyłącz REGENAUTO.

 

Włączanie i wyłączanie wypełnienia
 
Czas potrzebny do wyświetlania lub drukowania rysunku można skrócić przez wyłączenie wyświetlania stałego wypełnienia.
Gdy wypełnienie jest wyłączone, wówczas wszystkie wypełnione elementy, takie jak szerokie polilinie i obszary, są wyświetlane i drukowane jako kontury.
Po włączeniu lub wyłączeniu wypełnienia, należy przerysować rysunek, aby wykonane zmiany były widoczne.
 
Sposób włączenia lub wyłączenia wypełnienia
  1. Wykonaj jedną z poniższych czynności:
  2. Wybierz Widok > Przerysuj.
 
Wypełnianie – polecenie  Wypełnij / FILL
 
Wypełnij
Pasek narzędzi: Ustawienia > Wypełnienie
Menu: Ustawienia > Wypełnienie
Klawiatura: WYPEŁNIJ
 

: wypełnij

FILLMODE ma aktualnie stan tak:  NIe/Przełącz/<TAk>

 

Steruje automatycznym wypełnianiem obszarów i szerokich polilinii podczas wyświetlania i drukowania.

Tak · Nie · Przełącz <Tak>: Aktualne ustawienie jest wyświetlane w nawiasach. Aby włączyć wypełnienie, wybierz Tak. Aby wyłączyć wypełnienie, wybierz Nie.
Aby odwrócić to ustawienie, wybierz Przełącz.

WSKAZÓWKA Gdy wypełnienie jest wyłączone, wówczas program szybciej wyświetla
i drukuje wypełnione elementy rysunku.

W wersji angielskiej lub międzynarodowej (polecenia poprzedzone podkreślnikiem)
FILL WYPEŁNIJ - steruje automatycznym wypełnieniem tras, obszarów polilinii
ON  - kontury b wypełnione
OFF - kontury nie będą wypełniane
Wypełniane jest standardowo włączone.
Uwaga: Efekt dla obiektów istniejących będzie widoczny po regeneracji

 

Dokładność rysowania

Rozdzielczość widoku -
Dokładność rysowania – ROZDZ/_VIEWRES
Steruje dokładnością i szybkością rysowania okręgów i łuków na ekranie
 
Umożliwia włączanie i wyłączanie szybkiego powiększania, oraz określenia dokładności i prędkości rysowania łuków lub okręgów na monitorze

Klawiatura: ROZDZ

Polecenie : rozdz
Czy chcesz szybkie operacje Zoom? <Tak>:
Podaj jakość wyświetlania krzywych (zakres 1-20000) <100>:

 

Klawisze funkcyjne w AutoCADzie 

F1 - pomoc
F2 - przełącza ekran graficzny na tekstowy i odwrotnie, historia poleceń
F4 - włącza/wyłącza tryb pulpitu,
F5 - przełącza izopłaszczyzny,
F6 - włącza/wyłącza wyświetlanie współrzędnych,
F7 - włącza/wyłącza siatkę lokalizacyjną,
F7 F7 - przerysowanie ekranu
F8 - włącza/wyłącza tryb orto
F9SKOK/ Snap - skok kursora
 
Powtarzanie poleceń - ENTER lub spacja
Polecenia wykonywane w trybie nakładkowym (np. 'ZOOM)

 


4.   Projektowanie precyzyjne

Ø Układy współrzędnych

Ø Siatka Skok

Ø Orto

Ø Tryby Lokalizacji

Projektowanie precyzyjne: układy współrzędnych, siatka, skok, orto, tryby lokalizacji

Układy współrzędnych

Globalny Układ Współrzednych (GUS) - World Coordinate System (WCS) - nie może być zmieniony.
Lokalny Układ Współrzędnych: LUW - User Coordinate System: UCS - zdefiniowany przez użytkownika - o dowolnym punkcie przyłożenia (początku układu) i orientacji.
Może być dowolna ilość LUW

Globalny układ współrzędnych - os X pozioma, Y - os pionowa. Układ matematyczny - prawoskrętny.
W przypadku rys. przestrzennych można podawać tylko X, Y.
Z określona jest wtedy przez aktualny poziom jeśli nie podamy tej współrzędnej.
Gdy aktualny jest układ globalny to symbol G - wersja polska, lub W (World) - wersja angielska.
Globalny Układ Współrzędnych (GUW) - WCS - World Coordinate System nie może być zmieniony.
Lokalny Układ Współrzędnych (LUW) - UCS - User Coordinate System - zdefiniowany przez użytkownika - o dowolnym punkcie przyłożenia i orientacji.

LUW, _UCS

Pasek narzędzi: Ustawienia > Lokalne układy współrzędnych

Menu: Ustawienia > Lokalne układy współrzędnych

Klawiatura: LUW, _UCS

?/3punkty/Usun/Element/początek/Poprzedni/Wywołaj/Zapisz/widok/Z/Y/Z/OśZ/<Globalny>:

 

Definiuje lub modyfikuje aktualny lokalny układ współrzędnych. Polecenie LUW można wykorzystywać do tworzenia układu do wprowadzania współrzędnych i płaszczyzn do wyświetlania rysunków. Polecenie to definiuje LUW w przestrzeni trójwymiarowej

 

Lokalny Układ Współrzędnych

Symbol LUW Wybierz czy chcesz, aby symbol LUW był wyłączony (Nie), włączony (Tak - ustawienie domyślne) lub wyświetlany w początku (0,0,0). Gdy wybierzesz Tak, symbol LUW jest wyświetlany w dolnym prawym narożniku okna, niezależnie od wyświetlanej części rysunku.

Przed zmianą LUW pokaż widok z góry Kliknij w tym polu wyboru, aby je zaznaczyć w celu wyświetlania widoku z góry przed przejściem do nowego LUW.

 

Definiowanie lokalnego układu współrzędnych

ODLUW, _DDUCS – okno dialogowe

Do zdefiniowania LUW można użyć dowolnej z poniższych metod:

Podczas definiowania nowego LUW, symbol LUW zmienia się wskazując początek i orientację nowego LUW.

Sposób zdefiniowania LUW przez określenie nowego początku i punktów na dodatnich półosiach X i Y

1.      Wykonaj jedną z poniższych czynności:

o    Wybierz Ustawienia > Lokalne układy współrzędnych.

o    Na pasku narzędzi Ustawienia, kliknij narzędzie Lokalne układy współrzędnych Napisz ustalluw, a następnie naciśnij Enter.

2.      W oknie dialogowym Lokalne układy współrzędnych, kliknij Eksploruj LUW-y.

3.      W oknie dialogowym, upewnij się, że wybrane są Układy współrzędnych i kliknij narzędzie Nowy element

4.      Z okna zgłoszeń wybierz 3 punkty.

5.      Wybierz nowy początek.

6.      Wybierz punkt na dodatniej półosi X.

7.      Wybierz punkt w dodatnim kierunku Y.

8.      W oknie dialogowym - Układy współrzędnych, napisz nazwę nowego LUW, a następnie zamknij to okno dialogowe.

 

SIATKA, SKOK

Siatka, _Grid

Pasek narzędzi: Ustawienia > Siatka

Menu: Ustawienia > Siatka

Klawiatura: SIATKA, _Grid

Siatka Nie: Tak/Skok/Różne/<Odstęp siatki (x i y = 0.500)>:

Skrót: F7

Alias: G

Wyświetla na ekranie siatkę punktów jako wizualne odniesienie dla rysowanych elementów. Dla siatki tej można określić odstęp.

