Powtórka z AutoCADA – do sprawdzianu

Pliki rastrowe w AutoCADzie: wprowadzanie do rysunku, skalowanie, obracanie, kalibracja.

Polecenia: OBRAZ, -OBRAZ, DOŁĄCZOBRAZ, PRZEZROCZYSTOŚĆ, DOPASOBR, ODZMIANA, JAKOŚĆOBR, PRZYTOBR  
STOSOWANIE OBRAZÓW RASTROWYCH

Pliki rastrowe w AutoCADzie: wprowadzanie do rysunku, skalowanie, obracanie, kalibracja. Rysowanie na podkładzie rastrowym.

Za pomocą programu AutoCAD można dodawać obrazy rastrowe do wykonywanych rysunków wektorowych.
Łączenie obrazów rastrowych z wektorowymi umożliwia umieszczanie w rysunkach zeskanowanych dokumentów: map, zdjęć itp.
Obrazy rastrowe składają się z prostokątnej siatki kwadratów lub kropek zwanych pikselami.
Obrazy rastrowe, podobnie jak inne obiekty rysunkowe mogą być kopiowane, przesuwane, obcinane, skalowane, obracane.
Można obraz modyfikować za pomocą uchwytów, ustalić kontrast, obciąć go granicami prostokątnymi lub wielokątnymi.
Program AutoCAD określa format pliku na podstawie zawartości pliku a nie rozszerzenia.
Obsługiwane formaty plików to m.in.
BMP, CALS-I, GIF, JFIF (JPG), FLIC, PCX, PICT, PNG, TARGA, TIF.

Dołączanie i skalowanie obrazów rastrowych.
Obrazy rastrowe mogą być umieszczane w plikach rysunkowych, lecz podobnie jak odnośniki zewnętrzne, nie są rzeczywistą częścią pliku rysunku. Obraz taki jest przyłączany przez nazwę ścieżki lub identyfikator. Ścieżkę można zmienić lub usunąć. Dołączając obrazy tylko nieznacznie powiększa się rozmiar rysunku. Po dołączeniu obrazu, można go odłączać wielokrotnie, traktując jak blok. 

Polecenia: OBRAZ,  -OBRAZ (IMAGE  -IMAGE),
DOŁĄCZOBR (_imageattach)

Można wybrać punkt wstawienia określ na ekranie i skalę określ na ekranie, kat 0, lub podać skalę np. 100.

Przegląd informacji o obrazie w linii poleceń:
Polecenie
–OBRAZ (-IMAGE)

Zmiana ścieżek pliku rysunku
Zadanie: Zamknąć rysunek. Założyć podkatalog Temp1 w katalogu rysunku. Przenieść jeden z plików do podkatalogu. Otworzyć rysunek. Plik będzie nie załadowany.
Linia poleceń:
-OBRAZ ścieżka.

Zmiana nazwy obrazu
W oknie dialogowym obraz kliknąć nazwę obrazu aby ją zmienić, lub nacisnąć F2

Wyświetlanie i ukrywanie granic obrazów
Z menu Zmiana, Obiekt à Obramowanie (Modify Object, Image, Frame) (IMAGEFRAME)
Po wyłączeniu ramki obrazu, można wybrać obrazy używając polecenia WYBIERZ –SELECT, QSELECT. (Zmiana, Cechy – Filtr).

Zmiana warstwy obrazu, koloru, rodzaju linii ramki, położenia obrazu, skali, szerokości i wysokości, przeźroczystości i koloru obrazów dwutonowych:
Zmiana, Cechy, wybrać obraz do zmiany.
Polecenie:
ODZMIANA
Przezroczystość –
polecenie PRZEZROCZYSTOŚĆ

Ustawianie jasności, kontrastu i zaniku obrazu – DOPASOBR, ODZMIANA
Menu – Zmiana à Obraz à Dopasuj  (Modify, Image, Object, Adjust)
Można zmienić: Jasność (Brightness), Kontrast (Kontrast), Tłumienie (Fade).
Standardowo: jasność = 50, kontrast 50, tłumienie 0.

Uwaga!  Dla dwutonowych obrazów nie można ustawić jasności, kontrastu ani zaniku.

Zmiana jakości i szybkości wyświetlania obrazów -  JAKOŚĆOBR   imagequality
Menu – Zmiana à Obraz à Jakość 
Polecenie jakośćobr, wprowadzić w (wysoka) lub r (robocza). Obrazy zostaną wyświetlone z określoną dokładnością.

Ukrywanie i wyświetlanie obrazu
Zmiana, Cechy – wyłączyć lub włączyć przełącznik Pokaż obraz.
Związane polecenie ODZMIANA

Obcinanie obrazu – PRZYTOBR
Zmiana, Przytnij obraz, wybrać obraz do obcięcia przez wskazanie granicy obrazu,
Wprowadzić n (Nowa obwiednia), wprowadzić w (Wielobok) lub p (Prostokąt), a następnie narysować na obrazie ramkę.
Wyświetlanie lub ukrywanie wyciętego fragmentu obrazu:
Zmiana, Cechy, wybrać obraz, aby go wyświetlić lub ukryć (show image). Wyłączyć  lub włączyć przełącznik „Pokaż obrazy przycięte” |(Show clipped).

Usuwanie granicy obcięcia - PRZYTOBR

Zmiana, Obiekt, Przytnij obraz, wybrać obraz, wprowadzić u (Usuń)
lub Cechy, Pokaz obrazy przycięte (Nie).


Rysowanie na podkładzie rastrowym


– raster na odpowiedniej warstwie, np. RASTZASADN, RASTEWID, RASTURZ,
o odpowiednim kolorze, by nie kolidował z kolorem rysowanych obiektów.
Warstwę rastra można wyłączyć w celu podpięcia innego rastra lub do ostatecznego wydruku.
Rysunek rastra można umieścić na spód, by nie zasłaniał obiektów rysunkowych:
Narzędzia, Porządek wyświetlania, na spód
lub prawy klawisz, Obraz, Przezroczystość, Tak lub Cechy, Przezroczystość, Tak.

Przed ostatecznym wydrukiem należy ustalić ostateczne kolory obiektów i grubości oraz rodzaje linii.
Np. dla mapy zasadnczej:
kolory i oznaczenia:
wodociąg         - niebieski    w
kanalizacja       - brązowy    k
gaz                   - żółty          g
ciepłociag         - fiolet          c
elektroenerget.  - czerwony   e
teletechniczne    - pomarańczowy    - t
granice ewidenc: - zielony
Grubosci: tory 0.5; budynki: 0.35; sieci: 0.18;
 

 


Przestrzeń model / papier

AutoCAD działa albo w przestrzeni (obszarze) modelu albo obszarze papieru.

Obszar modelu wykorzystujemy do pracy rysunkowej i projektowej, tworzenia rysunków 2D

lub modeli 3D.

Obszar papieru wykorzystujemy do tworzenia końcowego układu rysunku do wydruku lub

kreślenia.

W obszarze papieru tworzy siei ruchome rzutnie, które są oknami zawierającymi różne widoki modelu.

 

Dostępne są dwa różne środowiska pracy lub „obszary”, w których można tworzyć obiekty w rysunku. Są one reprezentowane przez karty Model i Papier - Układ.

Standardowo model zbudowany z obiektów geometrycznych tworzony jest w obszarze trójwymiarowym zwanym obszarem modelu.
Ostateczny układ określonych widoków i opisów modelu zostaje utworzony w dwuwymiarowym obszarze zwanym obszarem papieru.

Obszary te dostępne są z poziomu dwóch lub więcej kart znajdujących się na dole obszaru rysunku: karty Model i jednej lub więcej kart układu Papieru.

Obszar papieru jest środowiskiem układu arkusza, w którym można określić rozmiar arkusza, dodać tabelkę rysunkową, wyświetlić wiele widoków modelu, tworzyć wymiary i dopisać uwagi do rysunku.

 

Korzystanie z obszaru modelu i obszaru papieru

Gdy uruchamiana jest sesja rysunkowa, to wstępnym obszarem roboczym jest obszar modelu.

Obszar modelu jest obszarem, w którym tworzy się dwuwymiarowe i trójwymiarowe

elementy w oparciu o Globalny układ współrzędnych (GUW) lub Lokalny układ współrzędnych (LUW).

Obszar ten jest widoczny w postaci pojedynczej rzutni, która wypełnia ekran.

Użytkownik może dodawać rzutnie, z których każda pokazuje ten sam lub inny widok

dwuwymiarowy lub trójwymiarowy, a wszystkie one są wyświetlane w układzie

sąsiadującym.

W danej chwili można pracować tylko w jednej z tych rzutni, a drukować można tylko

zawartość aktualnej rzutni.

CAD udostępnia dodatkowe obszary robocze nazywane obszarami papieru.

Zawartość obszaru papieru odpowiada układowi wydruku rysunku.

W obszarze tym można tworzyć żne widoki modelu w podobny sposób jak tworzy się

rysunki szczegółowe lub ortogonalne widoki na kartce papieru.

W obszarze papieru można umieszczać komentarze, ramki, bloki tytułowe i inne elementy

związane z wydrukiem, przez co obszar modelu nie jest zajmowany przez zbędne elementy.

Użytkownik wykorzystuje obszar papieru używając zakładek arkuszy.

Każdy widok lub rzutnia arkusza, która została utworzona w obszarze papieru dostarcza okna

rysunku w obszarze modelu.

Można utworzyć jedną lub kilka rzutni arkusza.

Rzutnie arkusza mogą być umieszczone w dowolnym miejscu ekranu, oraz drukowane

wszystkie w tym samym czasie.

Rysunek może być drukowany bez użycia obszaru papieru lecz jego zastosowanie daje

następujące korzyści:

· Drukowanie tego samego rysunku z różnymi ustawieniami drukowania, które są

zapisywane z każdym arkuszem,

np. pliki konfiguracyjne drukarki, tablice styli wydruku, ustawienia grubości linii,

skalę rysunku itp.

· Dodawanie elementów związanych bezpośrednio z wydrukiem, lecz nie istotnych dla

modelu. Takich jak np. opisy komentarze.

· Tworzenie wielu rzutni dla pojedynczego arkusza, przy pomocy których model jest

drukowany w różnych widokach i różnej skali.

 

 

Ustawianie rzutni obszaru modelu

Na karcie Model można podzielić obszar rysunku na jeden lub kilka sąsiadujących widoków zwanych rzutniami obszaru modelu .

 

Rzutnie to obszary wyświetlające różne widoki modelu użytkownika.
W czasie pracy na karcie Model można podzielić obszar rysunku na jeden lub kilka sąsiadujących widoków zwanych rzutniami obszaru modelu.
W dużych lub złożonych rysunkach wyświetlenie wielu widoków skraca czas potrzebny na powiększenie, pomniejszenie lub panoramowanie pojedynczego widoku.
Pominięte w jednym widoku błędy będą widoczne w innych.

Rzutnie utworzone na karcie Model wypełniają całkowicie obszar rysunku i nie nakładają się na siebie.
Po wprowadzeniu zmian w jednej rzutni inne zostaną automatycznie zaktualizowane.

 

Polecenie: RZUTNIE

Dzieli ekran rysunku na kilka sąsiadujących rzutni, z których każda może zawierać inny widok aktualnego rysunku.
Zmienna TILEMODE musi mieć wartość 1 (Tak).
Zanim będziesz mógł użyć sąsiadujących rzutni, musisz włączyć zmienną systemową TILEMODE. W wierszu poleceń napisz TILEMODE, a następnie wybierz Tak.

 

Rzutnie utworzone na karcie Model wypełniają całkowicie obszar rysunku i nie nakładają się na siebie. Po wprowadzeniu zmian w jednej rzutni inne zostaną automatycznie zaktualizowane.

 

 

Użycie rzutni modelowych

 

Za pomocą rzutni obszaru modelu możliwe jest:

Panoramowanie; zoom; ustawianie trybów lokalizacji, siatki i ikony układu LUW; oraz przywracanie widoków nazwanych.

Rysowanie z jednej rzutni na drugą w czasie wykonywania polecenia.

Nadawanie nazwy rozmieszczeniom rzutni w celu ponownego użycia na karcie Model lub wprowadzenie ich na karcie układu.

Bardzo pomocne jest ustawienie w poszczególnych rzutniach różnych układów współrzędnych, szczególnie podczas pracy z modelami trójwymiarowymi.

Okno rysunku można podzielić na kilka przylegających do siebie okien.
Użytkownik może sterować liczbą utworzonych okien i ich układem.
Narzędzie Rzutnie pozwala również na zapisywanie i wywoływanie nazwanych konfiguracji okien oraz wyświetlanie listy aktualnej i zapisanych konfiguracji okien.

Aby podzielić rzutnię na karcie Model

Jeśli istnieje więcej niż kilka rzutni, należy wskazać punkt wewnątrz rzutni, która ma zostać dodatkowo podzielona.

Aby wskazać, ile rzutni obszaru modelu należy utworzyć, wykonaj jedną z następujących czynności:

Kliknij menu Widok  Rzutnie  2 rzutnie.

Kliknij menu Widok  Rzutnie3 rzutnie.

