Arkusze kalkulacyjne, Excel 97

Informacje ogólne o arkuszach kalkulacyjnych

Arkusze kalkulacyjne służą do przechowywania danych oraz wykonywania na nich różnych operacji.
W najprostszym przypadku można je wykorzystywać jako kalkulator, przy czym wszystkie obliczenia mogą być zapamietane, powtarzane, modyfikowane i wykonywane dla różnych zestawów danych. Nadają się do sporządzania zestawien, zawierających dane liczbowe podane bezpośrednio lub stanowiące wyniki obliczeń.
Mogą służyć do kosztorysowania, ewidencji kosztów, analiz ekonomicznych, zapisywania i analiz wyników pomiarów.
Dane można przedstawić w postaci wykresu. Możliwe jest przechowywanie napisów oraz wyrażeń (wzorów obliczeń).

Arkusz symuluje formularz papierowy, na którym można zapisywać teksty i wyrażenia. Arkusz podzielony jest na rubryki pionowe (kolumny) i poziome (wiersze).
Kolumny mają nazwy jedno lub 2-literowe: A, B,..,Z, AA, AB, ..AZ, ...IV, a wiersze są ponumerowane od 1. Na przecieciu wierszy i kolumn są komórki, do których wpisuje się dane.
Komórkę identyfikuje się przez podanie nazwy kolumny i numeru wiersza, np. A1, b53, az2430.
Do komórki arkusza można wpisywać teksty (napisy), liczby lub wyrażenia, dla których będą pokazywane obliczone wyniki.

Do arkusza wpisuje się etykiety (napisy) określające znaczenie wierszy i kolumn jak: "rok", "zysk", "płaca" itp., a nastepnie wypełnia się go danymi wpisując liczby, zmienne lub wyrażenia.

Dane liczbowe mogą określać np. wartość produkcji w kolejnych latach. Można określać format liczb: liczbę miejsc po przecinku, miejsce położenia w komórce - centralne lub z wyrównaniem lewo lub prawostronnym do granicy komórki. Można wskazać dokładność zapisu

. Wyrażenie określa wartość komórki w zależności od innych wskazanych komórek, wartości zmiennych lub stałych. Jeśli etykieta nie mieści się w jednej komórce to można ją zapisać w kilku sąsiednich.

Większość programów pozwala na zmienianie wielkości komórki, np. Visiccalc może mieścić od 3 do 39 znaków.

W wyrazeniach można używać także funkcji matematycznych, np. sinus, logarytm, wartość całkowita, suma elementów wierszy lub kolumn, funkcji wyznaczających wartość maks. i minim., średnią, wartość procentu składanego i innych funkcji statystycznych. Rozbudowane programy umożliwiaja definiowanie procedur wykonujących skomplikowane obliczenia np. obliczanie regresji liniowej (trendu).

W czasie wypełnienia arkusza można korzystać z takich możliwości jak: wstawianie pustych wierszy, kopiowanie, powielanie, porzadkowanie komórek, wyszukiwanie informacji wg zadanego kryterium (np. alfabetyczne, rosnąco, malejąco).

Skomplikowane programy kalkulacyjne (np. Multiplan) zapewniają ochronę danych.

Na fragmentach arkusza można dokonywać wielu operacji: drukowania, sortowania, kasowania, automatycznego wypełniania itp.

Jednym z pierwszych programów był VISICALC, póżniej Multiplan. Do popularnych arkuszy należą: Lotus 1-2-3, Quattro Pro i Excel.

Są pakiety zintegrowane zawierające arkusz kalkulacyjny. Do takich należał pakiet zintegrowany Framework oraz popularny również obecnie Works.

Pierwsze programy oraz Lotus i Quattro Pro pracowały w systemie DOS, Excel pracuje w Windows.