 

Symbol LUW - LUWSYMB
Za pomocą komendy LUWSYMB / _UCSICON można kontolować marker oznaczajacy początek i orientację lokalnego ukłądu współrzędnych
Klawiatura: LUWSYMB / _UCSICON
Włącza lub wyłącza wyświetlanie symbolu LUW i steruje miejscem wyświetlania tego symbolu w rzutni.
TAk/NIE/Wszystkie/POczątek/Narożnik/<TAk>:
Wybierz TAk lub NIE, aby przełączyć wyświetlanie symbolu LUW w wybranej rzutni.
Wybierz Wszystkie, aby wyświetlać ten symbol we wszystkich rzutniach.
Wybierz POczątek, aby wyświetlać ten symbol w początku rysunku.

 

Skok, _Snap

Innym sposobem zapewnienia dokładności rysowania jest włączenie skoku i ustawienie jego odstępów.
Gdy skok jest włączony, wówczas program ogranicza punkty wyboru do wstępnie określonych odstępów skoku.
Mimo tego, że dopasowanie odstępów siatki do odstępów skoku jest często pomocne w rysowaniu, to ustawienia te nie muszą być takie same.

Skok, _Snap

Pasek narzędzi: Ustawienia > Skok

Menu: Ustawienia > Skok

Klawiatura: SKOK, _SNAP

Skok Nie (x i y =0.500): Tak/Obrót/Styl/Różne/<Odstęp skoku>

Skrót: F9

Alias: SK

 

Skok Nie (x i y =0.5) Tak/Obrót/Styl/Różne/<Odstęp skoku>:

 

Ogranicza ruch kursora do określonych skoków.

Skok Nie (x i y = 0.50000): Tak · Obrót · Styl · Różne · <Odstęp skoku>:
Aby ustalić odstęp skoku, wprowadź wartość (aktualna wartość jest wyświetlana w poleceniu). Aby wyłączyć skok, wybierz Nie. Aby włączyć skok, wybierz Tak.
Aby określić obrót siatki skoku, wybierz Obrót. Aby zmienić siatkę skoku na izometryczną, wybierz Styl. Aby zmienić współczynnik proporcji siatki skoku, wybierz Różne.

Jeśli włączony jest skok izometryczny, to wyświetlane jest następujące zgłoszenie:

Skok Tak, izometria, y = 0.50000: Nie · Obrót · Styl · <Odstęp w kierunku y>: Aby ustalić odstęp skoku w kierunku y, wprowadź wartość (aktualna wartość jest wyświetlana w poleceniu).
Aby wyłączyć skok, wybierz Nie. Aby włączyć skok, wybierz Tak. Aby określić obrót siatki skoku, wybierz Obrót. Aby zmienić siatkę skoku na standardową, wybierz Styl.

 

ORTO

Orto, _Ortho

Polecenie ORTO pozwala na wprowadzenie trybu ortogonalnego rysowania.

Wszystkie linie i trasy narysowane w tym trybie są poziome lub pionowe.

 

Pasek narzędzi: Ustawienia > Rysuj ortogonalnie

Menu: Ustawienia > Rysuj ortogonalnie

 

Klawiatura: ORTO, _Ortho

ORTHOMODE ma aktualnie stan nie: Tak/Przełącz/<Nie>:

 

Skrót: F8

Alias: OR

Ogranicza rysowanie elementów pozwalając na rysowanie tylko linii poziomych lub pionowych (zgodnych z kierunkiem siatki).
W przypadku rysowania ortogonalnego z włączonymi punktami zaczepienia, mogą one wymóc rysowanie linii ukośnych, gdyż mają wyższy priorytet od trybu orto.

Tak · Nie · Przełącz <Nie>: Aby zaakceptować aktualne ustawienie, naciśnij Enter. Aby zmienić aktualne ustawienie, wybierz Tak, Nie lub Przełącz.

 

Tryby lokalizacji, punkty zaczepienia

Lokalizacja współrzędnych względem punktu: - polecenie _OSNAP / OBIEKT:, PBAZ

Lokalizacja

     SZY                Kon   SYM PRZ      POZ      CEN   KWA STY PRO              PUNKT                 BRAK
_TEMP _FROM                                                                    __PAR    _INS       _NEA  _NON           


Punkty zaczepienia: BliSki/KoNieC/SyMeTria/CenTRum/PRostoPadły/STyCzny/KWaDrant/WsTawieNie/PunKT/PRzeCięcie/PoZpRzec/TAK/<NIE>:
Polecenie OBIEKT służy do wyboru aktualnych trybów mechanizmu lokalizacji punktu względem obiektu. 
Mechanizm ten pozwala na rysowanie punktów odpowiednio zorientowanych w stosunku do istniejących obiektów rysunku.

 

Tryby lokalizacji:  Punkty zaczepienia:
BLIski · KONiec · SYMetria · CENtrum · PROstopadły · STYczny · KWAdrant ·
WSTawienie · PUNkt · PRZecięcie · POZprzec · POZORNY

Dokładność punktów zaczepienia:
polecenie CELOWNIK / APERTURE
Ustala obszar wyboru punktu zaczepienia elementu.

Punkty zaczepienia

Pasek narzędzi: Punkty zaczepienia

Menu: Ustawienia > Punkty zaczepienia

Klawiatura: PBAZ, OBIEKT, _OSNAP

Alias: -PZ, OBIEKT, -OBIEKT

Poziom doświadczenia: Średniozaawansowany

Umożliwia dokładne umieszczanie punktów w punktach odniesienia istniejących elementów.

 

Punkty zaczepienia: BLIski · KONiec · SYMetria · CENtrum · PROstopadły · STYczny · KWAdrant · WSTawienie · PUNkt · PRZecięcie · POZprzec · POZORNY · <Nie>:
Aby wyłączyć punkty zaczepienia, naciśnij Enter.
Aby zaczepić się w najbliższym punkcie elementu, wybierz BLIski.
Aby zaczepić się w punkcie końcowym elementu, wybierz KONiec.
Aby zaczepić się w punkcie symetrii elementu, wybierz SYMetria.
Aby zaczepić się w punkcie środkowym elementu, wybierz CENtrum.
Aby zaczepić się w punkcie, który leży na prostopadłej do elementu, wybierz PROstopadły.
Aby zaczepić się w punkcie, który leży na stycznej do elementu, wybierz STYczny.
Aby zaczepić się w punkcie kwadrantowym elementu (łuk, okrąg, elipsa lub łuk eliptyczny), wybierz KWAdrant.
Aby zaczepić się w punkcie wstawienia bloku, tekstu lub atrybutu, wybierz WSTawienie.
Aby zaczepić się w elemencie punktowym, wybierz PUNkt.
Aby zaczepić się w trójwymiarowym przecięciu elementu, wybierz PRZecięcie.
Aby zaczepić się w dwuwymiarowym przecięciu, wybierz POZprzec.