Kliknij kolejno menu WidokRzutnie4 rzutnie.

W okienku Następny określ układ nowych rzutni.

Podział aktualnego okna na wiele widoków

 

Polecenie RZUTNIE  _Vports

Dzieli obszar graficzny na wiele sąąsiadujących rzutni

Tworzy wiele rzutni w obszarze modelu lub w obszarze papieru.

Przed użyciem tego polecenia, należy zmiennej TILEMODE nadać wartość 1.

Rzutnie: ? - lista · Zapisz · Wywołaj · Usuń · JEdna · Połącz · 2 · 3 · 4:
Aby zapisać aktualną konfigurację rzutni, wybierz Zapisz.
Aby wywołać zapisaną konfigurację rzutni, wybierz Wywołaj.
Aby usunąć konfigurację rzutni, wybierz Usuń.
Aby przywrócić rysunek do jednej rzutni, wybierz JEdna.
Aby połączyć dwie rzutnie w jedną dużą rzutnię, wybierz Połącz.
Aby utworzyć dwie, trzy lub cztery rzutnie, wybierz 2, 3 lub 4.

Sposób zapisania aktualnej konfiguracji rzutni

Wybierz Zapisz.

Nazwa konfiguracji rzutni do zapisania: Podaj nazwę dla zapisywanych rzutni.

Sposób wywołania zapisanej konfiguracji rzutni

Wybierz Wywołaj.

Nazwa konfiguracji rzutni do wywołania: Podaj nazwę zapisanej konfiguracji rzutni, którą chcesz wywołać.

Sposób usunięcia konfiguracji rzutni

Wybierz Usuń.

Nazwa konfiguracji rzutni do usunięcia: Podaj nazwę zapisanej konfiguracji rzutni, którą chcesz usunąć.

Sposób przywrócenia rysunku do jednej rzutni

Wybierz JEdna. Rysunek jest wyświetlany w jednej rzutni.

Sposób połączenia dwóch rzutni

Wybierz Połącz.

Wskaż wewnątrz rzutni głównej <Aktualna>: Aby wybrać aktualną rzutnię, naciśnij Enter, w przeciwnym razie kliknij wewnątrz rzutni głównej.

Wskaż wewnątrz rzutni do dołączenia: Kliknij wewnątrz rzutni, którą chcesz dołączyć.

 

Uwaga: Karty papieru te mogą być ukryte. Pojawiają się wówczas jako przyciski na pasku stanu u dołu w środku okna aplikacji.

 

Pracując w karcie Model, można narysować model przedmiotu w skali 1:1.
Podczas pracy na karcie układu można utworzyć kilka rzutni układu, wymiarów,
uwag i tabelek rysunkowych, aby przedstawić arkusz rysunku.

 

Przejście do obszaru papieru

W pasku stanu wskazać dwukrotnie Model. Przełączenie go spowoduje przejście do obszaru

papieru.

Można także wybrać pozycję Obszar papieru z menu Widok.

Linia poleceń Wyłączyć zmienną systemową TILEMODE, ustawiają jej wartość na 0.

Jeżeli zmienna systemowa TILEMODE jest wyłączona i włączony jest obszar modelu to do

przejścia w obszar papieru można użyć polecenia PAPIER.

 

Polecenie: MODEL _MSPACE,

W obszarze modelu rzutnie są uporządkowane, w obszarze papieru – rzutnie ruchome.

Polecenie MODEL przełącza z obszaru papieru do rzutni obszaru modelu

Zanim wydamy polecenie MODEL, zmienna systemowa TILEMODE musi mieć wartość 0

(nie) oraz muszą zostać utworzone rzutnie za pomocą WWIDOK.

Menu Widok: Obszar modelu z ruchomymi rzutniami

 

Polecenie: PAPIER _PSPACE

Przełącza z obszaru modelu do obszaru papieru

W układzie papieru umożliwia przełączanie z obszaru modelu w rzutni na obszar papieru.

Na karcie układu w obszarze papieru przygotowuje się układ rysunku do wydrukowania

 

Polecenie TILEMODE

Wartość początkowa: 1

Steruje dostępem do obszaru papieru, jak również zachowaniem się rzutni.

0 - Wybiera bieżącą kartę ostatniego aktywnego układu (obszar papieru)
1 - Wybiera bieżącą kartę Model

 

 

Polecenie ARKUSZ - tworzy i modyfikuje karty układów rysunku.

Pozwala na tworzenie, kopiowanie, usuwanie i zmianę nazwy arkuszy, ustawienie arkusza jako aktualnego, zapisywanie i otwieranie szablonów arkuszy i wyświetlanie listy arkuszy.

 

 

Polecenie MOBSZAR-  Przełącza z karty układu na kartę Model.

Polecenie WWIDOK WWIDOK mview

Tworzy ruchome rzutnie i włącza istniejące ruchome rzutnie.
Polecenie WWidok obszaru papieru tworzy i steruje rzutniami w obszarze papieru.
Przed użyciem obszaru papieru, należy wyłączyć zmienną systemową TILEMODE.
W wierszu poleceń napisz TILEMODE, a następnie wybierz Nie.
Liczba tworzonych rzutni jest ograniczona tylko przez zasoby używanego systemu.
Aby utworzyć rzutnie sąsiadujące, włącz (Tak) zmienną TILEMODE.

W układzie papieru można tworzyć dowolną liczbę rzutni, ale jednocześnie aktywne mogą być tylko 64 rzutnie.  
Obiekty w obszarze modelu są widoczne tylko w aktywnych rzutniach.
Rzutnie nieaktywne są puste. Należy użyć opcji Tak i Nie, aby sterować aktywnością rzutni.

 

WWIDOK:

Określ narożnik rzutni lub Tak/Nie/Dopasuj/Cieniuj/Zablokuj/Obiekt/Wielobok/Przywróć/wArstwa/2/3/4].

Aby włączyć rzutnie, wybierz Tak. NIE - Dezaktywuje wybraną rzutnię.  Obiekty w obszarze modelu nie są widoczne w nieaktywnych rzutniach.

Przykład:

: wwidok

Rzutnie:  TAk/NIE/Dopasuj/2/3/4/<Pierwszy narożnik>: 0,0

Przeciwległy narożnik: 210,297

Ustalenie skali w obszarze papieru:

Będąc na zakładce PAPIER piszemy polecenie MODEl i wykorzystjemy polecenie ZOOM SKALA  z opcją XP.
Np. dla skali 1:100 -->  MODEL ZOOM SKALA 1/100XP


 

 SZABLONY -  PODZIEL I ZMIERZ

Czasami konieczne jest zaznaczenie punktów na obiekcie położonych w równych odstępach.

Do tego celu można użyć jednego z 2 poleceń:

W celu określenia liczby równych segmentów należy użyć polecenia PODZIEL

W celu określenia długości każdego segmentu należy użyć polecenia ZMIERZ

Polecenie PODZIEL
Umieszcza znaczniki wzdłuż wybranego elementu.
Znaczniki te dzielą element na określoną liczbę równych części.

Dzielić można linie, łuki, okręgi i polilinie.
Znaczniki są elementami punktowymi lub blokami.

Polecenie to można np. użyć do podzielenia odcinka granicy działki na podaną ilość części.

Polecenie ZMIERZ
Dzieli wybrany element na segmenty przez wstawianie znaczników (punktów lub bloków)
w określonych odstępach wzdłuż jego długości lub obwodu.

Polecenie ZMIERZ pozwala na umieszczenie na obiekcie znaczników w ustalonych odstępach. Znacznikami mogą być punkty lub wstawiane bloki.

Polecenie Zmierz rozpoczyna wstawianie znaczników od końca bliższego punktowi

Mierzyć można linie, łuki, okręgi i polilinie.
Przy użyciu tego polecenia nie można zmierzyć elips, łuków eliptycznych, półprostych
i prostych. Okrąg jest mierzony wzdłuż swojego obwodu, poczynając od wartości Kąt odniesienia, zdefiniowanej przy użyciu polecenia Ustawienia rysunku.
Aby w każdym punkcie pomiarowym umieszczać blok, wybierz Blok.

 

Przykład: : zmierz

Wybierz element do zmierzenia:

Blok/<Długość segmentu>: 10

 
Polecenie to można użyć np. do rysowania ogrodzeń, wstawiając blok kółka ogrodzenia w ustalonym odstępie.

  


 
RYSUNEK AKSONOMETRYCZNY – IZOMETRYCZNY:

Siatka izometryczna, elipsa, napisy

Ustawianie Skoku i Siatki w trybie izometrycznym

Izometryczny styl skoku/siatki ułatwia tworzenie rysunków płaskich, odzwierciedlających obiekty trójwymiarowe jak np. prostopadłościany.

Rysunki izometryczne nie są prawdziwymi rysunkami trójwymiarowymi, które mogą być oglądane z perspektywy lub z innego kąta.
Umożliwiają symulowanie trzeciego wymiaru rysując zgodnie z widokiem osi współrzędnych.
Jeśli kąt obrotu skoku ma wartość 0, to osie planów izometrycznych nachylone są pod kątami 30, 90 i 150 stopni.
Po ustawieniu izometrycznego skoku, użyć przycisku F5 (lub CTRL+E), aby zmienić płaszczyzny izometryczne na lewą, prawą lub górną:

Lewa izopłaszczyzna ustala skok i siatkę wzdłuż osi 90 i 150 stopni.

Górna izopłaszczyzna ustala skok i siatkę wzdłuż osi 30 i 150 stopni.

Prawa izopłaszczyzna ustala skok i siatkę wzdłuż osi 90 i 30 stopni.

Polecenie: IZO

Płaszczyzna izometryczna

Płaszczyzna izometryczna – przekształcona płaszczyzna prostokątna, oparta na dwóch osiach układu współrzędnych.
Obiekty rysowane z użyciem płaszczyzn izometrycznych sprawiają wrażenie obiektów przestrzennych, wykonanych na trzech osiach układu.

Polecenie IZO _ISOPLANE

Klawiatura: IZO   _ISOPLANE     Skrót: F5, Ctrl+E     Alias: ISO

Gdy włączona jest siatka izometryczna, przełącza płaszczyzny izometryczne - lewą, prawą i górną.

: izo

Izopł. (Lewa):  Lewa/pRawa/<Przełącz na Górną>:

 
Zmiana skoku w siatce z prostokątnego na izometryczny:

1. Wybrać w oknie dialogowym Ustawienia rysunkowe zakładkę Skok i siatka, a następnie pozycję Skok izometryczny.

2. Wpisać w linii poleceń wyraz skok, a następnie:

Określ skok lub [Tak/Nie/Różne/Obrót/Styl/tyP] <aktualny>: S

Podaj styl siatki skoku [Standardowy/Izometryczny] <aktualny>: i

Określ skok pionowy <aktualny>: 5

 
Polececnia:

USTAWIENIARYS - Określa ustawienia dla skoku, siatki, śledzenia biegunowego i lokalizacji względem obiektu


SNAPANG  -
Modyfikacje tej zmiennej nie są odzwierciedlane w wyświetlanej siatce do momentu przerysowania rysunku. AutoCAD nie wykonuje automatycznego przerysowania przy modyfikacjach wartości zmiennych systemowych.

SNAPBASE - Ustala początek siatki lokalizacyjnej/pomocniczej dla aktualnej rzutni względem aktualnego LUW.

 

 

 

Cechy obiektów – kolor, typ linii, współczynnik skali LTSCALE

Przegląd cech obiektów

Wszystkie obiekty w AutoCADzie posiadają cechy.

Cechy obiektów sterują sposobem wyświetlania obiektów.

Niektóre właściwości mają zastosowanie do niemal wszystkich obiektów;
na przykład: warstwa, kolor, rodzaj linii i styl wydruku

Jest 8 podstawowych cech wspólnych dla wszystkich obiektów.

Pozostałe cechy są specyficzne dla określonego typu obiektu.

Na przykład właściwościami okręgu są promień i obszar,
a właściwościami linii są długość i kąt.

Większość właściwości ogólnych można przypisywać bezpośrednio do obiektów,
lub do warstw, na których obiekty się znajdują.

 

Przypisywanie cech obiektom

Metody:

Większość właściwości ogólnych można przypisywać bezpośrednio do obiektów,
lub do warstw, na których obiekty się znajdują.

Na przykład, jeśli do linii znajdującej się na warstwie Warstwa0 przypisano kolor JAKWARSTWA a Warstwa0 posiada kolor czerwony, wówczas linia zostanie narysowana kolorem czerwonym.

Na przykład, jeśli do linii znajdującej się na warstwie Warstwa0 przypisano kolor niebieski,
a Warstwa0 posiada kolor czerwony, wówczas linia zostanie narysowana kolorem niebieskim.

Sterowaniem kolorem i rodzajem linii w blokach

Generalnie, przy wstawianiu bloku kolory, rodzaje i szerokości linii obiektów w blokach zachowują swoje oryginalne ustawienia niezależnie od bieżących ustawień na rysunku.
Można jednak tworzyć bloki z obiektami, które dziedziczą bieżące ustawienia koloru, rodzaju i szerokości linii.
Obiekty te mają cechy płynne.

Istnieją trzy opcje sterowania kolorem, rodzajem i szerokością obiektów przy wstawianiu bloku.