  A B C D E F G
1 nazwa koszt koszty akumu- cena podatek zysk
2 towaru materiału robocizny lacja towaru   jednostk.
3 ------------ ---------- ---------- --------- ------------- ----------- ----------

4

rower

16.80

32.50

1.68

66.27

13.25

2.04

5

lokomotywa

467.00

8563.00

946.70

24669.71

4933.94

759.07

6

hulajnoga

9.85

7.65

0.99

24.03

4.81

0.74

7

motor

132.90

384.40

13.29

689.77

137.95

21.22

8

motorower

84.10

245.20

8.41

439.02

87.80

13.51

9

taczka

4.40

10.10

0.44

25.00

5.00

5.06

10 ------------ ---------- ---------- --------- ------------- ----------- ----------

11

Suma

9715.05

9242.85

971.505

25913.8045

5182.7609

801.6386



Arkusz kalkulacyjny Excel (wersja 97):

wpisywanie danych i edycja, adresowanie względne i bezwzględne, wyrażenia, funkcje, formaty liczb, wykresy

Pierwsze wersje programu Excel pracowały w środowisku Windows 3.1x. Należał do nich m.in. Excel 5 PL.
Późniejsze wersje pracujące tylko w systemie Windows 9x to Excel 7, Excel 97 i nowsze.

Wygląd ekranu Excel 97 po uruchomieniu

Jak widać program wyświetla m.in. pasek tytułowy z przyciskami nawigacyjnymi, menu, paski narzędziowe, pasek edycyjny, oraz obszar roboczy.
Obszar roboczy "zeszytu" podzielony jest na kilka "arkuszy" (domyslnie 16), zaś każdy zeszyt na pojedyncze komórki, na przecięciu wierszy (1, 2, 3 ...) i kolumn (A, B, C ...).
W komórce umieszcza się dane, którymi mogą być: liczba, stała, tekst, formuła, funkcja, wykres, rysunek, obiekt OLE (oraz inne).
Aktywna komórka jest zaznaczona grubszym obramowaniem (na rys A1), a jej nazwa (A1) wyświetlana jest w górnej części paska edycji, zawartość w prawej.

Ustalenie ustawień strony

W celu dopasowania widoku strony roboczej arkusza Excel, należy wybrac w Menu opcję Plik =>Ustawienia Strony.
Na ekranie pokaże się okno dialogowe, w którym można wpisać odpowiednie parametry strony. Okno ma 4 zakłądki (Strona, Marginesy, Nagłówek/stopka, Arkusz).

 

Podstawowe operacje na komórkach

Przesuwanie się po komórkach, proste wpisywanie danych

Aktywną komórkę można wybrać albo myszką (klikamy na komórkę) albo klawiszami kursora - przesuwamy się do odpowiedniej komórki.
Po wpisaniu danej przejście do następnej komórki (myszą, klawiszami kursora) powoduje zatwierdzenie danych.
Również Enter powoduje zatwierdzenie ale przejście do komórki poniżej, Tab na prawo, Shift Tab na lewo, Home do lewej strony arkusza.

Zaznaczanie obszarów

Wiele operacji przeprowadza się na większej ilości komórek - obszarach danych
Zaznaczenia obszaru dokonuje się dwoma sposobami:

Zaznaczone komórki zostaną podświetlone. Wskazanie innej, dowolnej komórki powoduje wyłączenie podświetlenia.

W celu zaznaczenia kilku obszarów, postępuje się analogicznie, ale przytrzymuje się dodatkowo klawisz CTRL.
Kolumnę/wiersz zaznacza się przez ustawienie kursora myszy na nazwie kolumny/wiersza i kliknięciu lewego przycisku myszy.
Obszary ciągłe zaznacza się przeciągając lewym przyciskiem myszy po nazwach kolumn/wierszy, a nieciągłe przez przytrzymanie CTRL.

Kopiowanie, przesuwanie komórek

Komórki (obszary z komórkami) mogą być umieszczane w schowku a następnie wklejane w innych miejscach arkusza lub zeszytu.
By skopiować lub przesunąć obszar komórek należy:

Te operacje można wykonać przy pomocy menu podręcznego myszy - po zaznaczeniu obszaru należy kliknąć prawym przyciskiem myszy - ukaże się Menu Podręczne i stamtąd wybrać odpowiednie operacje.