 


5.   Grafika dwuwymiarowa

Podstawowe elementy rysunku

 


5.1  Rysowanie linii, prostej, trasy, polilinii, punktu

 

Linia, _Line

 

Cechy linii:

 każda linia ma początek i koniec;

 rysowanie linii zaczynamy od podania jej punktu początkowego, następnie wstawiamy kolejne punkty końcowe do czasu naciśnięcia klawisza Esc lub Enter;

 każda narysowana linia jest samodzielnym obiektem, który możemy oddzielnie edytować.

 

Rysowanie linii

Linię określają dwa punkty: punkt początkowy i punkt końcowy. Można połączyć szereg linii,
Polecenie LINIA umożliwia rysowanie linii prostych.
Końce linii można określić
używając 2 lub 3 współrzędnych lub ich kombinacji. Jeżeli podane zostaną tylko
współrzędne X, Y punktu to wartość Z określa aktualny poziom.

 

Sposób rysowania linii

  1. Wykonaj jedną z poniższych czynności:
  2. Określ punkt początkowy.
  3. Określ punkt końcowy.
  4. W oknie zgłoszeń wybierz Gotowe, aby zakończyć polecenie.

 

Rysowanie:

Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Linia

Menu: Rysuj > Linia

Klawiatura: LINIA, _Line

1)     ENTER aby użyć ostatniego punktu/Kontynuuj/<Początek linii>:

2)     kąt/Długość/Kontynuuj/Cofaj/<Punkt końcowy>:

Alias: L

 

Rysuje proste linie o dowolnej długości.
Dla punktów początkowych i końcowych można określać współrzędne dwuwymiarowe lub trójwymiarowe, wprowadzając współrzędne x,y,z punktu.

Początek linii: Określ punkt początkowy linii.

·        kąT · Długość · <Punkt końcowy>: Określ punkt końcowy linii.
Aby określić kąt linii, wybierz kąT.
Aby określić długość linii, wybierz Długość.

·        kąT · Długość · Kontynuuj · Zamknij · Cofaj · <Punkt końcowy>:
Aby kontynuować rysowanie segmentów linii (punkt początkowy każdego segmentu linii jest punktem końcowym segmentu poprzedniego), określ następny punkt końcowy.
Aby określić długość następnego segmentu linii, wybierz Długość.
Aby kontynuować linię w kierunku, w którym narysowano ostatni segment, wybierz Kontynuuj.
Aby utworzyć zamknięty element, po narysowaniu dwóch lub więcej segmentów linii, wybierz Zamknij.
Aby wymazać ostatni narysowany segment linii, wybierz Cofaj.

Przykłady – zadania praktyczne

NASTAWY RYSUNKU:
Ustal  GRANICE rysunku na (0, 0) (12, 9) – naroża prostokąta
Narysuj prostokąt obramowujący rysunek wzdłuż granic: PROSTOKĄT / _RECTANGLE
Ustal ZOOM Wszystko (tylko W) lub _All
Załóż warstwę RYS1 o kolorze Czerwony/Red
Ustal: SIATKA co 1, SKOK co 0.5 (polecenia SIATKA/_GRID i SKOK /_SNAP)


1)     Narysować trójkąt o wierzchołkach: (1,1), (3,1), (2,2)
2)     Narysować prostokąt o szerokości 2 i wysokości 3,
lewy dolny róg o współrzędnych (3,4)

3)     Narysować odcinek o długości 2, zaczepiony w punkcie 1 pod kątem 45 st. względem osi poziomej X

 

PROSTA _XLINE


Rysowanie prostych

Proste są czasami nazywane liniami konstrukcyjnymi.
Prosta jest linią przechodzącą przez dany punkt, zorientowaną pod określonym kątem w przestrzeni trójwymiarowej i prowadzącą w nieskończoność w obydwu kierunkach.
Ponieważ proste rozciągają się w nieskończoność, to nie są obliczane jako część zakresu rysunku.

Domyślną metodą rysowania prostej jest wybór punktu tej prostej, a następnie określenie jej kierunku.

Prostą można narysować dowolnym z poniższych sposobów:

Sposób rysowania prostej

  1. Wykonaj jedną z poniższych czynności:
  2. Określ punkt prostej.
  3. Określ kierunek.
  4. Aby zakończyć polecenie, naciśnij Enter.

Prosta / _XLINE

Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Prosta 

Menu: Wstaw > Prosta

Klawiatura: PROSTA

Alias: PR

Poziom doświadczenia: Średniozaawansowany

Rysuje prostą w obydwu kierunkach od określonego punktu początkowego.

  

 

Polecenie: prosta

Prosta:  Przepołów/poZioma/pioNowa/Kąt/Równoległa/<Punkt Prostej>:

Kierunek:

Kierunek:

 

Command: _xline Specify a point or [Hor/Ver/Ang/Bisect/Offset]:

Specify through point:

Specify through point:

 

Półprosta / _RAY

Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Półprosta 

Menu: Wstaw > Półprosta

Klawiatura: PÓŁPROSTA / RAY

Poziom doświadczenia: Średniozaawansowany

Rysuje nieskończoną linię w jednym kierunku od określonego punktu lub przez ten punkt.

  

: _RAY
Półprosta:  Przepołów/poZioma/pioNowa/Kąt/Równoległa/<Początek Półprostej>:
Kierunek:
Kierunek:

 

 

TRASA / _TRACE

: trasa
Szerokość trasy <0.0500>:
Początek trasy:
Następny punkt:
 
Opcje
Szeroka linia może być wypełniona w środku lub też może być widoczny tylko jej kontur.
Wypełnij / _FILL ON – wnętrze wypełnione
_FILL OFF – wnętrze puste, kontur widoczny
 
Uwagi:
Segment szerokiego odcinka – trasy jest rysowany na ekranie dopiero po wprowadzeniu punktu końcowego następnego segmentu
Wskazywane punkty leżą na osi linii
Szerokie odcinki można też rysować za pomocą polilinii PLINE i jest to wygodniejsze ze względu na możliwość późniejszej modyfikacji
Zmiany po wprowadzeniu wypełnienia (_FILL) uwidaczniają się na ekranie odnośnie wcześniej wprowadzonych odcinków dopiero po regeneracji.
 
Przykład

Narysować odcinek AB o szerokości 0.4. Dane współrzędne: A(1, 1), B(5, 5)

 

: trasa
Szerokość trasy <0.0500>: 0.4
Początek trasy: 1,1
Następny punkt: 5,5
Następny punkt:

 

Punkt /_POINT

 

Za pomocą polecenia PUNKT / _POINT rysujemy punkt

Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Punkt ()

Menu: Wstaw > Punkt

Klawiatura: PUNKT

Alias: PKT

Rysuje elementy w formie pojedynczego punktu.

Ustawienia · Wiele · <Położenie punktu>: Wybierz położenie punktu, ustawienie domyślne. Aby zmienić ustawienia punktu, wybierz Ustawienia.
Aby narysować wiele punktów, wybierz Wiele.

Sposób zmiany ustawień punktu

Wybierz Ustawienia.

Wyświetlane jest okno dialogowe Ustawienia rysunku z aktywną zakładką Tworzenie elementu.

Sposób rysowania wielu punktów

Wybierz Wiele.

Ustawienia · <Położenie punktu>: Wybierz położenie punktu. Aby zmienić ustawienia punktu, wybierz Ustawienia.