Dla tej opcji zalecane jest określenie koloru, rodzaju linii i szerokości linii dla każdego obiektu z osobna w definicji bloku: nie należy używać opcji JAKBLOK ani JAKWARSTWA
dla ustawienia koloru, rodzaju i szerokości linii podczas tworzenia tych obiektów.

Dla tej opcji, przed utworzeniem obiektów, które zostaną włączone do definicji bloku, ustaw aktualną warstwę na 0, a dla koloru, rodzaju i szerokości linii wybierz opcję JAKWARSTWAR.

Dla tej opcji, przed utworzeniem obiektów, które zostaną włączone do definicji bloku, należy określić bieżący kolor lub rodzaj linii używając opcji JAKBLOK.

Korzystanie z okna Cechy _PROPERTIES

Okno Cechy jest podstawowym narzędziem do ustawiania, przeglądania i modyfikowania cech obiektów programu AutoCAD.

Po wybraniu obiektu w obszarze graficznym programu AutoCAD, w oknie Cechy zostaną wyświetlone cechy tego obiektu.

Gdy zostanie wybranych kilka obiektów, w oknie Cechy zostaną wyświetlone cechy wspólne tych obiektów. Cechy, których nie można zmienić będą niedostępne.

Menu: Narzędzia, Cechy

Polecenie: CECHY _PROPERTIES

Menu kursora: Wybierz obiekty, których cechy należy wyświetlić lub zmienić, naciśnij prawy przycisk w obszarze rysunku i wybierz Cechy.

 

Polecenie ZMCECHY

Zmienia kolor, warstwę, rodzaj linii, współczynnik skali rodzaju linii, grubość i szerokość linii, oraz styl wydruku obiektu

Polecenie ZMCECHY zmienia cechy rysunkowe istniejących obiektów.

Aby ustalić cechy nowych obiektów należy wykorzystać inne polecenia:
RODZLIN, RLSKALA, SZERLIN, KOLOR, POZIOM.

 

Polecenie ZMIEŃ _CHANGE

Zmienia cechy istniejących obiektów

 

Linia poleceń RODZLIN

Polecenie -RODZLIN ustala rodzaj linii z linii poleceń.

Określanie współczynnika skali rodzaju linii

Użytkownik może zmieniać wartość współczynnika skali linii, którymi są rysowane obiekty. Im mniejsza wartość współczynnika, tym częściej jest powtarzany wzór rodzaju linii w jednej jednostce rysunkowej.
Standardowo, AutoCAD przyjmuje wartość współczynnika równą 1.0 co oznacza, że podane w definicji odległości są wyrażone w jednostkach rysunkowych.

Polecenie: -RODZLIN

Aktualny rodzaj linii: "JakWarstwa"

Podaj opcję [?/Definiuj/Wczytaj/Ustal]: ?

 

Przykładowe rodzaje linii zdefiniowane w pliku acadiso.lin:

Nazwa Opis

----------------- ---------------

"BORDER" Border __ __ . __ __ . __ __ . __ __ . __ __ .

"BORDER2" Border (.5x) __.__.__.__.__.__.__.__.__.__.__.

"BORDERX2" Border (2x) ____ ____ . ____ ____ . ___

"CENTER" Center ____ _ ____ _ ____ _ ____ _ ____ _ ____

"CENTER2" Center (.5x) ___ _ ___ _ ___ _ ___ _ ___ _ ___

"CENTERX2" Center (2x) ________ __ ________ __ _____

 

Polecenie -RODZLIN

Podanie -rodzlin w linii poleceń powoduje, że RODZLIN wyświetla zgłoszenia w linii poleceń.

Podaj opcję [?/Definiuj/Wczytaj/usTal]:

?—Lista rodzajów linii

Wyświetla okno dialogowe Wybierz plik rodzajów linii (standardowe okno wyboru pliku). Po wybraniu pliku LIN, AutoCAD wyświetla rodzaje linii dostępne w pliku.

Definiuj

Tworzy nowy rodzaj linii i zapamiętuje go w pliku bibliotecznym (LIN).

Podaj nazwę rodzaju linii do zdefiniowania:

AutoCAD wyświetla okno dialogowe Utwórz lub dopisz do pliku rodzajów linii (standardowe okno wyboru pliku). Należy określić plik, do którego chcemy dodać rodzaj linii.

Tekst opisujący: Wprowadzić opcjonalny tekst opisowy

Podaj opis rodzaju linii, nie dłuższy niż 47 znaków. Opis może być komentarzem lub ciągiem podkreśleń, kropek, kresek i spacji stanowiącym proste przedstawienie wzoru rodzaju linii.

Podaj wzór linii (w następnym wierszu):

A,

Należy podać ciąg liczb oddzielonych przecinkami.
Podanie dodatniej wartości określa długość kreski, wartość ujemna określa długość spacji. Zero jest używane do opisania kropki.

Litera "A" w zgłoszeniu definicji wzoru określa dopasowanie wzoru, stosowane na końcach pojedynczych linii, okręgów i łuków.
AutoCAD obsługuje tylko typ A dopasowania.
W przypadku dopasowania typu A AutoCAD gwarantuje, że linie i łuki rozpoczynają się i kończą kreskami. A jest dołączane w definicji automatycznie.
Jeżeli wykorzystujemy edytor tekstu do tworzenia rodzaju linii, musimy umieścić a na początku definicji.

Po utworzeniu rodzaju linii, należy je wczytać, aby stały się dostępne.

Nie można tworzyć złożonych rodzajów linii za pomocą polecenia RODZLIN. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, patrz rozdział 2, "Rodzaje linii i wzory kreskowania," w Podręczniku adaptacyjnym.

Przykład

*DASHDOT,Dash dot __ . __ . __ . __ . __ . __ . __ . __

A,.5,-.25,0,-.25

*Nowa1

A,2,-1,0,-1

 


RZUTNIE _VPORTS

Rzutnie występują w 2 wariantach i służą do różnych celów – oglądania lub drukowania.

Rzutnie w obszarze modelu pozwalają podczas pracy w obszarze modelu oglądać jednocześnie kilka widoków tego samego rysunku.

Rzutnie w arkuszach pozwalają rozmieścić na arkuszu przygotowanym do drukowania kilka widoków tego samego rysunku.

 

Oglądanie rysunku w kilku rzutniach – obszar modelu.

Rysowanie w nowym rysunku zazwyczaj zaczyna się od jednej rzutni obszaru modelu, która to rzutnia wypełnia cały obszar graficzny.

Obszar graficzny można podzielić jednocześnie na kilka rzutni.

Rzutnie te sąsiadują ze sobą i nie zachodzą na siebie.

Zmiany powstałe w trakcie rysowania pojawiają się równocześnie w rzutniach pozostałych.

Można przejść w dowolnej chwili do innej rzutni nawet w trakcie polecenia – ustawić kursor.

Wydrukowana może być tylko zawartość aktualnie wybranej rzutni.

Zastosowanie rzutni przy drukowaniu arkusza

W obszarze papieru można wprowadzić kilka rzutni w celu rozmieszczenia elementów rysunku.

Rzutnie arkusza nie muszą do siebie przylegać, mogą być przesuwane, mogą przesłaniać się wzajemnie i nie muszą wypełniać całego arkusza rysunkowego.

Można zmieniać wielkość rzutni przeciągając narożnik.

Aby pracować z modelem wyświetlanym w rzutni, należy ustawić kursor wewnątrz tej rzutni i dwukrotnie kliknąć.
Można następnie zmieniać w rzutni widok, ustalić dla potrzeb drukowania skalę i położenie wyświetlanych obiektów.

W wybranych rzutniach można zablokować lub wyłączyć warstwy bez wpływu na wyświetlanie w rzutniach pozostałych.

 

Polecenia  RZUTNIE  _VPORTS -RZUTNIE

Dzieli obszar graficzny na wiele sąsiadujących lub ruchomych rzutni

Określa konfigurację rzutni dla obszaru modelu i obszaru papieru oraz dla środowisk obszaru papieru (arkusza).
W obszarze modelu (zakładka Model), można tworzyć konfiguracje wielu sąsiadujących rzutni.
W obszarze papieru (zakładka Arkusz), można tworzyć konfiguracje wielu ruchomych rzutni.

Pasek Narzędzi Rzutnie:

Menu Widok: Rzutnie

Linia poleceń: rzutnie

AutoCAD wyświetla okno dialogowe Rzutnie.

Jeśli wpiszesz –rzutnie w linii poleceń (zakladka Model), wyświetlone zostaje zgłoszenie.

Podaj opcje [Zapisz/Wywolaj/Usuń/Połącz/Jedna/?/2/3/4<3>: Wpisz opcję

Zapisz

Zapisuje aktualną konfigurację rzutni wykorzystując podaną nazwę

Podaj nazwę nowej konfiguracji rzutni lub [?]: Wpisz nazwę lub ? aby wyświetlić listę zapisanych konfiguracji rzutni

Wywolaj

Przywraca wcześniej zapisaną konfigurację rzutni

Podaj nazwę konfiguracji rzutni do wywołania lub [?]: Podaj nazwę lub ? aby wyświetlić listę zapisanych konfiguracji rzutni.

Usuń

Usuwa konfigurację rzutni posiadającą nazwę.

Podanie ? powoduje wyświetlenie zapisanych konfiguracji rzutni.

Połącz

Łączy dwie sąsiadujące rzutnie w jedną dużą rzutnię. Rzutnia wynikowa dziedziczy widok rzutni głównej

Wybierz rzutnię główną <rzutnia aktualna>: Naciśnij ENTER lub wybierz rzutnię

Wybierz rzutnię do połączenia: Wybierz rzutnię

Jedna

Przywraca widok w jednej rzutni, wykorzystując widok rzutni aktualnej

? — Lista konfiguracji rzutni

Wyświetla numery identyfikacyjne i położenia aktywnych rzutni. Opcja ta wyświetla także nazwy i położenia aktualnie zapamiętanych konfiguracji rzutni.

Podaj nazwy konfiguracji rzutni do wyświetlenia <*>: Podaj nazwę albo naciśnij ENTER

Położenie rzutni definiują jej narożniki lewy-dolny i prawy-górny. Dla tych narożników, AutoCAD wykorzystuje wartości od 0.0,0.0 dla lewego-dolnego narożnika obszaru graficznego,
do 1.0,1.0 dla prawego-górnego narożnika. Rzutnia aktualna jest wyświetlana jako pierwsza.

2

Dzieli aktualną rzutnię na połowy.

Poziomo <pIonowo>: Wprowadź p albo naciśnij ENTER

3

Dzieli aktualną rzutnię na trzy rzutnie.

Poziomo / pIonowo / Nad / poD / Lewo / <pRawo>: Podaj opcję albo naciśnij ENTER

Opcje Poziomo i Pionowo dzielą obszar na trzy równe części. Pozostałe opcje określają gdzie jest umieszczona większa rzutnia..

4

Dzieli aktualną rzutnię na cztery równe rzutnie.

 


POZYSKIWANIE INFORMACJI Z AUTOCADa:
ODLEG _DIST, POLE _AREA, ID (współrzędne),
LISTA _LIST, STAN _STATUS, _TIME

 

Odległość – ODLEG _DIST

Użytkownik może szybko wyświetlić poniższe informacje dla dwóch punktów określając:

Odległość między nimi w jednostkach rysunku

Kąt odcinka w płaszczyźnie XY

Kąt odcinka względem płaszczyzny XY

Odległość pomiędzy współrzędnymi X, Y, i Z wskazanych punktów

Informacje mogą być użyte do szybkiego określenia zależności pomiędzy dwoma punktami.

 

Obliczanie odległości

1 Z menu Narzędzia wybrać pozycję Zapytania Odległość.

2 Wskazać dwa punkty określające interesującą odległość.

Wyświetlane jest krótkie zestawienie.

Linia poleceń ODLEG

Jeśli zostanie podana pojedyncza liczba lub ułamek, w odpowiedzi na zgłoszenie Pierwszy punkt,
AutoCAD wyświetli tą liczbę w aktualnych jednostkach miary.
Przykładowo, jeśli jednostki są ustalone jako Dziesiętne (cztery miejsca dziesiętne),
a wprowadzone zostanie 1/2, AutoCAD wyświetli 0.5000.

Przykład:

Polecenie: odleg

Określ pierwszy punkt: Określ drugi punkt:

Odległość = 55.2268, kąt w pł. XY = 5, kąt względem pł. XY = 0

delta X = 55.0000, delta Y = 5.0000, delta Z = 0.0000

: jedn

Tryb jednostek liniowych (LUNITS):

1. Naukowy 4.225E+01

2. Dziesiętny 42.25

3. Inżynierski 3'-6.25

4. Architektoniczny 3'-6 1/4

5. Ułamkowy 42 1/4

Tryb jednostek liniowych 1-5 <2>:

Liczba miejsc dziesiętnych dla LUNITS 0-8 <4>: 3

Tryb jednostek kątowych (AUNITS):

1. Stopnie dziesiętne 90.0

2. Stopnie/minuty/sekundy 90d0'0

3. Grady 100.00g

4. Radiany 1.57r

5. Geodezyjne N 00d0'0E

Tryb jednostek kątowych 1-5 <1>: 3

Liczba miejsc dziesiętnych dla jednostek kątowych 0-8 <0>: 4

Zwrot kąta 0 <0.0000g>: 100

Czy chcesz mierzyć kąty w kierunku zegarowym? <N>: T

Współrzędne punktu

Pasek narzędzi: Zapytania > Współrzędne punktu

Menu: Narzędzia > Zapytania > Współrzędne punktu

Klawiatura: _IDPUNKT Alias: WSPKT

Wyświetla współrzędne LUW określonego punktu.