Operacje na arkuszach

Porządkowanie arkuszy

Zeszyt (skoroszyt) zawiera domyślną ilość arkuszy nazwanych: Arkusz1, Arkusz2, itd. (np. 3 lub 16).
Ich nazwy są widoczne w dolnej części ekranu jako tzw. zakładki, a wybranie aktywnego arkusza następuje przez wskazanie jego nazwy - lewym przyciskiem myszy.

Zmiana domyślnej liczby arkuszy w nowym skoroszycie

Naciśniecie prawego przycisku myszki powoduje otwarcie menu podręcznego z poleceniami do zarządzania arkuszem.

Można więc m.in. wstawić, usunąć, zmienić nazwę arkusza.

Zapisywanie i otwieranie arkuszy

W celu zapisania zawartości arkusza na dysku (dyskietce) należy wybrać z Menu polecenie Plik => Zapisz lub na pasku narzędziowym kliknąć na rysunku dyskietki.
Zapis pod inną (lub tą samą) nazwą możliwy jest przez polecenie Plik => Zapisz jako...

Wczytanie (otwarcie) arkusza istniejącego odbywa się przy pomocy polecenia Plik => Otwórz... lub kliknięcie na symbolu otwartej teczki na pasku narzędziowym.

Formatowanie danych w komórkach

Formatowanie danych w komórkach można podzielić na 3 operacje:

Do ustalenia formatu komórek używa się przycisków oraz list rozwijalnych znajdujących się na paskach narzędziowych, a pełne możliwości formatowania uzyskuje się po otwarciu okna dialogowego "Formatuj komórki", zawartego w Menu - Format => Komórki...
Okno to ma szereg zakładek, umożliwiających pełne sformatowanie komórek oraz ich zawartości:

Np. czcionka

Liczby:

Menu Format ma więcej opcji:

Możliwe jest m.in. ustalenie szerokości kolumn, wierszy.

Aby zmienić szerokości kilku kolumn, należy je zaznaczyć, wybrać z Menu opcję Format => Kolumna => Szerokość i wpisać odpowiednią szerokość, np. 15 (wartością domyślną jest 8,43).

Praca z tabelami

Autoformatowanie tabeli

Formatowanie można uprościć używając wbudowanego w EXCEL jednego z kilku formatów tabel.

Przykładowe zestawienie, nie jest jeszcze sformatowane (dopasowano jedynie automatyczne szerokości kolumn, klikając 2 razy na granicach kolumn w nagłówkach, np. między C|D)

By sformatować automatycznie tabelę, zaznaczamy obszar A1:F6, wybieramy z menu opcję Format => Autoformatowanie..., wybieramy jedną z kilu gotowych tabel, np. Lista 1.

Uzyskano wynik:

Tabela stała się czytelniejsza. Niektóre elementy można oczywiście jeszcze dopasować wg własnego uznania.

Sortowanie danych w tabeli

Excel daje możliwosci porządkowania (sortowania) wierszy wg określonego klucza.
Kluczem tym jest w Excelu określona kolumna, wyznaczająca porządek sortowania.

Dane sortujemy z wyłączeniem wiersza z nagłówkami kolumn, dlatego do sortowania zaznaczamy tylko obszar, który ma być uporządkowany, tutaj A2:F6.

Wybieramy z Menu opcję Dane => Sortuj, zaznaczamy opcję "Bez tytułów"

Polecenie sortowania ułoży tabelę posortowaną wg kolumny A (nazwiska).

Można jeszcze sformatować tabbelę jak w przykładzie wyżej.

Baza danych

Zestaw tabelaryczny można przekształcić w bazę danych i wykonywać procesy wyszukiwania i aktualizacji już na konkretnych rekordach bazy.
Sprawa jest prosta, bo każda usystematyzowana tabela w arkuszu jest automatycznie bazą danych, a każdy jej wiersz rekordem bazy danych.