Ustawienia · <Położenie punktu>: Wybierz położenie następnego punktu. Aby zmienić ustawienia punktu, wybierz Ustawienia.
Teraz możesz kontynuować rysowanie punktów wybierając położenie następnego punktu. Aby zakończyć rysowanie punktów, kliknij prawym przyciskiem myszy.

 

Opcje:

Punkt może być umieszczony jako zwykła kropka lub za pomocą bardziej widocznego znaku graficznego – tzw. Markera.

 

Z poleceniem PUNKT wiążą się 2 pojęcia: PDMODE – wyświetlanie punktu oraz PDSIZE – wielkość.

 

PDMODE

 

Steruje wyglądem punktu wyświetlanego poleceniem PUNKT.
Zmienna PDMODE pozwala określić style punktu – wybór numeru markera, którym będzie rysowany punkt

Typ:     Liczba całkowita

Miejsce zapisu:     W pliku .DWG

Zakres:     Od 0 do 4, 32, 33, 34, 35, 36, 64, 65, 66, 67, 68, 96, 97, 98, 99, 100

Wartość domyślna:     0

PDSIZE

Steruje rozmiarem wyświetlanego punktu.
Wartość domyślna (0) określa rozmiar punktu równy 5% rozmiaru ekranu.
Wartość większa niż 0 określa rozmiar absolutny, a wartość mniejsza niż 0 określa rozmiar procentowy.

Typ:     Liczba rzeczywista

Miejsce zapisu:     W pliku .DWG

Zakres:     +/-

Wartość domyślna:     0.0000

Przykład:
Narysować punkty o współrzędnych (4,3) i (3,4).
Punkty te mają być zaznaczone krzyżykami prostokątnymi + 
à kod 2.
Zmień następnie na krzyżyki skośne x 
à kod 3.

Polecenie: PUNKT

: punkt
Ustawienia/Wiele/<Położenie punktu>: 4,3
:punkt
Ustawienia/Wiele/<Położenie punktu>: 3,4
: pdmode
Nowa aktualna wartość dla PDMODE <0>: 2
: regen

 

POLILINIA

Polilinia/_PLINE linia złożona z odcinków prostej oraz łuków. Segmenty mogą mieć różną szerokość

POLILINIA (wielolinia):  PLINIA / _PLINE

 

Rysowanie polilinii

Polilinia jest połączoną sekwencją łuków i linii, która jest traktowana jako pojedynczy element.
Polilinię można narysować dowolnym rodzajem linii i zastosować szerokość, która pozostaje stała lub zmniejsza (zwiększa) się na długości segmentu.
Podczas edycji polilinii, można modyfikować całą polilinię lub zmieniać indywidualne segmenty.

Po określeniu punktu początkowego polilinii, okno zgłoszeń wyświetla kilka opcji rysowania, takich jak Odległość, Półszerokość i Szerokość.
Aby utworzyć segment polilinii o zmieniającej się szerokości, należy określić różne szerokości - początkową i końcową.

Po narysowaniu przynajmniej jednego segmentu polilinii, można użyć opcji Cofaj do usunięcia poprzedniego segmentu.
Po narysowaniu dwóch lub więcej segmentów polilinii, można użyć opcji Zamknij do zakończenia polecenia przez narysowanie segmentu,
który kończy się w punkcie początkowym pierwszego narysowanego segmentu polilinii.
Aby zakończyć polecenie bez zamykania polilinii, należy wybrać opcję Gotowe.

 

Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Polilinia Menu: Wstaw > Polilinia

Klawiatura: POLILINIA, _PLINE

Rysuje dwuwymiarowe polilinie (połączone segmenty liniowe i łukowe) z opcjonalną szerokością i zwężaniem.

Plinie

 

Sposób rysowania łuku jako segmentu polilinii

  Plinia - łuk

1.        Wybierz pierwszy punkt segmentu polilinii.

2.        Wybierz drugi punkt i z okna zgłoszeń wybierz Rysuj łuki.

3.        Wybierz punkt końcowy łuku.

 

Polilinia  może być  złożona z odcinków prostych i łuków.  Segmenty mogą mieć różną szerokość. Cala polilinia to jeden obiekt.

Podaje sie najpierw punkt początkowy a potem jedną z opcji:
Opcje:
  Standardowo polilinie rysujemy w trybie: odcinki proste.
OPCJE W TRYBIE PROSTE:
 -  Łuk Arc       - przejście w tryb luki
 -  Zamknij Close     - zamkniecie - polaczenie pktu bieżącego z punktem początkowym
 -  Połowa szerokosci Halfwidth - podanie polowy szerokości polilini (od osi do krawędzi zewnętrznej)
 -  Długość Length    - narysowanie odcinka o określonej długości w tym samym  kierunku co poprzedni segment.
     Jeśli poprzedni segment był lukiem to odcinek nowy będzie styczny do luku
 -  Cofaj Undo      - usuniecie ostatniego segmentu
 -  Szerokość Width     - określenie szerokości poliginii
 -  Wypełnij FILL ON   - włącza wypełnianie segmentów
 -  FILL OFF  - wyłącza -"-  - Bedzie rysowany kontur
OPCJE W TRYBIE ŁUKI:
 -  Kąt Angle     - podanie kata luku
 -  Centrum CEnter    - środek luku
 -  Kierunek tanDir    - kierunek rysowania luku
 -  Promień Radius    - promień luku
 -  Drugi punkt 2nd pt (second point) - rysowanie luku przechodzącego przez 3 punkty
 -  Zamknij CLose     - zamkniecie polilinii przez narysowanie luku od punktu bieżącego do początkowego
 -  Cofaj Undo      - rezygnacja z ostatniego segmentu
 -  Kontynuuj Continline lub LINE - powrót do rysowania odcinkow prostych
  Opcje nie dostępne z menu a tylko z klawiatury:
   - Połowa szerokości Halfwidth - polowa szerokości - od osi do krawędzi zewn.
   - Szerokość Width     - szerokość polilinii

Zadanie: Narysuj wielolinię jak na rysunku złożoną z odcinków prostych P1-P2, P3-P4, P6-P7, P7-P8 oraz  łuku P4-P5-P6.
Odcinek  P2-P3 ma szerokość w P2 09 a w P3 0.3. Odcinek P7-P1 ma szerokość 0.3

 Plinia

: _pline

Początek polilinii:  P1
łUk/Odległość/Półszer/Szerokość/<Następny punkt>: '_ORTHOGONAL         P2                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    
ORTHOMODE ma aktualnie stan nie:  TAk/Przełącz/<NIe>: _T
łUk/Odległość/Półszer/Szerokość/<Następny punkt>:         P2
łUk/Odległość/Kontynuuj/Półszer/Szerokość/Cofaj/<Następny punkt>: S
Szerokość początkowa <0.0000>: 0.9
Szerokość końcowa <0.9000>: 0.3
łUk/Odległość/Kontynuuj/Półszer/Szerokość/Cofaj/<Następny punkt>:             P3
łUk/Zamknij/Odległość/Kontynuuj/Półszer/Szerokość/Cofaj/<Następny punkt>: s
Szerokość początkowa <0.3000>: 0
Szerokość końcowa <0.0000>: 0
łUk/Zamknij/Odległość/Kontynuuj/Półszer/Szerokość/Cofaj/<Następny punkt>:               P4
łUk/Zamknij/Odległość/Kontynuuj/Półszer/Szerokość/Cofaj/<Następny punkt>: U
Kąt/śROdek/ZAmknij/zWrot/Półszer/Linia/pRomień/Drugipkt/Szerokość/Cofaj/<Koniec łuku>: RO (środek)
Punkt środkowy:    P5
Kąt/Długość/<Koniec łuku>:  P6
Kąt/śROdek/ZAmknij/zWrot/Półszer/Linia/pRomień/Drugipkt/Szerokość/Cofaj/<Koniec łuku>: l (linia)
łUk/Zamknij/Odległość/Kontynuuj/Półszer/Szerokość/Cofaj/<Następny punkt>:  P7
łUk/Zamknij/Odległość/Kontynuuj/Półszer/Szerokość/Cofaj/<Następny punkt>: s  (szerokość)
Szerokość początkowa <0.0000>: 0.3
Szerokość końcowa <0.3000>:
łUk/Zamknij/Odległość/Kontynuuj/Półszer/Szerokość/Cofaj/<Następny punkt>: _c (od _Close lub Z – zamknij)