Wskaż punkt w celu identyfikacji współrzędnych: Określ punkt.
Współrzędne x,y,z tego punktu są wyświetlane w obszarze poleceń.

Obliczanie punktów i wartości

Wyznaczanie punktów

Można również użyć kalkulatora jeśli zachodzi potrzeba wskazania punktu lub podania wartości liczbowej w dowolnym poleceniu programu AutoCAD.

Wyznaczanie punktu

1 Z menu Narzędzia, wybrać pozycję Zapytania ID punktu.

2 W oczekiwaniu na podanie punktu wprowadzić 'kalk, aby uruchomić polecenie w trybie nakładkowym.

3 Używając dowolnej kombinacji działań matematycznych i trybów lokalizacji punktów, wprowadzić wyrażenie określające szukany punkt.

Dla przykładu, po wprowadzeniu (mid+cen)/2 wyznaczony zostanie punkt leżący w połowie odległości pomiędzy punktem symetrii odcinka i środkiem okręgu.

Poniższy przykład wykorzystuje kalkulator jako narzędzie rysunkowe.
Lokalizuje punkt środkowy nowego okręgu, a następnie wyznacza promień jako piątą część promienia już istniejącego okręgu.

Sekwencja w linii poleceń (używamy w kalkulatorze nazw angielskich):

Polecenie: Wpisać okrąg

Określ środek okręgu lub [3P/2P/Ssr]: Wpisać 'kalk

>> Wyrażenie: Wpisać (mid+cen)/2

>> Wybierz element dla trybu lokalizacji MID: Należy wskazać wycięcie (1)

>> Wybierz element dla trybu lokalizacji CEN: Należy wskazać duży okrąg (2)

Określ promień okręgu lub [śreDnica]: Wpisać 'kalk

>> Wyrażenie: Wpisać 1/5*rad

>> Wybierz okrąg, łuk lub segment polilinii dla funkcji RAD:

Należy wskazać większy okrąg

Przykład:

Polecenie: id

Określ punkt: X = 5117.5000 Y = 4941.5000 Z = 0.0000

 

Obliczanie pól: Pole _AREA

Pasek narzędzi: Zapytania > Pole

Menu: Narzędzia > Zapytania > Pole

Klawiatura: POLE _AREA

Oblicza pola elementów lub zdefiniowanych obszarów.

Pole i obwód obliczone przez polecenie Pole są zapamiętywane w zmiennych systemowych AREA (pole) i PERIMETER (obwód).

Element · Dodaj · Usuń · <Pierwszy punkt>: Aby obliczyć pole przez wskazywanie punktów, określ punkt początkowy.
Aby znaleźć pole pojedynczego elementu, wybierz Element. Aby znaleźć pole jednego lub więcej elementów,

Polecenie POLE _AREA

Oblicza pole powierzchni i obwód obiektów lub zdefiniowanych obszarów

Całkowite pole i obwód są zapisane w zmiennych systemowych AREA i PERIMETER.

Pasek narzędzi Zapytania:

Menu Narzędzia: Zapytania Pole

Linia poleceń: pole

Określ pierwszy narożnik lub [Obiekt/Dodaj/odeJmij]: Określ punkt (1) albo podaj opcję

Opcje:

Pierwszy narożnik

Obiekt

Dodaj

Odejmij

Obiekt

Oblicza pole powierzchni i obwód wybranego obiektu.
Można obliczyć pole powierzchni okręgów, elips, splajnów, polilinii, wieloboków, regionów i brył.

Wybranie otwartej polilinii daje w efekcie jej pole i długość.
Dla polilinii otwartej AutoCAD oblicza pole tak, jakby narysowana była linia prosta łącząca początek z końcem polilinii.
Jednakże w odróżnieniu od wskazywania punktów długość tej linii nie jest dodawana do długości otwartej polilinii.

Do obliczania pola i długości polilinii z szerokimi liniami, wykorzystywana jest jej oś.

LISTA _LIST

Informacje o elemencie

Pasek narzędzi: Zapytania > Informacje o elemencie

Menu: Narzędzia > Zapytania > Lista

Klawiatura: LISTA

Wyświetla informacje dla wybranych obiektów w oknie Historia zgłoszeń.
Program wyświetla typ elementu, jego warstwę, jego kolor i rodzaj linii oraz jego współrzędne x,y,z względem aktualnego Lokalnego Układu Współrzędnych (LUW).
Inne wyświetlane informacje są zależne od typu wybranego elementu.
Na przykład, do informacji wyświetlanych dla okręgu należą promień, obwód i pole; informacje dla linii zawierają długość.

przewijAj · SOrtuj · śLedzenie · <Wybierz elementy do wyświetlenia>: Wybierz element, dla którego chcesz uzyskać informacje z bazy danych.
Aby zmienić sposób wyświetlania informacji (przewijana lu stronicowana), wybierz przewijAj.
Aby alfabetycznie posortować informacje z bazy danych według typu elementu, wybierz SOrtuj.
Aby zmienić liczbę śledzonych wierszy, wybierz śLedzenie.

Sposób zmiany metody wyświetlania informacji

Wybierz przewijAj. Aktualne ustawienie jest wyświetlane w obszarze poleceń.

Stronicuj[przewijAj] · śLedzenie · <Wybierz elementy do wyświetlenia>: Wybierz element, dla którego chcesz uzyskać informacje z bazy danych.
Aby stronicować obraz, gdy jest on aktualnie ustawiony na przewijanie, wybierz Stronicuj.
Aby przewijać obraz, gdy jest on aktualnie ustawiony na stronicowanie, wybierz przewijAj.

Sposób wyświetlania informacji sortowany lub sekwencyjny

Wybierz SOrtuj.

przewijAj · sEkwencyjnie · śLedzenie · <Wybierz elementy do wyświetlenia>: Wybierz element, dla którego chcesz uzyskać informacje z bazy danych.
Aby zmienić sposób wyświetlania informacji (przewijana lu stronicowana), wybierz przewijAj[Stronicuj].
Aby informacje z bazy danych wyświetlać sekwencyjnie, wybierz sEkwencyjnie.
Aby zmienić liczbę śledzonych wierszy, wybierz śLedzenie.

Sposób zmiany liczby śledzonych wierszy

Liczbę wierszy śledzonych lub wyświetlanych można określić przez zmianę śledzenia.
Jeśli liczba wierszy do wyświetlania przekracza liczbę wierszy do śledzenia, to program obcina informacje u góry listy.

Wybierz śLedzenie.

Liczba wierszy poleceń do zapamiętania <256>: Aby zaakceptować aktualną wartość, naciśnij Enter.
Aby zmienić liczbę wierszy do śledzenia, wprowadź nową wartość.

WSKAZÓWKA Liczbę wierszy do śledzenia można również określić wybierając
Ustawienia > Opcje.

Stan


Menu:
Narzędzia > Zapytania > Stan rysunku

Klawiatura: STAN

W oknie Historia zgłoszeń wyświetla wszystkie zmienne wymiarowania z ich wartościami, ustawienia dla ścieżki i nazwy rysunku; granice rysunku;
rozmiar ekranu; bazę wstawienia; rozdzielczość skoku; odstępy siatki; aktualną warstwę, kolor i rodzaj linii; wypełnienie, siatkę, tryb orto, skok,
ustawienia znaczników i przeciągania; ustawienie echa poleceń; dodatni zwrot kąta; jednostki kątowe i wymiarowe oraz wysokość wskaźnika.

Okno historii zgłoszeń

Menu: Widok > Okno historii zgłoszeń. Klawiatura: HISTZG

Skrót: F2

Wyświetla historię ostatnich poleceń i zgłoszeń, wydanych w aktualnej sesji.
Polecenie to jest głównie używane w skryptach i menu.

Zmienne czasowe

Pasek narzędzi: Zapytania > Zmienne czasowe

Menu: Narzędzia > Zapytania > Zmienne czasowe

Klawiatura: CZAS

Wyświetla aktualną datę i czas oraz daty i czasy tworzenia i aktualizacji bieżącego rysunku. Umożliwia również włączenie lub wyłączenie licznika upływu czasu.

Po uaktywnieniu tego polecenia, w obszarze poleceń wyświetlana jest aktualna data i czas oraz daty i czasy utworzenia i aktualizacji bieżącego rysunku.
Aby przejrzeć te informacje, można przewinąć w górę obszar poleceń lub wyświetlić je w oknie Historia zgłoszeń.
Podawany jest również łączny czas edycji i czas jaki upłynął od rozpoczęcia danego rysunku.

Tak · Nie · Wyświetl · Zeruj: Aby włączyć licznik czasu, wybierz Tak. Aby wyłączyć licznik czasu, wybierz Nie.
Aby wyświetlić daty i czasy utworzenia i aktualizacji rysunku, wybierz Wyświetl. Aby wyzerować licznik, wybierz Zeruj.

 


SLAJDY:
tworzenie – SLAJD _MSLIDE,
wyświetlanie – SLAJD _VSLIDE.

 

Praca ze slajdami

Tworzenie slajdów

Slajd jest tworzony poprzez zapis aktualnego widoku w formacie slajdu.
W obszarze modelu, slajd przedstawia tylko zawartość aktualnej rzutni.
W obszarze papieru, slajd przedstawia wszystkie widoczne rzutnie i ich zawartość.
Slajdy przedstawiają tylko widoczne elementy rysunku.
Nie zawierają obiektów umieszczonych na warstwach wyłączonych i zablokowanych lub wyświetlanych w rzutniach nieaktywnych.

Użytkownik nie może zmodyfikować slajdu, musi najpierw zmienić oryginalny rysunek
i powtórnie utworzyć z niego slajd.
Gdy slajd zostanie utworzony na monitorze o małej rozdzielczości, również zostanie wyświetlony na monitorze o wysokiej rozdzielczości.
Program AutoCAD odpowiednio dopasuje obraz.
Slajd nie wykorzysta wszystkich możliwości nowego monitora, dopóki nie zostanie powtórnie utworzony z oryginalnego rysunku,
wyświetlanego na monitorze o wyższej rozdzielczości.

 

Tworzenie slajdu

1 W obszarze graficznym, wyświetlić widok, z którego ma powstać slajd.

2 Po zgłoszeniu Polecenie wprowadzić wslajd.

3 W oknie dialogowym Utwórz plik slajdu, wprowadzić nazwę dla tworzonego slajdu.

Program AutoCAD proponuje nazwę rysunku jako domyślną nazwę dla slajdu. Automatycznie dodaje do nazwy pliku rozszerzenie .sld.

4 Wybrać Zapisz.

 

Utwórz slajd: WSLAJD _MSLIDE

Tworzy plik slajdu z aktualnej rzutni w obszarze modelu lub ze wszystkich rzutni w obszarze papieru

Plik slajdu jest obrazem rastrowym rzutni.

Linia poleceń: wslajd

AutoCAD wyświetla okno dialogowe Utwórz plik slajdu (standardowe okno wyboru pliku).
Należy prowadzić nazwę pliku lub wybrać plik slajdu (SLD) z listy.

W obszarze modelu, WSLAJD tworzy plik slajdu tylko z aktualnej rzutni.
W obszarze papieru, WSLAJD tworzy plik slajdu z ekranu obszaru papieru, włączając do niego wszystkie rzutnie i ich zawartość.

Części rysunku znajdujące się poza ekranem oraz ukryte lub zablokowane warstwy nie są włączane do slajdu.

Podczas oglądania slajdów obrazów cieniowanych za pomocą polecenia CIENIUJ w większym oknie lub w wyższej rozdzielczości od nastaw użytych przy tworzeniu slajdu,
mogą pomiędzy liniami cieniowanego obrazu pojawić się czarne linie.
Aby zapobiec takiej sytuacji należy przy tworzeniu slajdów korzystać z pełnego ekranu ustawionego na najwyższą rozdzielczość.

 

Wykonywanie polecenia WSLAJD na rysunkach z bitmapami

Użytkownik może wstawiać do plików rysunkowych dane w postaci obrazów (bitmap). Format danych wykorzystywany w poleceniach WSLAJD i SLAJD
w postaci slajdu jest formatem wektorowym.
Po wykonaniu polecenia WSLAJD na rysunku, który zawiera dane bitmapy, program AutoCAD reprezentuje dane bitmapy używając bardzo małych wektorów
(które w rezultacie mogą dać duży plik slajdu).
Chociaż to działa zadowalająco w większości przypadków, czasami plik slajdu może nie wyglądać tak dobrze jak oryginalny rysunek.
Jest to szczególnie widoczne w plikach rysunkowych z rozciągniętymi obrazami, w których występuje częsta zmiana kolorów wzdłuż linii poziomej.