Przeglądanie formularzy (rekordów bazy - wierszy) jest możliwe po wybraniu z Menu opcji Dane => Formularz...

Dla powyższego przykładu wygląda on następująco:

Formularz jest zaopatrzony w przyciski, służące do poruszania się po bazie danych oraz do aktualizacji.
Przycisk Kryteria ułatwia wyszukiwanie danych. Ustalenie kryteriów filtruje bazę danych, wyświetlając rekordy spełniające warunki.

Operacje na bazie danych można wykonywać bezpośrednio na arkuszu.
Najważniejszą z nich jest opcja filtrowania, poprzez autofiltr. Jest przydatna, gdy chcemy aby wyświetlić rekordy spełniające określony warunek, np. kto posiada auto.

Wybieramy w Menu opcję Dane => Filtr => Autofiltr. Pierwszy wiersz tabeli zmieni się w zbiór list rozwijalnych.
Każdą można rozwijać i określać warunek. Warunki można łączyć ze sobą otrzymując iloczyn logiczny założonych warunków.

Przykładowo by wybrać osoby z samochodem rozwijamy listę Auto i naciskamy Tak a by były tylko osoby na literę K, rozwijamy listę Nazwisko, wybieramy Inne, przy "równa się" piszemy K*

Otrzymamy wynik:

Aby zrezygnować z autofiltru, należy wybrać Dane => Filtr => Autofiltr. Listy rozwijalne zostaną usunięte.

Praca z kilkoma arkuszami

Podobnie jak w przypadku jednego arkusza, możliwe jest ustanowienie połączeń między komórkami w różnych arkuszach.
Komórki w innym arkuszu można uzależnić od komórek w arkuszu pierwotnym.

Zwykłe kopiowanie wklejanie do innego arkusza kopiuje dane ale zmiany w arkuszu źródłowym nie powodują zmian w docelowym. Tabele są niezależne.

Wymuszenie aktywnych połączeń dokonuje się przez Kopiuj (Ctrl C), przechodzimy do innego arkusza, ustawiamy się w odpowiedniej komórce,
który będzie początkiem łączonego obszaru i wywołujemy komendę "Wklej specjalnie" (przy pomocy prawego przycisku myszy lub z Menu => Edycja),
pojawi się okno "Wklej specjalnie", w nim wybieramy "Wklej łącze".
W arkuszu docelowym pojawią się wartości z arkusza pierwszego (ale niesformatowane), uzaależnione jednak od wartości w arkuszu pierwotnym.
Każda zmiana wywołana w arkuszu źródłowym wywoła zmiany w arkuszu docelowym.

Tworzenie wykresów

Excel umożliwia tworzenie wykresów różnego typu: warstwowych, słupkowych, kolumnowych, liniowych, kołowych, radarowych, punktowych, złożonych, 3-W, inne.

Do tworzenia wykresów można z menu wybrać Wstaw => Wykres lub przycisk "Kreator wykresów".
Trzeba wybrać typ wykresu (z grupy Standardowe typy lub Typy niestandardowe).
Następnie trzeba wybrać zakres danych, przy czym obszary nieciągłe zaznacza się z wciśniętym CTRL.
W ostatnim kroku trzeba wpisać dodatkowe informacje dla tytułu wykresu i opisu osi. Po nacisnięciu Zakończ, wykres jest gotowy.

Zarządzanie wykresem

Wydruk danych

Aby wydrukować bieżący arkusz wg domyslnych ustawień należy kliknąć na pasku narzedziowym na przycisk symbolizujący drukarkę.
Niestety nie ma pewności, czy dane zostaną wydrukowane w formacie nam odpowiadającym (np. czy nie zostaną podzielone na kilka stron).
Dlatego zalecane jest przed wydrukiem wybranie polecenia "Podgląd wydruku" i ręczne ustalenie parametrów wydruku.