 


Rysowanie okręgu, łuku, elipsy  

OKRĄG,  _CIRCLE

Polecenie OKRĄG  służy do rysowania okręgu. Może on być  zdefiniowany na kilka

sposobów, z których najprostszym jest podanie środka i promienia.

 

Rysowanie okręgów

Domyślną metodą rysowania okręgu jest określenie punktu środkowego i promienia.
Okręgi można rysować przy użyciu dowolnej z poniższych metod:

Sposób rysowania okręgu przez określenie jego środka i promienia

  1. Wykonaj jedną z poniższych czynności:
  2. Określ punkt środkowy.
  3. Określ promień okręgu.

 

Okrąg

Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Okrąg

Menu: Wstaw > Okrąg

Klawiatura: OKRĄG, _Circle

2Pkt/3Pkt/RSS/Łuk/Wiele/<Środek okregu>:

Alias: O

Rysuje okrąg dowolnej wielkości.
Domyślną metodą rysowania okręgu jest określenie środka i promienia, lecz dostępne są również inne metody.

2Pkt · 3Pkt · RSS · łUk · Wiele · <Środek okręgu>:
Aby narysować okrąg określając środek i promień lub średnicę, określ środek tego okręgu. Aby narysować okrąg używając metody 2-punktowej, wybierz 2Pkt.
Aby narysować okrąg używając metody 3-punktowej, wybierz 3Pkt.
Aby narysować okrąg określając promień i dwie styczne, wybierz RSS.
Aby przekształcić łuk w okrąg, wybierz łUk.
Aby narysować wiele okręgów, wybierz Wiele, a następnie wybierz typ okręgu, który chcesz rysować.

OKRĄG,  _CIRCLE

Polecenie OKRĄG  służy do rysowania okręgu.
Może on być  zdefiniowany na kilka

sposobów, z których najprostszym jest podanie środka i promienia.

 

 

 

Rysowanie okręgów

Domyślną metodą rysowania okręgu jest określenie punktu środkowego i promienia.


Okręgi można rysować przy użyciu dowolnej z poniższych metod:

 

 

 

Sposób rysowania okręgu przez określenie jego środka i promienia

  1. Wykonaj jedną z poniższych czynności:
  2. Określ punkt środkowy.
  3. Określ promień okręgu.

 

Okrąg

Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Okrąg

Menu: Rysuj > Okrąg

Klawiatura: OKRĄG, _Circle

2Pkt/3Pkt/RSS/Łuk/Wiele/<Środek okregu>:

Alias: O

Rysuje okrąg dowolnej wielkości.
Domyślną metodą rysowania okręgu jest określenie środka i promienia, lecz dostępne są również inne metody.

2Pkt · 3Pkt · RSS · łUk · Wiele · <Środek okręgu>:
Aby narysować okrąg określając środek i promień lub średnicę, określ środek tego okręgu. Aby narysować okrąg używając metody 2-punktowej, wybierz 2Pkt.
Aby narysować okrąg używając metody 3-punktowej, wybierz 3Pkt.
Aby narysować okrąg określając promień i dwie styczne, wybierz RSS.
Aby przekształcić łuk w okrąg, wybierz łUk.
Aby narysować wiele okręgów, wybierz Wiele, a następnie wybierz typ okręgu, który chcesz rysować.

 

Okrąg styczny do 2 obiektów o danym promieniu:

 

 

Zadania:

Ustal  GRANICE rysunku na (0, 0) (12, 9) – naroża prostokąta

Narysuj prostokąt obramowujący rysunek wzdłuż granic: PROSTOKĄT / _RECTANGLE

Ustal ZOOM Wszystko (tylko W) lub _All

Załóż warstwę RYS1 o kolorze Czerwony/Red
Ustal: SIATKA co 1, SKOK co 0.5 (polecenia SIATKA/_GRID i SKOK /_SNAP)

Na warstwie Rys2 narysuj:
1)    Okrąg o środku (4, 3) i promieniu 2
2)    Okrąg o dowolnym środku i średnicy 2
3)    Okrąg przechodzący przez punkty (7, 4) i (9, 4)
4)    Narysuj dowolny łuk przechodzący przez 3 punkty a następnie zamień go w okrąg
 
5) Narysować okrąg O2 styczny do prostej L1 i okręgu O2:
a) Okrąg O1 o środku (2, 3)  i średnicy 4

b) prosta L1 wyznaczona jest przez odcinek o końcach: (0, 2) i (8, 8)

 

 

ŁUK,  _ARC

Łuk można rysować podając wiele jego punktów charakterystycznych i wielkości:
Wprowadzanie komendy:
Z klawiatury: ŁUK / -ARC
Z menu górnego: Rysuj, Łuk
Z paska narzędzi rysunkowych

 

Rysowanie z linii poleceń:

ENTER aby użyć ostatniego punktu/śrOdek/Kontynuuj/<Początek łuku>:

Kąt/śrOdek/Zwrot/koNiec/Promień/<Drugi punkt>:

 

Opcje rysowania łuku:

3 punkty                                 3-point
Początek, środek, koniec      S, C, E (start, center, end)
Początek, środek, kąt rozwarcia       S, C, A (start, center, angle)
Początek, środek, cięciwa     S,C,L (start, center, length)
Początek, koniec, kąt rozwarcia       S,E,A (start, center, angle)
Początek, koniec, promień łuku        S,E,R (start, end, radius)
Początek, koniec, kierunek łuku od punktu początkowego S,E,D (start, end, Direktion)
Środek, początek, koniec      C,S,E (center, start, end)
Środek, początek, kąt rozwarcia       C,S,A  (center, start, angle)
Środek, początek, długość cięciwy   C,S,L (center, start, length)
Kontynuacja   CONTINue  - rysowanie łuku jako kontynuacja ostatnio narysowanego łuku
lub odcinka    

 

 

Zadania


Narysować dowolne łuki wskazując punkty na ekranie lub podając dane
wg rysunku powyżej
 
Narysować łuk oparty na cięciwie o długości 150 jednostek. Początek łuku ma znajdować
się w punkcie o współrzędnych (200, 50) a środek łuku w punkcie (280, 100)

 