 

Polecenie SLAJD _VSLIDE.
Wyświetla plik slajdu obrazu w bieżącej rzutni

Linia Poleceń: Slajd lub _VSLIDE

AutoCAD wyświetla okno dialogowe Wybierz Plik Slajdu, standardowe okno dialogowe wyboru. Wpisz nazwę pliku slajdu (rozszerzenie .sld) do wyświetlenia.
Kiedy wciśniesz ENTER lub wybierzesz Otwórz, plik slajdu jest otwierany w AutoCAD.

W celu wyświetlenia slajdu z biblioteki slajdów (plik .slb), ustaw FILEDIA na 0, wpisz slajd, a następnie określ nazwę pliku biblioteki slajdów
po niej nazwę pliku slajdu w nawiasach slidelibrary (slide).

Przy oglądaniu slajdów obrazów pocieniowanych poleceniem CIENIUJ w większym oknie lub przy wyższej rozdzielczości ekranu niż była stosowana przy tworzeniu slajdu,
mogą pojawić się czarne linie pomiędzy liniami cieniowanego obrazu.
Aby uniknąć takich sytuacji, podczas tworzenia slajdów należy wykorzystywać pełen ekran
z ustawioną największą rozdzielczością.

 

FILEDIA

Typ: Liczba całkowita

Zapisana w: Rejestry

Wartość początkowa: 1

Blokuje wyświetlanie okien dialogowych pliku.

0 Nie wyświetla okien dialogowych pliku. Okno talie można wywołać, pomimo tej nastawy, wprowadzając znak tyldy (~) w odpowiedzi na zgłoszenie w linii poleceń.
To samo obowiązuje dla funkcji AutoLISP i ADS.

1 Wyświetla okna dialogowe pliku.
Jednakże w przypadku, gdy aktywny jest plik makropoleceń lub program AutoLISP/ObjectARX, AutoCAD wyświetla zwykłe zgłoszenie.

 

SLIDELIB— Program do tworzenia bibliotek slajdów AutoCAD-a

Kompiluje pliki slajdów AutoCAD-a z pliku ASCII, tworząc plik biblioteki slajdów

Pliki bibliotek slajdów (SLB) można tworzyć z plików slajdów (SLD), wykorzystując program użytkowy SLIDELIB, umieszczony w katalogu support AutoCAD-a.
Biblioteka slajdów jest tworzona w wyniku wykonania poniższego polecenia z poziomu systemu operacyjnego:

slidelib library [ < slidelist ]

gdzie

library określa plik biblioteki slajdów (rozszerzenie .slb), do którego włączane są pliki slajdów (rozszerzenie .sld). slidelist określa listę plików slajdów.
Jeśli użytkownik chce określić rozszerzenie pliku, to musi to być .sld.

 

SLIDELIB odczytuje listę nazw plików slajdów.
Lista ta jest zwykle tworzona w wyniku przesłania listy plików (po jednej nazwie w wierszu w winnym pliku utworzonym przy użyciu edytora tekstu
lub programu użytkownika) do standardowego wejścia.

Przedstawione poniżej polecenia systemu operacyjnego utworzą plik slidelist,
który może być wykorzystany z programem SLIDELIB.
Wszystkie pliki slajdów, które mają być skompilowane w jedną bibliotekę slajdów, powinny być umieszczone w pojedynczym katalogu.
Z poziomu zgłoszenia systemu DOS, należy wprowadzić poniższy wiersz:

dir *.sld /b > mylist

W wyniku tego tworzony jest plik mylist, który można przekazać do programu SLIDELIB.
Plik mylist można również utworzyć przy użyciu edytora tekstu poprzez wpisanie listy nazw plików slajdów (i ścieżek, jeśli są potrzebne),
takich jak lobby, d:\slides\office i \aec\slides\stairs.
Nazwa pliku slajdu, lecz bez informacji o napędzie i katalogu, jest zapisywana w pliku biblioteki.
Ponieważ włączana jest tylko nazwa pliku, to biblioteka może zawierać slajdy o tej samej nazwie z różnych katalogów,
lecz AutoCAD może uzyskać dostęp tylko do jednego z tych plików.

W celu wygenerowania biblioteki slajdów mlib z listy mylist, należy wprowadzić poniższy wiersz:

slidelib mlib < mylist

W wyniku tego tworzony jest plik mlib.slb, który zawiera nazwy i definicje slajdów z listy mylist.

OSTRZEŻENIE! Nie należy usuwać oryginalnych plików. SLIDELIB nie posiada możliwości aktualizacji biblioteki slajdów po jej utworzeniu.
W celu dodania lub usunięcia slajdu, należy uaktualnić plik slidelist i ponownie utworzyć bibliotekę programem SLIDELIB.
W tym celu muszą być dostępne wszystkie oryginalne slajdy.

Program użytkowy Slidelib umożliwia użytkownikowi zarządzanie własnymi plikami slajdów.
Jeżeli użytkownik utworzy bibliotekę slajdów za pomocą programu Slidelib,
będzie mógł oglądać wybrane slajdy, określając bibliotekę i nazwy slajdów.
Więcej informacji na temat tworzenia bibliotek slajdów zawiera opis programu SLIDELIB w dokumentacji Opis poleceń.

 

Oglądanie slajdu w bibliotece

1 Po zgłoszeniu Polecenie, wprowadzić slajd.

2 W oknie dialogowym Wybierz plik slajdu, wprowadzić nazwę pliku, a następnie wybrać Otwórz.

3 W linii poleceń wprowadzić biblioteka (nazwa_slajdu), aby określić potrzebny slajd.

Na przykład, wprowadzić dom1 (balkony), aby otworzyć plik slajdu o nazwie balkony, który jest przechowywany w pliku biblioteki o nazwie dom1

4 Aby usunąć slajd z ekranu, należy przerysować ekran wybierając z menu Widok pozycję Przerysuj lub wpisz polecenie Przerys lub REGEN.

 

Sekwencje poleceń

Sekwencje poleceń są użyteczne do tworzenia pokazów slajdów.
Szybkość wyświetlania slajdów jest normalnie ograniczana czasem dostępu do dysku, koniecznym do odczytania pliku slajdu.
Można jednak następny slajd z dysku do pamięci operacyjnej wczytać z odpowiednim wyprzedzeniem, podczas prezentowania na ekranie slajdu aktualnego,
aby potem już bez straty czasu wyświetlić ten nowy slajd z pamięci.

Aby wczytać slajd z wyprzedzeniem, przed nazwą pliku tego slajdu podawaną jako argument polecenia SLAJD, należy umieścić znak gwiazdki.
Wywołane następnie polecenie SLAJD oznacza, że wczytany z wyprzedzeniem slajd zostanie wyświetlony już bez pytania o nazwę pliku tego slajdu.


Na przykład, wykonywana jest następująca sekwencja poleceń:

; Rozpocznij pokaz slajdów, wczytaj SLAJD1

SLAJD *SLAJD1

; Wczytaj z wyprzedzeniem SLAJD2

SLAJD *SLAJD2

; Prezentuj SLAJD1

CZEKAJ 2000

; Wyświetl SLAJD2

SLAJD

; Wczytaj z wyprzedzeniem SLAJD3

SLAJD *SLAJD3

; Prezentuj SLAJD2

CZEKAJ 2000

; Wyświetl SLIDE3

SLAJD

; Prezentuj SLIDE3

CZEKAJ 3000

; Powrót

 

SEKWENCJA

Czas dostępu do dysku w celu wczytania następnego slajdu pokrywa się częściowo z czasem wyświetlania aktualnego slajdu.
Dodatkowe opóźnienia są również użyte.

 

 


 

STYLE I ARKUSZE WYDRUKU

 

Pojęcie stylów wydruku

Korzystanie ze styli wydruku

AutoCAD używa styli wydruku, aby zmienić wygląd drukowanego rysunku nie modyfikując aktualnych elementów w rysunku.
Przypisywanie styli wydruku pozwala na konfigurację koloru, grubości pisaka, rodzaju linii
i grubości linii, używanych do drukowania rysunku
.

Style wydruku pomagają w sterowaniu tym, jak rysunek będzie wyglądał podczas wydruku. Zamiast opisywać jak element wygląda na ekranie, style wydruku opisują jak element będzie wyglądał podczas wydruku.
Można, na przykład, odwzorować wszystkie żółte elementy w rysunku tak, aby się drukowały w niebieskim kolorze bez zmieniania aktualnych elementów.
Można również odwzorować wszystkie żółte elementy tak, aby się drukowały z dowolną grubością linii, rodzajem linii lub szerokością pisaka.

Ponieważ style wydruku są zapisywane w tablicach styli wydruku, które są plikami zlokalizowanymi na twoim komputerze, dysku lub serwerze, to można ich używać wielokrotnie w celu eliminowania potrzeby konfigurowania ustawień wydruku za każdym razem jak chcesz wydrukować rysunek.
Możesz mieć wiele klientów, z których każdy może mieć własne upodobania drukowania
. Możesz zapisać style wydruku w pliku.
Możesz również współdzielić plik ze współpracownikami lub przechowywać na serwerze w sieci lokalnej i w ten sposób sprawić, aby wszyscy w biurze używali tego samego standardu wydruku.

Jeżeli użytkownik używa stylów wydruku, może do wydruku zmienić wygląd obiektów rysunku.
Na przykład, można wykreślić ten sam rysunek w różny sposób, uwypuklając na wydruku różne elementy lub etapy konstrukcji.

Styl wydruku jest zbiorem wymiennych wartości dla koloru, wyrównywania (dithering),
skali szarości, ustawienia pisaków, screening (kreślenie z mniejszą intensywnością kolorów), rodzaju linii, stylów końca i łączenia linii oraz stylów wypełnienia.



Użytkownik może przypisać styl wydruku do każdego obiektu lub warstwy.

 

Aby użyć stylu wydruku, użytkownik musi wykonać następujące czynności:

 

Użytkownik może obejrzeć na ekranie efekt dołączonej tablicy stylów wydruku na zakładce arkusza.
Użytkownik może wykreślić ten sam arkusz używając różnych tablic stylów wydruku, aby otrzymać różne rysunki.

W programie AutoCAD, użytkownik może określić dla obiektów szerokość linii.

Użytkownik może korzystać z przypisywania pisaków, może też sterować szerokością linii
z jaką rysowane są obiekty.

Program AutoCAD dostarcza nową cechę obiektów, styl wydruku, który może zmieniać wygląd wykreślonych rysunków.
Przez modyfikację stylu wydruku obiektu, użytkownik może wymienić kolor, rodzaj i szerokość linii obiektu.
Użytkownik może również określić style zakończenia, łączenia i wypełniania linii, jak również efektów końcowych, takich jak wyrównywanie kolorów,
skala szarości, przypisanie pisaków i rozmycie kolorów (kreślenie z mniejszą intensywnością kolorów).
Użytkownik może użyć stylów wydruku, gdy zamierza wykreślić ten sam rysunek na kilka sposobów.

 

Każdy obiekt i każda warstwa posiada dodatkową cechę, styl wydruku.
Aktualne parametry stylów wydruku są definiowane w tablicach stylów wydruku,
które użytkownik może dołączyć do zakładki Model i do arkuszy.
Jeżeli użytkownik przypisze styl wydruku do obiektu, a następnie odłączy lub usunie tablicę stylów wydruku, definiującą ten właśnie styl,
obiekt zostanie wydrukowany bez zmian (pomijając parametry stylu wydruku).
Przez dołączenie różnych tablic stylów wydruku do arkuszy, użytkownik może tworzyć różne postaci wydruków.

 

Pojęcie trybów pracy ze stylami wydruku

 

Są dwa tryby pracy ze stylami wydruku:

Każdy rysunek otwierany jest w programie AutoCAD w jednym z tych trybów.
Ustawienie trybu stylów wydruku jest dostępne w Menu, w oknie dialogowym Opcje, na zakładce Kreślenie.

 

Pojęcie trybu pracy ze stylami wydruku uwzględniających kolory obiektów

 

Style wydruku uwzględniające kolory zawierają przypisanie pisaków w oparciu o kolory obiektów.
Jest 255 stylów wydruku
bazujących na kolorach obiektów.
W tablicy stylów wydruku uwzględniających kolory obiektów, użytkownik nie może dodać, usunąć lub zmienić nazwy żadnemu ze stylów.

W trybie uwzględniającym kolory obiektów, użytkownik może określić sposób wykreślenia wszystkich obiektów o tym samym kolorze, przypisując styl odpowiadający temu kolorowi.
W trybie uwzględniającym kolory obiektów, użytkownik może zmienić styl wydruku przypisany danemu obiektowi poprzez zmianę koloru obiektu.

 

Tablice stylów wydruku uwzględniających kolory obiektów są przechowywane w plikach
z rozszerzeniem .ctb.

Tworzenie tablicy stylów wydruku zależnych od kolorów obiektów

1 Z menu Narzędzia, wybrać Kreatory Dodaj tablicę stylów wydruku.

 

 

 

Pojęcie trybu pracy z nazwanymi stylami wydruku

 

Nazwane style wydruku działają niezależnie od koloru obiektów.
Użytkownik może przypisać dowolny styl wydruku do dowolnego obiektu,
niezależnie od koloru tego obiektu.