Po kliknięciu na podgląd strony pokazuje się menu:

>> << Powiększenie Drukuj Ustawienia... Marginesy Zamknij Pomoc

W "Ustawienia strony" są m.in. opcje:

Po odpowiednim ustawieniu podgląd wydruku pokaże aktualne ustawienia strony.

Naciśnięcie przycisku "Drukuj" umożliwi określenie dodatkowych parametrów wydruku w oknie dialogowym:


Dostosowywanie Excel'a do własnych potrzeb

Paski narzędziowe

Domyślnie Excel oferuje 2 podstawowe paski narzędziowe: "Standardowy" oraz "Formatowanie".
Można to znaleźć w menu Widok => Paski Narzędzi lub kliknąć prawym klawiszem myszy na jednym z tych pasków.

Można również dołączyc inne paski narzędziowe, np. Wykres, Rysowanie, Formularze, Visual Basic.
Można też dodac własny pasek narzędziowy: Widok => Paski Narzędzi => Dostosuj => Nowy

Tworzenie prostych makropoleceń

Makropolecenie to ciąg czynności wykonywanych automatycznie przez program, w kolejności ustalonej wcześniej przez użytkownika.
Makropolecenie tworzy się w celu zautomatyzowania często wykonywanego ciągu operacji.

Makropolecenia arkusza Excel opierają się o zagadnienia projektowania, programowania oraz implementacji aplikacji zgodnie z językiem Visual Basic.

Przykład rejestracji makropolecenia automatycznie realizującego wykres kolumnowy dla kolumny Wiek.

Narzędzia => Zarejestruj makro => Zarejestruj nowe makro...

Na ekranie pokaże się okno dialogowe, w którym podaje się nazwę makropolecenia - WykresWiek, jego opis.
Po potwierdzeniu pokaże się przycisk umożliwiający zatrzymanie makra: włączamy Kreatora wykresów i zaznaczamy odpowiedni obszar (nazwisko, imię, wiek), ustalamy zakres danych dla wykresu, typ i format wykresu (kolumnowy), ustalamy parametry koncowe (Serie danych w kolumnach), legendę - tytuł wykresu, opis osi x i osi y.
Gdy wykres będzie gotowy zatrzymujemy makropolecenie.

Sprawdzamy czy makropolecenie działa: usuwamy wykres, z menu wybieramy Narzedzia => Makro => Makra..., wybieramy w oknie dialogowym WykresWiek, naciskamy przycisk Uruchom - makropolecenie zostanie wykonane, wykres zostanie automatycznie utworzony.

By uzupełnić makropolecenia dotyczące tworzenia wykresów dla wagi i wzrostu, przechodzimy do edycji pliku z procedurą: SUB WykresWiek(), kopiujemy jego treść (Ctrl C, Ctrl V); zmieniamy nazwę na WykresWaga(), zmieniamy zakresy żródła danych - A1:Bn, D1:Dn i nazwy na wykresie
Analogicznie tworzymy procedurę WykresWzrost.

Sub wykresWiek()
'
' wykresWiek Makro
' Makro zarejestrowane 2000-01-10, autor KI
'
' Klawisz skrótu: Ctrl+w
'
Application.CutCopyMode = False
Charts.Add
ActiveChart.ChartType = xlColumnClustered
ActiveChart.SetSourceData Source:=Sheets("Arkusz2").Range("A1:C6"), PlotBy _
:=xlColumns
ActiveChart.Location Where:=xlLocationAsObject, Name:="Arkusz2"
With ActiveChart
.HasTitle = True
.ChartTitle.Characters.Text = "Wiek"
.Axes(xlCategory, xlPrimary).HasTitle = True
.Axes(xlCategory, xlPrimary).AxisTitle.Characters.Text = "Nazwisko"
.Axes(xlValue, xlPrimary).HasTitle = True
.Axes(xlValue, xlPrimary).AxisTitle.Characters.Text = "Wiek"
End With
ActiveWindow.Visible = False
Windows("Kurs1.xls").Activate
Range("A1").Select
End Sub