Menu Rysuj -> Łuk wybierz pozycję Początek, środek, cięciwa

Podaj kolejno współrzędne punktu początkowego łuku, jego środka i długości cięciwy, na

której jest zbudowany zatwierdzając przyciskiem Enter

Polecenie: Łuk / _arc
Okre
śl punkt początkowy łuku lub [śrOdek]: 200,50

Określ drugi punkt łuku lub [śrOdek/koNiec]: c Określ środek łuku: 280,100

Określ punkt końcowy łuku lub [Kąt/cIęciwa]: i Określ długość cięciwy: 150

 

 

Elipsa/Ellipse

łUk/śrOdek/<Pierwszy koniec osi elipsy>: '_NONE
łUk/śrOdek/<Pierwszy koniec osi elipsy>:
Drugi koniec osi:
Obrót/<Druga oś>:
Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Elipsa
Menu:  Elipsa
Klawiatura: ELIPSA
Rysuje elipsy i łuki eliptyczne. Elementy te można rysować dynamicznie określając osie, wielką i małą, lub określając punkt środkowy.
łUk · śrOdek · <Pierwszy koniec osi elipsy>: Określ pierwszy koniec elipsy. Aby narysować łuk eliptyczny, wybierz łUk. Aby określić punkt środkowy elipsy, wybierz śrOdek.

Sposób rysowania elipsy przez określenie punktów końcowych

  1. Określ punkt początkowy osi wielkiej.
  2. Określ punkt końcowy osi wielkiej.
  3. Określ połowę długości osi małej.
  4. Określ punkt końcowy osi elipsy.
Drugi koniec osi: Określ drugi punkt końcowy.
Obrót · <Druga oś>: Określ drugą oś, aby rysować elipsę dynamicznie. Aby określić obrót, wybierz Obrót i określ kąt obrotu.


Zad. Narysuj elipsę o dowolnym punkcie zaczepienia lewego końca oraz osiach 50 i 30
łUk/śrOdek/<Pierwszy koniec osi elipsy>:
Drugi koniec osi: @50,0
Obrót/<Druga oś>: 15

Sposób rysowania elipsy przez określenie punktu środkowego

  1. Określ punkt środkowy elipsy.
  2. Określ punkt końcowy osi wielkiej.
  3. Określ połowę długości osi małej.
Wybierz śrOdek.
Środek elipsy: Określ punkt środkowy elipsy.
Koniec osi: Określ punkt końcowy wielkiej osi.
Obrót · <Druga oś>: Określ drugą oś, aby rysować elipsę dynamicznie. Aby określić obrót, wybierz Obrót i określ kąt obrotu.


Pierścień
Rysowanie pierścieni
Pierścienie są okręgami lub toroidami o stałym wypełnieniu, utworzonymi jako zamknięte, szerokie polilinie.
Pierścień można narysować używając jednej z kilku metod.
Metodą domyślną jest określenie wewnętrznej i zewnętrznej średnicy pierścienia, a następnie określenie jego środka.
Następnie, można utworzyć wiele kopii tego samego pierścienia określając różne punkty środkowe, aż do naciśnięcia Enter w celu zakończenia polecenia.
Sposób rysowania pierścienia
  1. Wykonaj jedną z poniższych czynności:
    • Wybierz Wstaw > Pierścień.
    • Na pasku narzędzi Rysuj w 2D, kliknij narzędzie Pierścień 
    • Napisz pierścień, a następnie naciśnij Enter.
  2. Określ średnicę wewnętrzną pierścienia.
  3. Określ średnicę zewnętrzną pierścienia.
  4. Określ środek pierścienia.
  5. Określ punkt środkowy, aby narysować kolejny pierścień lub wybierz Gotowe w celu zakończenia polecenia.



Rysowanie wieloboku, prostokąta, obszaru, szkicowanie

 

WIELOBOK/_POLYGON 

Wieloboki są zamkniętymi poliliniami zawierającymi minimum 3 i maksimum 1024 boki o równej długości.
Domyślną metodą rysowania wieloboku jest określenie środka wieloboku i odległości od środka do każdego z wierzchołków.
Wielobok można narysować używając dowolnej z poniższych metod:

 

PROSTOKĄT/_Rectangle - rysuje prostokąt. Prostokąt jest elementem typu polilinia.

 

OBSZAR/SOLID - rysuje wypełnione wieloboki.
Zmienna systemowa FILLMODE określa czy obszar jest wypełniony; jeśli nie chcesz rysować obszarów o stałym wypełnieniu, wyłącz (0) zmienną FILLMODE

SZKICUJ/_SKETCH - pozwala na szkicowanie poprzez rysowanie krótkich segmentów linii lub polilinii w miarę ruchu urządzenia wejściowego

Tworzenie szkiców

Szkic składa się z wielu prostych segmentów linii, utworzonych jako indywidualne elementy linii lub jako polilinia.
Przed rozpoczęciem tworzenia szkicu, należy ustalić długość (lub przyrost) każdego segmentu.
Im mniejsze segmenty, tym dokładniejszy szkic, lecz zbyt małe segmenty mogą wydatnie zwiększyć rozmiar pliku.

Po określeniu długości segmentów szkicu, kursor zmienia się w narzędzie Ołówek. Narysowany szkic nie jest dodawany do rysunku, aż do jego "zapisania" w rysunku.
Oznacza to tymczasowe zapisanie narysowanych segmentów i długości segmentu, po czym można kontynuować szkicowanie.

Sposób utworzenia szkicu

  1. Wykonaj jedną z poniższych czynności:
    • Wybierz  > Szkicuj.
    • Na pasku narzędzi Rysuj w 2D, kliknij narzędzie Szkicuj 
    • Napisz szkicuj, a następnie naciśnij Enter.
  2. Określ długość segmentów szkicu.
  3. Kliknij przyciskiem myszy, aby umieścić narzędzie Ołówek  w rysunku w celu rozpoczęcia szkicowania.
  4. Przesuń obraz ołówka w celu narysowania tymczasowego szkicu.
  5. Kliknij przyciskiem myszy, aby unieść ołówek w celu zatrzymania szkicowania.
  6. W oknie zgłoszeń wybierz Zapisz, następnie wznów, aby zapisać tymczasowy szkic w rysunku.
  7. Kliknij przyciskiem myszy, aby ponownie opuścić ołówek i wznowić szkicowanie.
  8. Kliknij przyciskiem myszy ponownie, aby unieść ołówek w celu zatrzymania szkicowania.
  9. W oknie zgłoszeń wybierz Gotowe, aby zapisać tymczasowy szkic w rysunku i zakończyć polecenie.

Szkicuj
Pasek narzędzi: Rysuj w  > Szkicuj 
Menu:  > Szkicuj
Klawiatura: SZKICUJ
Pozwala na szkicowanie poprzez rysowanie krótkich segmentów linii lub polilinii w miarę ruchu urządzenia wejściowego.
 