Przez zespolenie koloru z określonym pisakiem, użytkownik tracił elastyczność pracy
z kolorem, niezależnie od szerokości i rodzajów linii.
Za pomocą nazwanych stylów wydruku, użytkownik używa koloru obiektu, tak jak każdej innej jego cechy.
Tablice nazwanych stylów wydruku są przechowywane w plikach o rozszerzeniu .stb.

 

Tworzenie tablicy nazwanych stylów wydruku

1 Z menu Narzędzia, wybrać Kreatory Dodaj tablicę stylów wydruku.

 

Zmiana typu tabeli styli drukowania rysunku

Podczas tworzenia nowego rysunku zostaje on skonfigurowany do wykorzystania tabeli styli drukowania zależnej od kolorów - pliki .ctb lub też tabeli styli użytkownika – pliki .stb.
Rysunek może jednorazowo korzystać z jednej tabeli styli drukowania. W razie potrzeby, po utworzeniu rysunku może on zostać skonwertowany w celu użycia innego typu tabeli styli drukowania.

Jeśli zapomniałeś, jaki typ tabeli styli drukowania jest aktualnie przypisany do rysunku, wystarczy użyć zmiennej systemowej PSTYLEMODE do ustalenia aktualnego typu tabeli styli drukowania.

Sposób zmiany rysunku w celu użycia tabeli styli użytkownika

  1. W celu ponownego wykorzystania istniejącego stylu drukowania należy przekonwertować tabelę styli zależną od kolorów na tabelę styli użytkownika.
    Więcej informacji na ten temat w Konwersja tabel styli drukowania
  2. Otwórz rysunek wykorzystujący tabele styli zależne od kolorów pliki .ctb.
  3. Napisz konwersjadstyli (lub _convertpstyles) i naciśnij Enter.
  4. Jeśli tabela styli zależna od kolorów została skonwertowana na tabelę styli użytkownika, kliknij OK w wyświetlającym się oknie potwierdzenia.
  5. Jeśli tabele nie zostały skonwertowane, kliknij Anuluj. Użyj najpierw convertctb aby przekonwertować tabelę styli zależną od kolorów na tabelę styli użytkownika.
    W przeciwnym razie wszystkie informacje zawarte w stylach drukowania rysunku zostaną utracone.
  6. Wybierz tabelę stylu użytkownika plik .stb, który ma być używana przez rysunek.
  7. Kliknij Otwórz.

Styl Wydruku

Klawiatura: STYLWYDRUKU _PLOTSTYLE

Ustala aktualny styl wydruku dla nowych elementów lub zmienia styl wydruku dla zaznaczonych elementów.
Jedno z następujących okien dialogowych się pojawia, w zależności od tego, czy elementy były zaznaczone przed poleceniem Styl Wydruku:

Polecenie Styl Wydruku jest używane tylko z rysunkami, które korzystają z tabel styli użytkownika.
Rysunki korzystające z zależnych od koloru tablic styli wyznaczają wymagania drukowania z koloru przypisanego do elementu lub warstwy.

Przypisanie tabel styli drukowania

W celu zmiany wyglądu rysunku podczas wydruku należy wybrać tabelę styli drukowania.
Tabele styli drukowania wypływają na sposób, w jaki drukowane są kolory, grubości pisaków, grubości i typ linii.

Tabela styli może zostać przypisana globalnie dla wszystkich arkuszy (łącznie z zakładką Modelu) lub indywidualnie dla zakładki Modelu lub Arkusza.
Przypisanie tabel styli drukowania do poszczególnych arkuszy pozwala na dalszą konfigurację arkuszy używanych do wydruku rysunku.

Przypisanie tabel styli o różnych nazwach do różnych arkuszy może doprowadzić do bałaganu w nazwach styli drukowania.
Podczas wydruku może się okazać, że styl drukowania przypisany do elementu lub warstwy nie znajduje się w tabeli styli.
W tym wypadku elementy są drukowane przy użyciu domyślnych właściwości, co daje podobny efekt jak przypisanie Normalnego stylu drukowania do elementu lub warstwy.

Wybór sposobu drukowania grubości linii

Jeśli elementy mają zdefiniowaną grubość linii, można zdecydować czy przy wydruku zostanie ona użyta.
Jeśli drukowanie grubości linii zostanie wyłączone, elementy będą drukowane przy pomocy domyślnego konturu.
Można również zdecydować czy grubości linii będą drukowane proporcjonalnie do skali ustawionej na zakładce Skala/Widok.

Każdy arkusz w rysunku może określać czy grubości linii podlegają drukowaniu i skalowaniu.

W celu ustawienia opcji grubości linii

  1. W razie potrzeby, kliknij wybraną zakładkę arkusza lub zakładkę modelu.
  2. Wykonaj jedną z poniższych czynności:
  3. Kliknij zakładkę zaawansowane.
  4. Wybierz sposób wydruku grubości linii:
  5. Wybierz Zapisz zmiany w arkuszu, a następnie kliknij
    Zastosuj, aby zapisać zmiany.

KONWERSJASTYLWYDRUKU przekształca aktualnie otwarty rysunek z zależnego od kolorów stylu wydruku na nazwany styl wydruku
lub z nazwanego stylu wydruku na styl wydruku zależny od kolorów, zależnie od tego, która metoda wydruku jest aktualnie stosowana w rysunku.

Podczas konwersji rysunku polecenie KONWERSJASTYLWYDRUKU nadaje zmiennej systemowej PSTYLEMODE odpowiednie ustawienie (0 = nazwany, 1 = zależny od koloru).

Na przykład rysunek używający stylów wydruku zależnych od kolorów przypisuje właściwości kreślenia do obiektów i warstw przez kolor.
Wszystkie obiekty z tym samym kolorem mają te same właściwości kreślenia.
Polecenie KONWERSJASTYLWYDRUKU przekształca rysunek tak, aby używał nazwanych stylów wydruku, które mogą być stosowane do obiektów lub warstw niezależnie od przypisania kolorów.
Każdy obiekt w tym samym kolorze może mieć inne właściwości kreślenia.

KONWERSJACTB 
Przekształca tabelę stylów wydruku zależnych od kolorów (CTB) w tabelę nazwanych stylów wydruku (STB).

Praca z warstwami

Rysowanie zawsze odbywa się na warstwie, która jest warstwą standardową lub warstwą utworzoną.
Z każdą warstwą skojarzony jest jakiś kolor, rodzaj linii, szerokość linii i styl wydruku.
Użytkownik może użyć warstwy, aby podzielić rysunek na grupy obiektów jak również,
aby ułatwić identyfikację obiektów pod względem koloru, rodzaju i wielkości linii.

Przykładowo, można utworzyć warstwę, na której będą rysowane linie osiowe.
Do utworzonej warstwy można przyporządkować żądane cechy
(kolor, rodzaj linii, szerokość linii).
Tak utworzoną warstwę należy ustalić jako bieżącą przed rysowaniem linii środkowych.
Nie trzeba za każdym razem, podczas rysowania linii środkowych ustalać koloru
i rodzaju linii.

Można także przyporządkować styl wydruku do warstwy.

Style kreślenia kontrolują sposób kreślenia rysunku.

Przykładowo, użytkownik może kreślić rysunek korzystając ze wszystkich linii środkowych
o wartości 50 procent poprzez przyporządkowanie warstwie stylu kreślenia.

W warstwie (obszar papieru), można indywidualnie określić widoczność warstwy dla każdej rzutni.
Można wyłączyć warstwę lub kreskowanie dla danej warstwy, jeżeli nie zachodzi potrzeba jej wyświetlenia lub kreskowania.
Granice tego samego rysunku, układ współrzędnych i współczynnik zoom stosowane są dla wszystkich warstw rysunku.

Przy konsekwentnym użyciu określonego schematu warstw, można ustalić szablon rysunku wraz z warstwami, rodzajami i szerokością linii, kolorami i stylami wydruku.

Warstwy są obiektami niegraficznymi zapisanymi na rysunku

 


SKRYPTY w programie AUTOCAD jako ciąg poleceń.

 

Skrypty to sekwencje poleceń.

AutoCAD może czerpać instrukcje z pliku tekstowego o rozszerzeniu .SCR.

Instrukcje w pliku muszą być dokładnie zapisane jakby były wprowadzane z klawiatury,
łącznie ze spacjami i znakami końca linii.

Tworzenie i odtwarzanie skryptów

AutoCAD może zapamiętywać wszystko co zostanie napisane na klawiaturze i wszystkie punkty wybrane w rysunku.
Wszystkie te działania można zapisać w pliku skryptu (z rozszerzeniem *.scr), a następnie można je powtarzać odtwarzając skrypt.
Skryptów można używać do kolejno powtarzanych poleceń, wyświetlania slajdów w pokazach slajdów lub kreślenia wsadowego.

Skrypty są formą plików tekstowych.
Plik skryptu zawiera jeden wiersz tekstu lub innych danych dla każdego działania.
Na przykład, gdy napiszesz polecenie i naciśniesz Enter, to jest to zapisywane w wierszu pliku skryptu.
Gdy wybierzesz punkt w rysunku, to współrzędne tego punktu są zapisywane w wierszu pliku skryptu.
Pliki skryptów można również tworzyć na zewnątrz CAD-a używając edytora tekstu (takiego jak Windows Notepad lub Windows WordPad)
lub procesora tekstu (takiego jak Microsoft Word), który zapisuje pliki w formacie ASCII. Pliki te muszą mieć rozszerzenie .scr.

Pliki skryptów mogą zawierać komentarze.
Każdy wiersz rozpoczynający się od średnika jest traktowany jako komentarz.
Podczas odtwarzania skryptu, program ignoruje takie wiersze.
Funkcja cofania cofa ostatnie polecenie wykonane przez skrypt.

Po uaktywnieniu rejestratora skryptu, wszystkie wpisy wykonane z klawiatury i wszystkie punkty wybrane w rysunku są zapisywane aż do zatrzymania rejestratora skryptu.
Zapisany skrypt można odtworzyć w dowolnym momencie.

Rejestrator skryptu nie zapisuje korzystania z pasków narzędzi, menu i okien dialogowych.
Korzystanie z tych elementów podczas zapisywania skryptu powoduje nieprzewidywalne następstwa.

Sekwencje poleceń

AutoCAD udostępnia możliwość używania sekwencji poleceń czytającej polecenia z pliku tekstowego.
Możliwość ta jest wygodna do wykonywania sekwencji kolejnych poleceń, przy czym można je wywoływać zarówno w czasie uruchamiania AutoCAD-a,
jak też w czasie jego pracy, wywołując sekwencję poleceń za pomocą polecenia POKAZ.
Korzystanie z możliwości dawanych przez sekwencje poleceń stanowi prosty sposób na stworzenie wyświetlanych nieprzerwanie pokazów reklamowych i handlowych..

Pliki sekwencji poleceń są pisane poza AutoCAD-em, przy wykorzystaniu edytora tekstowego (takiego jak Notatnik Windows) lub procesora tekstu,
który zapisuje te pliki w formacie tekstowym ASCII. Pliki takie muszą mieć rozszerzenie .scr.

Pliki sekwencji poleceń mogą zawierać komentarze.
Każda linia rozpoczynająca się od znaku średnika ( ; ) jest traktowana jako komentarze,
a AutoCAD ignoruje ją podczas przetwarzania tego pliku

Używana w AutoCADzie operacja cofania traktuje wykonaną sekwencję poleceń jako grupę, której działanie można odwrócić pojedynczym poleceniem C.
Wszystkie odwołania do długich nazw plików, które zawierają znaki spacji muszą być umieszczane w podwójnych cudzysłowach.
Na przykład otworzenie rysunku o nazwie moj dom.dwg zapisane w pliku sekwencji poleceń, musi mieć postać:

otwórz "moj dom"

Wywołanie następnego polecenia POKAZ powoduje przerwanie wykonywania aktualnej sekwencji poleceń

 

Polecenie POKAZ _SCRIPT – wykonanie poleceń z pliku skryptowego.

Polecenie POKAZ wykonuje polecenia za pomocą pliku sekwencji poleceń.

Linia poleceń: pokaz

Podanie nazwy pliku pokazu w oknie dialogowym Wybierz plik sekwencji poleceń, uruchamia pokaz.

Kiedy naciśniesz ENTER lub wskażesz przycisk Otwórz, plik o wyróżnionej nazwie zostanie otwarty przez program AutoCAD.
Jeśli wybierzesz przycisk Położenie, AutoCAD przeszuka ścieżki zdefiniowane w pozycji Ścieżka poszukiwań plików pomocniczych w oknie dialogowym Opcje.
Przycisk Znajdź plik umożliwia przeszukanie innych ścieżek i dysków zgodnie z określonymi kryteriami poszukiwań.
Kiedy wskażesz przycisk Znajdź plik, wyświetlone zostanie okno dialogowe Przeglądaj/Szukaj.

Gdy zmienna systemowa FILEDIA ma ustaloną wartość 0 (zero), polecenie POKAZ wyświetli następujące zgłoszenie w linii poleceń.