Sub wykresWaga()
'
' wykresWiek Makro
' Makro zarejestrowane 2000-01-10, autor KI
'
' Klawisz skrótu: Ctrl+v
'
Application.CutCopyMode = False
Charts.Add
ActiveChart.ChartType = xlColumnClustered
ActiveChart.SetSourceData Source:=Sheets("Arkusz2").Range("A1:B6,D1:D6"), PlotBy _
:=xlColumns
ActiveChart.Location Where:=xlLocationAsObject, Name:="Arkusz2"
With ActiveChart
.HasTitle = True
.ChartTitle.Characters.Text = "Waga"
.Axes(xlCategory, xlPrimary).HasTitle = True
.Axes(xlCategory, xlPrimary).AxisTitle.Characters.Text = "Nazwisko"
.Axes(xlValue, xlPrimary).HasTitle = True
.Axes(xlValue, xlPrimary).AxisTitle.Characters.Text = "Waga"
End With
ActiveWindow.Visible = False
Windows("Kurs1.xls").Activate
Range("A1").Select
End Sub


Sub wykresWzrost()
'
' wykresWiek Makro
' Makro zarejestrowane 2000-01-10, autor KI
'
' Klawisz skrótu: Ctrl+w
'
Application.CutCopyMode = False
Charts.Add
ActiveChart.ChartType = xlColumnClustered
ActiveChart.SetSourceData Source:=Sheets("Arkusz2").Range("A1:B6,E1:E6"), PlotBy _
:=xlColumns
ActiveChart.Location Where:=xlLocationAsObject, Name:="Arkusz2"
With ActiveChart
.HasTitle = True
.ChartTitle.Characters.Text = "Wzrost"
.Axes(xlCategory, xlPrimary).HasTitle = True
.Axes(xlCategory, xlPrimary).AxisTitle.Characters.Text = "Nazwisko"
.Axes(xlValue, xlPrimary).HasTitle = True
.Axes(xlValue, xlPrimary).AxisTitle.Characters.Text = "Wzrost"
End With
ActiveWindow.Visible = False
Windows("Kurs1.xls").Activate
Range("A1").Select
End Sub

Możemy teraz uruchamiać dowolne z 3 makropoleceń, uzyskując automatycznie odpowiednie wykresy, lub wszystkie po kolei, przesuwając je by uzyskać odpowiedni układ.

Odwołania względne, bezwzględne, mieszane

W arkuszu kalkulacyjnym oprócz liczb najczęściej korzysta się ze wzorów, zaleca się zatem używanie odwołań, czyli zdresów komórek lub zakresów.
Jeżeli w pewnej komórce zmienimy dane, to dzięki odwołaniom automatycznie zostaje uaktualniony wynik każdego wzoru korzystającego z tych danych.

Wyróżnia się 3 rodzaje odwołań:

W przypadku wstawiania lub usuwania wiersza albo kolumny, a także kopiowania i przenoszenia komórek, wszystkie odwołania są automatycznie uaktualniane.

Przykład arkusza zawierającego obliczenie prostej faktury, gdzie ceny są podane w EURO.

Jak widać w kolumnie D - komórki E8:E11 zastosowano we wzorach na kurs EURO adresowanie bezwzględne - występuje zawsze $D$4 - komórka w której jest wartość 1 EURO w PLN.
Wzór z komórki E8 przekopiowano do komórk poniżej aż do E11. W E12 występuje wzór na sumę: =SUMA(E8:E11).
Wzór ten przekopiowano do komórek na prawo, aż do H12.

Wypełnianie komórek serią danych

Czasem trzeba wypełnić kolejne komórki liczbami lub datami - takimi samymi lub kolejnymi. Można do tego skorzystać z udogodnień Excela, a nie robić ręcznie.

Wypełnienie sąsiednich komórek takimi samymi liczbami lub napisami

Trzeba złapać myszą mały kwadracik znajdujacy się w prawym dolnym rogu aktywnej komórki, wskaźnik myszy przybierze znak + (plus) i przeciągnąć go poziomo lub pionowo,
zaznaczając tyle komórek, ile ma być wypełnionych. Można też w menu Edycja wykorzystać polecenie Edycja => Wypełnij.