Przykład linii szkicu.
Szkicuj: Długość segmentów <0.1000>: Podaj długość segmentów dla elementu liniowego.
WSKAZÓWKA W celu uzyskania dokładniejszego śledzenia, określ krótsze segmenty. W ten sposób zwykle uzyskuje się gładsze elementy szkicu.
Naciśnij ENTER aby zakończyć · Pisak w dół · (Zacznij . . .) Kliknij myszą, aby rozpocząć rysowanie elementu szkicu, lecz podczas rysowania nie naciskaj przycisku myszy.
Naciśnij ENTER aby zakończyć · Pisak w górę · Rezygnuj · Usuń tak · Dołącz · Prosty do kursora · Zapisz w rysunku · (Szkicowanie . . . ):
Aby zakończyć jedną linię lub polilinię i zacząć następną, kliknij myszą, przesuń kursor do następnego punktu początkowego i kliknij ponownie.
Działanie takie symuluje podniesienie pisaka i wznowienie szkicowania w innym punkcie.
Aby narysować linię do ostatniego punktu końcowego, wybierz Dołącz.
Aby zakończyć szkicowanie i zapisać szkic w rysunku, naciśnij Enter.
Sposób przerwania rysowania segmentów szkicu
Aby przerwać rysowanie, na przykład, w celu przesunięcia pisaka do innego położenia bez zakończenia polecenia Szkicuj, napisz p, co przełącza między trybami Pisak w górę i Pisak w dół.
Sposób rezygnacji z rysowania segmentów szkicu
Aby zrezygnować z rysowania segmentów szkicu bez zapisywania, napisz r jak Rezygnuj.
Opcja ta nie kończy polecenia; jeśli napiszesz r, a następnie naciśniesz Enter, to natychmiast możesz rozpocząć ponowne rysowanie.
Sposób usunięcia segmentów elementu szkicu
Aby usunąć segmenty, napisz u i przesuń kursor nad ostatnio narysowane segmenty lub wybierz Usuń tak.
Aby kontynuować rysowanie elementu szkicu, napisz d, przesuń kursor do końca ostatniego segmentu i kontynuuj rysowanie.
Sposób narysowania prostego segmentu od kursora do ostatniego punktu końcowego
Wybierz Prosty do kursora. Rysowany jest prosty segment od kursora do ostatniego punktu końcowego elementu szkicu.
Sposób zapisania w rysunku
Wybierz Zapisz w rysunku. Opcja ta zapisuje element szkicu w rysunku, lecz w przeciwieństwie do naciśnięcia Enter, nie kończy polecenia.

 



Napisy w AutoCADzie
 

 

Polecenia TEKST, DTEKST, WTEKST, STYL, MTEKST

 

TEKST/_TEXT

Tworzenie wiersza tekstu

Podczas tworzenia tekstu, każdy wiersz tekstu kończy się naciśnięciem Enter.
Każdy wiersz tekstu jest tworzony jako osobny element, który można modyfikować.

 

 

DTEKST/_DTEXT

Tworzy elementy tekstowe.
Podobne do polecenia Tekst, za wyjątkiem tego, że pozwala wprowadzać wiele wierszy tekstu i oddzielać je znakiem końca akapitu.

Tekst jest rysowany dynamicznie w miarę wprowadzania go w obszarze poleceń

 

WTEKST

Tekst wielowierszowy

Pasek narzędzi: Rysuj w 2D > Tekst wielowierszowy Menu: Wstaw > Edytor tekstu

Klawiatura: WTEKST

Tworzy elementy typu akapit tekstu.

Tworzenie akapitu tekstu

Akapit tekstu składa się z jednego lub więcej wierszy lub akapitów, które mieszczą się w granicach określonych przez użytkownika.
Każdy utworzony element akapitu tekstu jest traktowany jako pojedynczy element, niezależnie od liczby indywidualnych akapitów lub wierszy tekstu jakie zawiera.

Podczas tworzenia akapitu tekstu, należy najpierw określić szerokość granicy akapitu wskazując przeciwległe narożniki prostokąta.
Tekst akapitu jest automatycznie zawijany w taki sposób, aby zmieścił się w tym prostokącie.
Pierwszy narożnik prostokąta określa domyślny punkt dołączenia akapitu tekstu.
Położenie punktu dołączenia względem prostokąta można zmienić, można również określić kierunek tekstu w prostokącie.
Ponadto, można wybrać styl tekstu, wysokość tekstu i kąt obrotu całego elementu akapitu tekstu.

 

STYL/_STYLE

Tworzy lub zmienia aktualne czcionki tekstu (style).
Pozwala zdefiniować style, w którym rysowane będą napisy
Można również tworzyć nazwane style tekstu wybierając kombinacje czcionki, odbicia lustrzanego, pochylenia i skalowania poziomego.

MTEKST/_QTEXT

Markuj tekst

Klawiatura: MTEKST/_QTEXT

Włącza lub wyłącza markowanie tekstu.
Gdy markowanie tekstu jest włączone (Tak), wówczas tekst jest wyświetlany w postaci zastępczych ramek, a nie jako znaki lub słowa.
Polecenia tego używa się do przyspieszenia przetwarzania podczas pracy z rysunkami zawierającymi duże ilości tekstów.

KRESKOWANIE

Kreskowanie pozwala wypełnić wybrany obszar na rysunku określonym wzorem.
Wybieramy nazwę wzoru, współczynnik skali, kat nachylenia wzoru i granicę obszaru do zakreskowania

 

Polecenie KRESKUJ/_HATCH

Kreskuj:  ? - lista wzorów/UStawienia/& dla linii/Podgląd/STyl/<Nazwa wzoru>:

  

Użytkownik może dodać kreskowanie do obszaru zamkniętego, utworzonego przez wybrane elementy, które tworzą obwiednię kreskowania.
Kreskowanie tworzone jest w tym zamkniętym obszarze, a nie w samych elementach.

 

GKRESKUJ

Pozwala na zastosowanie kreskowania lub wypełniania wzorem do zamkniętych elementów wewnątrz określonych granic.
Kreskowanie do granic można określić jako zespolone lub rozłączne, wybierając czy wzór kreskowania zmieni się po zmianie granic.
Zespolone kreskowania utworzone w programie Autodesk AutoCAD są wyświetlane w programie i mogą być poddawane edycji.

 

WYMIAROWANIE

 

W AutoCADzie istnieje możliwość półautomatycznego wymiarowania elementów rysunku.

Rozróżniamy wymiary liniowe, kątowe oraz wymiary średnic i promieni.

 

WYMIAR/_DIM

Wymiary liniowe

_DIM HORizontal

_VERtical

_ALIgned

_ROTated

_BASEline

_CONtinue

 

Wymiary kątowe _ANGULAR

Wymiarowanie średnicy – DIAMETER

Wymiarowanie promienia – RADIUS

Odnośnik – LEADER

 

Zmienne wymiarowe – Dim vars

 

Modyfikacja wymiarów

Uaktualnij wymiary – UPDATE

Centruj napis wymiarowy – HOMETEXT

Zmień napis wymiarowy – NEWTEXT

7.4 Modyfikacja obiektów – polecenia WYMAŻ, KOPIUJ, PRZESUŃ, OBRÓT

7.5 Polecenia edycyjne: LUSTRO, ODSUŃ, SZYK

7.6 Polecenia  UTNIJ, WYDŁUŻ, PRZEDŁUŻ, ROZCIĄGNIJ, PRZERWIJ. Uchwyty.

7.7 Polecenia edycyjne SKALA, FAZUJ, ZAOKRĄGL


 


 

 

6.   Warstwy (ustawienia grubości linii, kolorystyki i nomenklatury nazewniczej).

 

Warstwy (ustawienia grubości linii, kolorystyki i nomenklatury nazewniczej).