Podaj nazwę pliku sekwencji poleceń <aktualnie>:

 

Polecenie CPOKAZ

CPOKAZ jest przydatne w przypadku demonstracji wymagającej powtarzania pokazu.
Na przykład pokaz, który ma działać bez końca w trakcie demonstracji handlowych lub targów.

Linia poleceń: cpokaz

Jeżeli CPOKAZ jest ostatnią linią pliku sekwencji poleceń, pokaz będzie działał w sposób ciągły dopóki nie zostanie przerwany poprzez naciśnięcie ESC.

UWAGA Należy pamiętać o wyłączeniu COFAJ oraz plików historii, jeżeli zamierzamy demonstrować pokaz przez dłuższy czas.
W przeciwnym razie pliki historii będą się rozrastały, co może zwiększyć zajęty obszar na dysku.

 

Wywoływanie sekwencji poleceń w czasie uruchamiania AutoCAD-a

by wywołać sekwencję poleceń w czasie uruchomienia AutoCAD-a, należy zastosować następującą postać polecenia:

acad [nazwa_rysunku] [/t szablon] [/v widok] /b plik-sekwencji-poleceń

Plik sekwencji poleceń musi być ostatnim parametrem wywoływanym w linii uruchamiającej program acad, przy czym zakłada się, że plik ten ma rozszerzenie .scr. Jeśli
AutoCAD nie może znaleźć wyszczególnionego pliku sekwencji poleceń, to pojawia się komunikat o braku możliwości jego otwarcia.

Użycie sekwencji podczas uruchamiania AutoCAD-a do określenia swojego środowiska rysowania, jest dobrym przykładem na to jak seria poleceń może zostać uruchomiona automatycznie.
Dla przykładu zakłada się, że przy określaniu nowego rysunku zostaje włączona siatka pomocnicza, globalny współczynnik skali rodzaju linii ustawiany jest na wartość 3.0,
a warstwa 0 staje się warstwą aktualną i przypisywany di niej jest kolor czerwony.
Powyższe nastawy można wprowadzić do rysunku prototypowego, ale dla potrzeb niniejszego podrozdziału zastosowano do tego celu następującą sekwencję poleceń, zapisaną w pliku o nazwie nastawy.scr..

; Włącz siatkę

siatka włączona

; Ustaw skale dla typu linii

skala 3.0

; wybierz aktualną warstwę i jej kolor

ustawienie warstwy 0 kolor czerwony 0

; Pusta linia (powyżej) kończąca polecenie WARSTWA

W celu stworzenia rysunku, przy użyciu jako szablonu pliku MojSzablon.dwt, należy uruchomić AutoCAD-a w sposób następujący:

acad /t MojSzablon /b nastawy

Polecenie to tworzy nowy rysunek i wykonuje sekwencję poleceń ustawiających parametry rysunku
z pliku nastawy.scr.
Po zakończeniu wykonywania tej sekwencji, wyświetlane jest zgłoszenie Polecenie.

Nie można nadawać nazwy nowemu rysunkowi w czasie jego tworzenia.
Nazwa pliku jest dołączana do rysunku podczas jego zachowywania.

Aby wprowadzać odpowiednie odpowiedzi w pliku sekwencji poleceń, trzeba bardzo dobrze znać kolejność zgłoszeń AutoCAD-a.
Należy pamiętać, że zgłoszenia AutoCAD-a oraz nazwy poleceń mogą zmieniać się w kolejnych wersjach programu,
co może spowodować konieczność weryfikacji wszystkich plików sekwencji poleceń przy przejściu do nowszej wersji programu.
Z tego samego powodu należy unikać stosowania skrótów; dodawane w przyszłości polecenia mogłyby spowodować powstanie niejednoznaczności.
Należy także zauważyć, że każdy znak spacji w pliku sekwencji poleceń jest znaczący, AutoCAD akceptuje bowiem zarówno spację,
jak i ENTER jako znak zakończenia polecenia lub pola danych.

Poniższa składnia określa wywołanie programu z plikiem sekwencji poleceń ponownie go konfigurujących.

acad -r nazwa-rysunku plik-sekwencji-poleceń

Aby uruchomić sekwencję poleceń tworzących rysunek wykorzystujący standardowy prototyp (nowy nienazwany jeszcze rysunek), należy użyć następującej składni:

acad /b nowy_rys

Sekwencje poleceń są użyteczne do tworzenia pokazów slajdów.
Szybkość wyświetlania slajdów jest normalnie ograniczana czasem dostępu do dysku, koniecznym do odczytania pliku slajdu.
Można jednak następny slajd z dysku do pamięci operacyjnej wczytać z odpowiednim wyprzedzeniem, podczas prezentowania na ekranie slajdu aktualnego,
aby potem już bez straty czasu wyświetlić ten nowy slajd z pamięci.

 

Przykładowe skrypty

 

Wprowadzenie nastaw rysunku do kompleksu działek

Granice format A4 - pionowego

_limits 0,0 210,297

; Plik komp_1.scr

dimscale 1.000

textsize 3.000

hpscale 1.000

limmax 200.000,150.000

_limits 5000.000,4900.000 5200.000,5050.000

ltscale 1.000

dimtsz 1.000

gridunit 10.000,10.000

_snap 5.000

_rectangle 5000.000,4900.000 5200.000,5050.000

_zoom _a

 

Rysowanie linii zamkniętej

_line 5010,5000

5065,5005

5117.50,4941.50

5030,4910

5005,4955

_c

 

Rysowanie okręgów

_circle 5010,5000 0.8

_circle 5065,5005 0.8

_circle 5117.50,4941.50 0.8

_circle 5030,4910 0.8

_circle 5005,4955 0.8

 

Wstawianie bloków

; blok grt

_osnap _none

_insert grt 12.20,0 1 1 0

_insert grt 36.60,0 1 1 0

-wstaw grt 12.20,0 1 1 0

-wstaw grt 36.60,0 1 1 0

 

Linia pomiarowa – bloki w punktach z domiarów

_osnap _none

_insert grt 12.200,-0.000 1 1 0

_insert grt 36.600,-0.000 1 1 0

 

Uwaga – zmiana znaków domiarów po prawej stronie na ujemne (układ matematyczny)

 

_osnap _none

_insert grt 2.750,-11.760 1 1 0

_insert grt 3.930,9.630 1 1 0

_insert grt 5.010,-21.400 1 1 0

_insert grt 41.560,-6.230 1 1 0

_insert grt 51.320,-14.830 1 1 0

_insert grt 65.310,-2.850 1 1 0

_insert grt 0.000,-0.000 1 1 0

 

Pisanie tekstu

_text 5010.000,5000.000 3 0 1

_text 5065.000,5005.000 3 0 2

_text 5117.500,4941.500 3 0 3

_text 5030.000,4910.000 3 0 4

_text 5005.000,4955.000 3 0 5

 


 

Wykorzystanie języka AutoLISP.

 

AutoLISP jest językiem programowania podobnie jak Basic, Pascal, C.

Różni się tym, że jest zintegrowany z AutoCADem i nie można go używać oddzielnie,

AutoLISP liczy w arytmetyce liczb rzeczywistych, obsługuje pliki, przetwarza zmienne

tekstowe, wykonuje operacje logiczne i bitowe, przetwarza listy oraz pomaga w rysowaniu.

Translator AutoLISPu jest interpreterem.

Programy są tłumaczone linia po linii.

Czym różni się AutoLSIP od skryptu?

Dzięki programowi AutoLisp można np. wykonać rysunki parametryczne, czego nie może

zrobić skrypt.

AutoLISP pozwala tez na pisanie funkcji.

Obiekty języka AutoLISP

Typ INT – liczba całkowita -32768 do 32767

Typ REAL – liczba rzeczywista z dokładnością 8 cyfr znaczących

Typ STR – łańcuchy tekstowe, np.

„\n” - znak przejścia do nowej linii

„c\acad\\lisp\prog1.lsp”

Typ FILE – wartości sa deskryptorami plików

Typ SYM – symbole, np. 012abc, +, open, T

Typ SUBR – wbudowane funkcje programu

np. (setq plus +); (+ 5 4)

Typ LIST – listy

Np. (1 2 3) („abc” (12 2.0))

Typ PICKSET – zbiory wyboru AutoCADA, np.

(setq zbiorwyb_okno (setq „_w” ‘(0 0) ‘(10 10)))

Typ ENAME – nazwy entycji AutoCADa, np. linie, bloki itp.

Instrukcje AutoLISPu mają strukturę

(symbol_operatora argument1 argument2 …)

 

Funkcje

Schemat

((parametry_formalne /zmienne_lokalne) (cialo_funkcji))

Programy

Ciąg instrukcji zapisany w pliku o rozszerzeniu .LSP.

 

Wczytanie programu

(load nazwa_pliku_lsp” [wyrazenie])

Nazwę można pominąć jeżeli jest to rozszerzenie .lsp.

Jeśli program ma inne rozszerzenie to trzeba podać pełną nazwę.

 

Uruchomienie

Wpisujemy nazwę funkcji w nawiasie lub bez nawiasu jeśli przed nazwą procedury

występuje c:

 

Program napisany w AutoLISP składa się z procedur.

 

Przykładowy program – rysowanie odcinka PQ

; Program r1.lsp

; rysowanie odcinka

; definicja funkcji r1

defun r1()

; wczytanie punktow

(setq p (getpoint "\Podaj 1 punkt: "))

(setq q (getpoint "\Podaj 2 punkt: "))

; komenda rysowania linii

(command "_LINE" p q "")

)

 

Wczytanie programu:

(load „r1.lsp”) lub (load :”r1”) albo wczytaj aplikację z menu.

Uruchomienie: (r1)

Jeżeli nazwa funkcji jest poprzedzona C: to uruchamiamy ją wpisując nazwę bez nawiasów.

 

Przykładowe programy

; Rysowanie linii prostopadłych do innych linii

; prostopad.lsp

(defun c:perpdon (/ a b pnt1 pnt2 ang1)

(graphscr)

(setq a (entsel))

(setq b (entget (car a)))

(setq pnt1 (cdr (assoc 10 b)))

(setq pnt2 (cdr (assoc 11 b)))

(setq ang1 (angle pnt1 pnt2))

(setvar "snapang" ang1)

)

(defun c:perpdoff ()

(setvar "snapang" 0)

)

 

Zapis współrzędnych wskazanych punktów do pliku

; xyz.lsp

(defun c:xyz ()

; Zapis wspolrzednych wskazanych pktow do pliku

(defun zapis ()

(progn

(print "Lp ")

(princ sp)

(princ i)

(setq p1 (getpoint " Punkt : "))

(if (= n 0) (princ n plik) (print n plik))

(princ sp plik)

(princ (car p1) plik)

(princ sp plik)

(princ (cadr p1) plik)

(princ sp plik)

(princ (caddr p1) plik)

(terpri)

) ; progn

) ; zapis

(graphscr)

(setq sp " ")

(setq nazwa (getstring "Nazwa pliku do zapisu wspolrzed.: "))

(terpri)

(setq plik (open nazwa "a"))

(if (eq plik nil)

(*ERROR* "Zapis: Nie moge otworzyc pliku ")

)

(setq n 1 i 0)

(while (/= n 0)

(progn

(setq n (getint "Nr pktu lub 0 gdy koniec : "))

(if (/= n 0) (zapis))

(setq i (+ 1 i))

) ; progn

) ; while

(close plik)

) ; xyz

(princ "\nW celu wywolania napisz XYZ")

 

;Strzalka.lsp

(defun C:STR ()

(setq pp (getpoint"\nSTRZALA - Punkt poczatkowy strzalki :"))

(setq pk (getpoint pp "\nPunkt strzalki z grotem: "))

(COMMAND "_LINE" PP PK "")

(setq p1 (geTpoint pk "\nKoniec grotu strzalki: "))

(COMMAND "_LINE" PK P1 "")

(setq azp (angle pk pp))

(setq az1 (angle pk p1))

(setq alfa (- azp az1))

(setq az2 (+ azp alfa))

(setq a (distance pk p1))

(setq p2 (polar pk az2 a))

(command "_linE" pk p2 "")

)

(princ "\nWczytano STR.LSP - strza│ka. W celu wywolania napisz STR")

(princ)

 

Czytanie danych z pliku. Rysowanie okręgów

; Program okrlnr.lsp

; Okregi, linie, numery

(defun c:okrlnr ()

(graphscr)

(prompt "\nFunkcja czyta dane z pliku (Nr X Y), rysuje okregi i numery")

(terpri)

(setq

nazplik (getstring "\nNazwa pliku z danymi: ")

f (open nazplik "r")

r 1.0

wiersz (read-line f)

cr "\n"

)

(while wiersz

(setq

p0 p1

na (substr wiersz 1 2)

ya (substr wiersz 3 11)

xa (substr wiersz 12 20)

y (atof ya)

x (atof xa)

p1 (list x y)

x2 (+ 6 x)

y2 (+ 2 y)

p2 (list x2 y2)

);setq

(princ na) (princ " ")

(princ ya) (princ " ")

(princ xa) (princ " ")

(terpri)

(command "_circle" p1 1.0)

(setq wiersz (read-line f))

; (setq p0 p1)

(command "_line" p0 p1 "" )

(command "_text" p2 "2.5" "0" na)

);while

(close f)

)

 

 


Ćwiczenia praktyczne – zastosowanie AutoCADa w geodezji.