Wypełnienie sąsiednich komórek kolejnymi liczbami

Można również skorzystać z menu Edycja oraz poleceń Wypełnij i Serie Danych

Serie to

Typ

Przy wypełnianiu kolejnych komórek taką samą sygnaturą, należy trzymać klawisz Ctrl (np. J-23).

Wzory i funkcje

W programie Excel są dostępne wszelkie działania matematyczne.
Wzory tworzy się w sposób naturalny, używając operatorów arytmetycznych, liczb, adresów komórek itp.
Każdy wzór należy rozpocząć od znaku = (równa się), a następnie wpisać właściwe działanie, np.
=A1*$B7-(32+C4*9,87-10/D$4)

Często używane funkcje

ILE.NIEPUSTYCH
Zlicza liczbę niepustych wartości w liście argumentów.
Należy stosować ILE.NIEPUSTYCH do zliczania liczby komórek zawierających dane w tablicy lub zakresie.
Składnia
ILE.NIEPUSTYCH(wartość1, wartość2, ...)
Wartość1, wartość2,... to od 1 do 30 argumentów przedstawiających wartości, które należy zliczyć.
W tym przypadku wartością jest dowolny typ informacji, włącznie z pustym tekstem (""), ale z wyłączeniem pustych komórek.
Jeśli argument jest tablicą lub adresem, puste komórki wewnątrz tablicy lub zakresu nie będą brane pod uwagę.
Przykłady
Jeśli A3 zawiera "Sprzedaż," A4 zawiera "12.08.90," A6 zawiera "19", A7 zawiera "22,24", i A9 zawiera "#DZIEL/0!", to:
ILE.NIEPUSTYCH(A6:A7) jest równe 2
ILE.NIEPUSTYCH(A4:A7) jest równe 3
ILE.NIEPUSTYCH(A3; A6:A9) jest równe 4
ILE.NIEPUSTYCH(A1:A9) jest równe 5
ILE.NIEPUSTYCH(1; ; 1) jest równe 3
ILE.NIEPUSTYCH(A4:A7; 10) jest równe 4

JEŻELI(logiczna_test ; wartość_jeżeli_prawda ; wartość_jeżeli_fałsz )
Logiczna_test jest dowolną wartością lub wyrażeniem, sprawdzanym czy jest to PRAWDA czy FAŁSZ
Przykłady:
= JEŻELI(B2<1000;B2+B2*B$1;0)
=JEZELI(ORAZ(B2<1000;B2<>0);B2+B2*B$1;0)

LICZ.JEŻELI(zakres,kryteria) - zwraca liczbę niepustych, spełniających kryterium komórek w zadanym zakresie, np.
=LICZ.JEŻELI(B3:B27;"<>0")

WYSZUKAJ.PIONOWO
Przeszukuje tabelę pionowo, znajdując w niej interesujące nas wartosci (w Excel 4.0 - SZUKAJ.Y)

Nazwy zakresów

Komórkom lub zakresom komórek można nadać nazwę.
Np. zamiast B2 można używać nazwy wydatki i stosować we wzorach.
=B2*22% zastąpić mozna wtedy =wydatki*22%

Nazwę komórki można wprowadzić wpisując w oznaczeniu komórki jej nazwę (pole nazwy komórki, lewy górny róg, powyżej A1).

Do nazwania zakresu komórek jak i pojedynczej komórki można wybrac z menu Wstaw => Nazwy => Definiuj.
Pojawi się okno dialogowe definiuj nazwy.
W okienku zdefiniowana jako pojawi sie adres zakresu, np.
=Arkusz3!$A$7:$E$8

Jak widać pełna nazwa składa się z nazwy arkusza i wykrzyknika oraz właściwego zakresu podanego w sposób bezwzględny


 Excel 2003 - link