 

Obiekty w AutoCADzie mogą być umieszczone na różnych warstwach

W każdym rysunku można utworzyć nieograniczoną liczbę warstw i używać tych warstw do organizowania informacji.
Podczas tworzenia nowej linii, wstępnie przypisywany jest jej kolor biały (lub czarny, w zależności od ustawień systemu) i rodzaj linii CONTINUOUS.
Domyślnie, nowa warstwa jest również widoczna.
Po utworzeniu i nadaniu nazwy warstwie, można zmienić jej kolor, rodzaj linii, widoczność i inne właściwości.

Nazwy warstw utworzonych lub przemianowanych w programie mogą mieć do 31 znaków i nie powinny zawierać spacji.
W AutoCADzie jest zawsze warstwa 0, której nie można usunąć.

 

Warstwy w programie  są jak przezroczyste folie używane do rysowania ręcznego.
Warstwy są używane do organizowania różnych typów informacji rysunkowych.
W programie, każdy element w rysunku istnieje na warstwie.
Podczas rysowania elementu, jest on tworzony na warstwie aktualnej.

Użytkownik może sterować widocznością warstw w indywidualnych rzutniach.
Po wyłączeniu warstwy, elementy narysowane na tej warstwie nie są widoczne i nie są drukowane.
Mimo, że warstwa może być niewidoczna, to ciągle można ją wybrać na warstwę aktualną, w którym to przypadku nowe elementy są również niewidoczne,
aż do ponownego włączenia tej warstwy.
Elementy na niewidocznych warstwach mogą również wpływać na wyświetlanie i drukowanie elementów na innych warstwach.
Na przykład, elementy na niewidocznych warstwach mogą zasłaniać inne elementy po użyciu polecenia Ukryj do usunięcia linii niewidocznych.

Warstwy można również zamrażać i odmrażać.
Elementy narysowane na warstwach zamrożonych nie są wyświetlane, nie są drukowane i nie są regenerowane.
Po zamrożeniu warstwy, jej elementy nie wpływają na wyświetlanie lub drukowanie innych elementów.
Na przykład, elementy na warstwach zamrożonych nie zasłaniają innych elementów po użyciu polecenia Ukryj do usunięcia linii niewidocznych.
Ponadto, na warstwie zamrożonej nie można rysować, dopóki nie zostanie ona rozmrożona.
Warstwy tej nie można również wybrać na warstwę aktualną.

Warstwy aktualnej nie można zamrozić.
W przypadku próby zamrożenia warstwy aktualnej, wyświetlane jest okno dialogowe nakazujące określenie innej warstwy.
Podobnie, nie można zamrozić lub odmrozić warstwy rzutni.
Aby ustalić tę właściwość, należy wyłączyć zmienną TILEMODE (Nie lub 0).

Warstwy można również zablokować i odblokować.
Elementy na warstwie zablokowanej są ciągle widoczne i można je wydrukować, nie można ich jednak edytować.
Zablokowanie warstwy zapobiega przypadkowemu zmodyfikowaniu elementów.

Każda warstwa posiada własny kolor i własny rodzaj linii.
Dla rysunków korzystających z styli drukowania użytkownika, warstwy również mogą mieć własny styl drukowania.
Elementy rysowane na określonej warstwie są wyświetlane w kolorze i z rodzajem linii powiązanymi z daną warstwą, dopóki ustawienia te nie zostaną zmienione.
Wszystkimi ustawieniami powiązanymi z warstwami można sterować używając elementów Warstwy w oknie programu.

 

 

Polecenie:

WARSTWA/_LAYER

Warstwa:  ? lista/Nowa/Twórz/Ustal/Kolor/Rlinii/GrubośćLint/Druk/DStyl/WłązZ/WYłącz/Zamroź/Odmroź/BLokuj/oDblokuj:

Tworzy nazwane warstwy rysunku i przypisuje im cechy koloru i rodzaju linii.
Ponadto, ustala warstwę aktualną, zamraża/odmraża, blokuje/odblokowuje i włącza/wyłącza warstwy

 

 

7.   Tworzenie i edycja bloków.

         Omówienie rodzajów bloków stosowanych w AutoCADzie
       Tworzenie bloków zewnętrznych
       Wstawianie bloków do rysunku
       Wstawianie plików do rysunku jako blok
         Edycja bloków

 

 

Blok to obiekt złożony z elementów składowych, powiązanych ze sobą, aby stanowiły funkcjonalną jedność.

Każdy blok ma swoją nazwę. Blok traktowany jest jako jeden obiekt.

Dowolną liczbę elementów można połączyć w pojedynczy blok.
Po utworzeniu bloku, jego kopie można wstawiać do rysunku.
Każde wstawienie bloku jest traktowane jako pojedynczy element; na przykład, podczas wstawiania bloku można go obracać lub skalować.
Program dodaje nazwę nowego wstawianego bloku do listy Nazwa bloku.

 

Zdefiniuj blok – BLOK/_BLOCK

Umożliwia zdefiniowanie bloku o określonej nazwie

 

Wstawianie bloków

Wstaw blok – WSTAW/_INSERT

Komenda pozwala wstawić blok wcześniej zdefiniowany w rysunku lub blok z dysku.
Określa się współczynniki skali i kąt obrotu.

 

Do aktualnego rysunku można wstawiać bloki i inne rysunki. Gdy wstawiany jest blok, to jest on traktowany jak pojedynczy element.
Gdy wstawiany jest rysunek, to jest on dodawany do aktualnego rysunku jako blok.
Wstawić można wiele wystąpień bloku bez potrzeby ponownego ładowania oryginalnego pliku rysunku.
Jeśli oryginalny plik rysunku zostanie zmieniony, to zmiany te nie mają wpływu na aktualny rysunek, o ile blok nie zostanie przedefiniowany
przez ponowne wstawienie zmienionego rysunku.

Podczas wstawiania bloku lub rysunku, należy określić punkt wstawienia, skalę i kąt obrotu.
Punkt wstawienia bloku jest punktem odniesienia określanym podczas tworzenia bloku.
Podczas wstawiania rysunku jako bloku, program przyjmuje określony punkt wstawienia jako punkt wstawienia bloku.
Punkt wstawienia można jednak zmienić, otwierając najpierw oryginalny rysunek i przedefiniowując blok.

 

Wstaw blok wielokrotnie – WWSTAW/_MINSERT

Tworzy prostokątny szyk z wielu kopii bloku.
Kopie bloku są umieszczane w górę i w prawo od określonego punktu.

 

Zapisz blok na dysk – PISZBLOK/_WBLOCK

Pozwala na utworzenie bloku na dysku lub zapisanie bloku zdefiniowanego w rysunku bieżącym.
Komenda bardzo przydatna do tworzenia bibliotek.

Wyświetla okno dialogowe Zapisz blok, które umożliwia zapisywanie wybranych elementów w pliku rysunku na dysku.
Blok, który został zapisany na dysku, może być wstawiony do innych rysunków.

 

 

 8.   Drukowanie dokumentacji technicznej

Ø Ustalenie środowiska do drukowania (rozmiar papieru, style drukowania, skala, ploter itd.)

Ø Drukowanie

 

 

II. Zaawansowane możliwości programu:

Ø  bloki z atrybutami, wyciągi z atrybutów
Ø  pliki rastrowe
Ø  przestrzeń papier/mode
Ø  style i arkusze wydruku.