 

I .  Sporządzenie mapy numerycznej

 

Instrukcja do sporządzenia mapy numerycznej (wektorowej)

  1. Obejrzenie rysunku – podkładu rastrowego (JPG, TIF) lub pliku wydruku PDF.
  2. Odczytanie współrzędnych skrajnych punktów siatki kwadratów (lewy dolny róg i prawy górny), przepisanie współrzędnych naroży i linii siatki kwadratów.
  3. Utworzenie nowego rysunku, ustalenie granic obejmujących cały rysunek
    (wskazane z zapasem). Ustalić jednostki (JEDN, _UNITS) – dokładność liniowa np. 3 a kątowa 4  kąty w gradach (4 miejsca dziesiętne).
    Uwaga! Współrzędne w AutoCADzie są w układzie matematycznym (oś X pozioma,
    Y pionowa) a geodezyjne odwrotnie – X pionowa, Y pionowa.
    Trzeba zamienić współrzędne Xgeod na Ycad i odwrotnie.
  4. Założenie warstw: siatka (kolor czerwony), warstwy na rastry, np. RasterZas (raster mapy zasadniczej) – kolor np. szary; a jeśli są rastry urządzeń, ewidencji to dodatkowo np. RasterUrz, RasterEw.
  5. Na warstwie siatka narysować linie siatki kwadratów – polecenia linia, ewentualnie prostokąt, odsuń.
  6. Przejście na odpowiednią warstwę rastra (np. RasterZas) i wczytanie pliku mapy rastrowej (zwykle JPG lub TIF).
  7. Wpasowanie rysunku rastrowego – przesunięcie na punkty siatki (np. blisko środka). Sprawdzenie odległości punktów siatki mapy i rysunku AutoCADa (ODLEG lub WYMIAR).
    Ewentualny obrót rysunku rastrowego i zmiana skali.
    Rysunki z niedokładnych lub zniekształconych rastrów należy kalibrować na wszytkie punkty siatki i ewentualnie inne o znanych współrzędnych – np. programem WiseImage, CADRaster.
  8. Założenie warstw rysunkowych do mapy numerycznej, przypisanie im odpowiednich grubości. Grubości i wielkości znaków dla mapy docelowej 1:500 mniejsze 2 razy
    (rysujemy w skali 1:1000), będą powiększone po wykreśleniu.
    Przykładowe warstwy. Uwaga! Grubości są tu podane raczej jako docelowe po wykreśleniu.
    Dokładne wartości należy wziąć z instrukcji. Można skorygować na końcu, po sporządzeniu mapy.
    Kolory w czasie rysowania możemy dobrać by były widoczne, a zmienić na docelowe na końcu, przed kreśleniem.

  1. Utworzenie lub skopiowanie do folderu rysunku podstawowych bloków znaków geodezyjnych z uwzględnieniem docelowej skali mapy.
    Przykładowe znaki: WLZ – właz okrągły, KRA – kratka ściekowa, WLD – właz prostokątny, WLM – właz kwadratowy, SLU-słup, LAT – latarnia.
  2. Rysowanie na warstwach, np. budynki – polilinie z opcją Z (Zamknij).
    Czasem trzeba przejść na LUW (lokalny układ współrzędnych) równoległy do jakiegoś obiektu – np. linii jezdni, bloku itp. by zachować równoległość rysowanych obiektów.
    Można stosować też polecenia: Prostokąt.
  3. Wstawianie bloków – polecenie WSTAW.
  4. Zapisywać często rysunek i ustawić odpowiedni czas automatycznego zapisu.
  5. W szkole pracować zawsze w miarę możliwości przy jednym komputerze – praca będzie kontynuowana przez kolejne zajęcia.
    Na koniec zajęć należy przekopiować sobie aktualny stan pracy i ewentualnie przesłać mailem.

Sporządzenie mapy wektorowej - zalecenia

Bloki geodezyjne zdefiniowane w rysunku lub do wprowadzenia albo zdefiniowania:
BGB - brama ogrodzenia - RODZ na 10000
DIG - drzewo iglaste
DLI - drzewo liścaste
DLN - drzewo liściate - symbol
HYP - hydrant (/|\ nad kółkiem)
KAN_BLOCK - kanał blok
KO - kółko okrągłe do ogrodzeń
KRA - krata
KRZ - krzyż
LAT - latarnia (bez kółka)
LAT_BLOCK - latarnia - blok
OSP - punkt szczeg. osnowy poziomej
PNN - kierunek napowietrznej linii energ. NN
PSN - kierunek nap. l. energ. średn. napiecia
SLS - podpora przewodu lub latarni
WLAZATR - właz z atrybutami - rodzaj, no. k i wysokość
WLAZTEL - właz telef.
WLD - właz prostokątny
WLM - właz kwadratowy
WLZ - właz okrągły
WSP - Punkt określonej wysokości sztucznie uksz. pow. terenu
WSU - Punkt określonej wysokości sztucznie uksz. pow. terenu
ZAS - zasuwa liniowa
Bloki geodez

Uwagi do sporządzenia mapy.

Przy pracy w AutoCADzie stosować lokalizację względem obiektu: KONiec. CENtrum, PRZeciecie, BLIski  itp. oraz tryb ORTO i LUW.

Podczas rysowania zespołu obiektów równoległych do pewnej wspólnej prostej, narysować odcinek i ustawić LUW oparty na tym odcinku (LUW, Nowy, Obiekt).
Pamiętać o rysowaniu na odpowiednich warstwach.
W trybie pracy można kolory ustawić dowolnie.
Do wydruku zmienić na odpowiednie, w większości czarny (biały 7).
Nastawa wymagana dla całości: JAKWARSTWA - BYLAYER.
Wykorzystać odpowiednie bloki geodezyjne - w pliku lub wczytać zewnętrzne, z dysku.
Po narysowaniu szczegółów na warstwie rastra mapy zasadniczej należy przejść na warstwę urządzeń, następnie ewidencji i wysokości.

Jeśli rysowanie obiekty zakrywa raster to należy zaznaczyć raster i wstawić go na spód: zastosować:
Narzędzia, Porządek wyświetlania, na spód
lub prawy klawisz, Obraz, Przezroczystość, Tak
lub Cechy, Przezroczystość, Tak
lub ewentualnie ustawić wysokość mniejszą od wysokości standardowej równej 0, np. -1.
Wykorzystywać instrukcję ZnakiUm_K1.pdf w celu uwzględnienia wymagań instrukcji geodezyjnych.

Można i należy wykorzystać dołączone programy w AutoLISpie.
Wczytać np. program kr.lsp.
Wykorzystać funkcje:
PR3 - rysowanie prostokąta pochylonego - polilinia
PROSTDO - prostopadłe do wskazanej linii i wykorzystać tryb ORTO - F8
PROSTWY - wyłączenie tego trybu - jak LUW globalny

Do rysowania zespołu budynków czy innych obiektów wykorzystać LUW - w oparciu o dłuższą linię zespołu obiektów:
LUW - Nowy - obiekt. Wyjście - przejście na LUW globalny - LUW i <Enter>.

Do rysowania ogrodzeń z kółkami można wykorzystać program OGK.LSP.
Ogrodzenia można rysować też wykorzystując polecenie ZMIERZ lub SZYK po przejściu na LUW linii ogrodzenia.
Do rysowania skarp można wykorzystać np. program Skarpy.lsp.

Ostatecznie drukujemy mapę w PDF po wyłączeniu plików rastrowych i ustawieniu właściwych kolorów oraz grubości linii czy typu linii (zwykle ciągłe ale też odpowiednie przerywane – polecenie –RODZLIN).

Przed wykreśleniem należy obejrzeć przykładowe mapy w PDF, zwrócić uwagę na znaki, warstwy, kolory, grubości linii itp.

Uwagi dotyczące szczegółów:

Schody - warstwa schody

Opisać budynki – numery, kondygnacje, przeznaczenie.

Narysować jezdnie na warstwie K_kraweznik_j i chodniki na warstwie K_chodnik

Wstawić drzewa - warstwa Zt-Drzewa.

W przypadku wątpliwości nie wprowadzać kanalizacji a obrysować wiernie szczegóły na warstwie inne.

Uwzględnić lokalizację, rysować dokładnie, dociągać elementy rysunkowe do istniejących obiektów.

Narysować bramy ogrodzeń, Urządzenia i inne obiekty j.w.

Kółka ogrodzeń - na załamaniach raczej nie.

Gdy inne ogrodzenia - np. podwójne linie to jak na rastrze, narysować podwójne.

Uwzględnić kierunki przewodów linii energetycznych.

Opisy budynków

Uwzględniać odpowiednie rastry:

- Narysować i opisać urządzenia

- Narysować i opisać działki

- Wprowadzić wysokości

 

Wyznaczyć pola powierzchni działek i użytków, skopiować dane do Excela, obliczyć sumy.

Wyznaczyć pole całkowite.

Wyprowadzić plik współrzędnych, np. programami xy.lsp, xy2.lsp (zapis do pliku), xy3.lsp (zapis do pliku i numeracja na rysunku). Współrzędne są zamieniane na geodezyjne (zamiana X na Y).

Sprawdzić obliczenie ze współrzędnych programem geodezyjnym lub w Excelu.

Po wykonaniu wykreślić  mapę w PDF 1:500 i 1:1000



II. Sporządzenie mapy i obliczenie kompleksu działek na podstawie współrzędnych geodezyjnych i domiarów.


szkic_kompleksu_acad.pdf


Wykazy współrzędnych do obliczeń geodezyjnych dla odpowiednich numerów dziennika

Nr 1. Współrzędne - zmiana układu: xy -> x"y":  a =   10.00000    b =   10.00000 Fi[grad]=    1.0000

         1       5068.077       4920.845

         2       5073.940       4975.760

         3       5011.273       5029.251

         4       4978.402       4942.257

         5       5023.004       4916.553

Nr 2. Współrzędne- zmiana układu: xy -> x"y":  a =   20.00000    b =   20.00000    Fi[grad]=    2.0000

         1       5134.901       4830.474

         2       5141.626       4885.290

         3       5079.806       4939.759

         4       5045.573       4853.291

         5       5089.766       4826.890

Nr 3. Współrzędne- zmiana układu: xy -> x"y":   a =   30.00000    b =   30.00000    Fi[grad]=    3.0000

         1       5200.453       4738.906

         2       5208.038       4793.609

         3       5147.082       4849.042

         4       5111.495       4763.123

         5       5155.267       4736.031

Nr 4. Współrzędne- zmiana układu: xy -> x"y":   a =   40.00000    b =   40.00000    Fi[grad]=    4.0000

         1       5264.714       4646.161

         2       5273.158       4700.739

         3       5213.080       4757.122

         4       5176.148       4671.773

         5       5219.489       4643.997

Nr 5. Współrzędne- zmiana układu: xy -> x"y":   a =   50.00000  b =   50.00000  Fi[grad]=    5.0000

         1       5327.667       4552.260

         2       5336.967       4606.699

         3       5277.781       4664.019

         4       5239.513       4579.260

         5       5282.413       4550.806

Nr 6. Współrzędne- zmiana układu: xy -> x"y":   a =   60.00000   b =   60.00000  Fi[grad]=    6.0000

         1       5389.292       4457.224

         2       5399.446       4511.509

         3       5341.169       4569.752

         4       5301.574       4485.605

         5       5344.022       4456.481

Nr 7. Współrzędne- zmiana układu: xy -> x"y":   a =   70.00000   b =   70.00000  Fi[grad]=    7.0000

         1       5449.574       4361.073

         2       5460.579       4415.192

         3       5403.223       4474.343

         4       5362.312       4390.828

         5       5404.297       4361.041

 



ZADANIA

 

Przyjąć dane - współrzędne, zgodnie z numerem dziennika.

 

I. Narysować - nanieść punkty kompleksu, graniczniki, linie granic i użytków ze współrzędnych i z domiarów.
Uwzględnić zmianę współrzędnych z układu geodezyjnego na matematyczny AutoCADa.

1) Najpierw narysować punkty i obramowanie kompleksu.

2) Przechodzić kolejno na LUW linii pomiarowej i nanieść z domiarów punkty pozostałe.

3) Wyznaczyć współrzędne naniesionych punktów w układzie globalnym.

Można wykorzystać skrypty i programy AutoLISP do zautomatyzowania czynności (np. xy3.lsp do wyprowadzenia współrzędnych)

 

II. Wyznaczyć

1. Azymuty i długości boków kompleksu ze współrzędnych - przyjąć odpowiednia orientacje układu współrzędnych i kierunek obrotu zgodnie z układem geodezyjnym.

2. Pola: kompleksu: 1-2-3-4-5 i  działek oraz użytków.

3. Zestawić te pola i sprawdzić sumy w Excelu:

suma pól działek - ma być równa polu kompleksu a użytki w ramach działki - polu działki.

 

III. Przeprowadzić obliczenia programami geodezyjnymi:

kalkulatorem geodezyjny, CGEO i innymi.